Soms belde ze je op: “Hoe is het met je?”
Want ze hield iedereen bij. En ze hield alles bij.
Je kwam haar overal tegen. Op elke bijeenkomst in het gemeentehuis. Op inspraakavonden. Op tentoonstellingen. Op straat. In de winkels. Ze wilde weten wat er in Aalsmeer gebeurde.
En ze had overal een mening over, die ze graag ventileerde. Mondeling en in haar zeer persoonlijke columns, die ze met enige zelfkennis ‘Van de hak op de tak’ noemde.
Ik durf te wedden dat de PvdA op 9 juni in Aalsmeer geen enkele stem haalt. Nul komma nul. De oorzaak daarvan is glashelder: om 21.24 uur vanavond tijdens het Carré-verkiezingsdebat van RTL4 was Diederik Samsom tussendoor in een korte shot te zien met zijn lijsttrekker Job Cohen, genoeglijk pratend. Een paar seconden lang… Dodelijke seconden!
Dat was deze week een vreemde gewaarwording. Ik sla de Nieuwe Meerbode open op pagina 4. Voor mij is dat de voorpagina. Niet één overlijdensbericht ditmaal. Een week zonder doden in Aalsmeer! Ik kan me niet heugen dat er een week gepasseerd is dat geen enkele rouwadvertentie de krant bereikte. Bijna een surrealistische ervaring. Je mist iets… Ik blader dan ook meteen door naar pagina’s in de buurt om te zien of het krantenbeleid misschien gewijzigd is. Nee, nergens papieren doden te ontwaren.
De afgelopen weken heb ik op theatergebied een aantal erg mooie voorstellingen gezien. Van twee volgt hier een korte beschrijving.
Frauensehnsucht van Ellen Schippers
Op een mooie zaterdagmiddag gingen we naar het KNSM-eiland in Amsterdam. Ik was daar een keer eerder geweest, het eiland was toen net bebouwd en uit louter nieuwsgierigheid gingen we daar kijken. Een kale omgeving, waar de wind veel ruimte had en deze ook benutte.
Het was een aangename verrassing te zien dat de wijk in het groen staat, leuke winkels en restaurantjes heeft. En er is Loods 6, de voormalige bagagehal van de KNSM, nu een gebouw waarin winkels, galeries en een tentoonstellingsruimte is.
Lees verder »
Aalsmeer heeft een heuse bonnetjesaffaire! RTV N-H heeft onderzoek gedaan naar het declaratiegedrag van alle colleges van B&W in Noord-Holland en daaruit is gebleken dat in Aalsmeer teveel gedeclareerd is. RTV N-H maakte dit een week geleden bekend en ik verwachtte dat Aalsmeer er van zou gonzen.
“Heb je het al gehoord, burgemeester Litjens is naar een concert van de Toppers geweest op kosten van de gemeente!”.
“Jaap Overbeek heeft het Pieterpad gelopen en zijn nieuwe wandelschoenen zijn door de gemeente betaald.”
“Moet je nou toch horen: Ronald Fransen heeft de boeken van Stieg Larsson gekocht en vervolgens gedeclareerd!”
“Die extravagante truien van Berry Nijmijer zijn eigenlijk van ons allemaal.”
Soms gaat er iets mis bij grote bouwprojecten. Het budget dient verdubbeld, er moet onderweg een huis gestut of een wethouder vervangen. Denk aan de Noord-Zuidlijn of aan de aanleg van de HSL. Zulke problemen kennen we niet in Aalsmeer, of toch?
Mijn ouders wonen aan de Zwarteweg, achter het politiebureau. Voor hun huis en in de Waterhoenstraat is al sinds najaar 2009 een aannemer bezig. Er wordt drainage aangelegd en er worden parkeervakken gemaakt. Al zo’n zeven maanden kan ik volgen hoe het er aan toe gaat. Dat valt niet mee, het lijkt wel of we in een grote stad wonen. Zonder aankondiging is in het najaar begonnen alle beplanting weg te halen. Na een week zijn de bewoners van dit stukje Zwarteweg, dat in het verlengde van de Waterhoenstraat ligt, ingelicht door de gemeente. Niemand had zich gerealiseerd dat ook deze Zwartewegbewoners bij het plan betrokken waren, voor hun deur werd een drainagebuis met een diameter van zo’n 75 cm. ingegraven. Toen de buizen eenmaal in de grond zaten, werden ze weer opgegraven, omdat het niet de juiste buizen bleken te zijn. Spoedig daarna werd het winter, stevig winter zelfs. Vorstverlet, het werk lag stil. Zodra het lekker weer was om buiten te werken, keerden de mannen terug. Nieuwe parkeerhavens gemaakt en stoepen gelegd. Even daarna werden de parkeerhavens weer opgerooid en werden de stoeptegels weer opgestapeld. Nu zijn er parkeerhavens, nauwelijks verschillend van de parkeerhavens van een paar maanden geleden. Ook de stoepen liggen er weer. Wel staan er nog steeds hekken op de weg en liggen er rijplaten. Ook staat er nog een grote betonnen put. Ik ben een leek, maar dat zou iets met de drainage te maken kunnen hebben. Iemand moet kennelijk nog bepalen waar die put moet komen. Je houdt je hart vast, dat zal toch niet net weer onder die zojuist aangelegde parkeerhavens zijn? Of zou de stoep er weer aan moeten geloven?
Hoe kan het toch dat een redelijke te overziene klus zo lang duurt. Had de gemeente geen plan, is er tegen de aannemer gezegd dat er iets met drainage en iets met parkeervakken moest gebeuren. Is er toen iemand komen kijken en was hij of zij niet helemaal tevreden, zonder precies aan te kunnen geven wat er nog niet deugde? Heeft de aannemer toen voor de vorm de boel weer gesloopt en weer opgebouwd? Of is er gezegd dat er iets met drainage en iets met parkeervakken moest gebeuren en dat het niet uitmaakte hoe lang het zou duren en al helemaal niet wat het zou gaan kosten?
Aalsmeer gaat prat op zijn dorpse imago. Bij dat dorpse imago past een ambtenaar die af en toe op de fiets stapt en een rondje Aalsmeer doet. Hij of zij constateert het een en ander en bespreekt dat, terug in het gemeentehuis, met deze of gene. Spoort iemand aan, geeft een compliment. In dit voorbeeld is het ambtenaar, het mag ook een wethouder zijn, of de burgemeester. Want het is niet altijd koffie en gebak bij diamanten bruidsparen, soms moet je op de fiets stappen om je eigen gemeente door te crossen.
Wie er ook wethouder van Grote Projecten wordt, het lijkt me belangrijk dat hij of zij een fiets heeft.
Erik van Itterzon
Ad Verburg (CDA): “Ik wil economische zaken, want wij zijn de grootste.” Gertjan van der Hoeven (AB): “Nee, die post is voor mij, want wij zijn de winnaars.” Berry Nijmeijer (VVD): “Ik wil die portefeuille houden, want ik heb het geweldig gedaan de afgelopen vier jaar.”
Ik hoefde niet eens mijn oor tegen de deur van de onderhandelkamer op het gemeentehuis te drukken om te horen wat zich binnen tussen de beoogde coalitiepartners afspeelde. Ze zaten gewoon ordinair tegen elkaar te schreeuwen. Dat kon makkelijk, want die praatkamer was niets anders dan het ook lokaal beruchte achterkamertje.
Je kon er tevoren vergif op innemen: drie ego’s die elkaar geen duimbreed zouden toegeven. Natuurlijk kwamen de drie onderhandelaars programmatisch nader tot elkaar. “Er is een gedeeltelijk akkoord bereikt over het coalitieprogramma,” meldde het persbericht uitgerekend op 1 april. Omdat er verderop gerept werd over “minder controversiële onderwerpen” die nog resteerden, betekende dat zinnetje niets minder dan dat er op hoofdpunten overeenstemming was! Dat moet wat worden, zou je denken.
Mis. Het liep spaak bij de portefeuilleverdeling – zie boven. Ze gingen op voorhand allemaal voor de zwaarste post. Met economische zaken in combinatie met ruimtelijke ordening kun je scoren. Nijmeijer op zorg, onderwijs en cultuur? Vindt-ie te min. Van der Hoeven op verkeer en vervoer? Onmogelijk, want dan komt hij in de knoop met de ‘knip’ in de N201. Verburg op wijkgericht werken? Ben je gek, die wil dolgraag de economische wederopstanding van Aalsmeer sturen. Wat durven de heren in het persbericht te beweren? Dat ze “met een positieve insteek” de onderhandelingen zijn ingegaan. U weet wel beter! Een alleen voor henzelf positieve insteek, bedoelen ze.
Inmiddels zijn Verburg, Van der Hoeven en Ulla Eurich (PACT) in het achterkamertje in ronde 2 in conclaaf gegaan. Programmatisch komen ook zij er heus wel uit. Dat er van minder machogedrag sprake is, is zeker. Eurich, de zwakke broeder van het drietal, heeft immers niks te eisen, gezien de verkiezingsuitslag. Dat wordt dus een softe portefeuille voor PACT.
Ik neem aan dat zich in het achterkamertje nog een kleiner achterkamertje bevindt waar je precies met twee man inpast. Daar kunnen Verburg en Van der Hoeven, op water en brood gezet, de strijd om de macht beslechten.
Jelle Buisma en Auke Ham, de jonge krachten van PACT, waren er in de Nieuwe Meerbode van 25 maart als de kippen bij om blijk te geven van hun afkeer van ‘oude’ politiek. “Is achterkameroverleg nu werkelijk noodzakelijk voor de vorming van een nieuw college?” vragen ze zich terecht af. “De drang naar macht spat er vanaf.” Ik voel helemaal met ze mee! Maar dan…: “Het zou de onderhandelende partijen sieren om de burgers mee te laten kijken. Of moeten ze achteraf zelf maar vaststellen welke van de verkiezingsbeloftes gelijk al zijn gesneuveld?” Mooi gezegd, jongens!
Nu, zijdelings aan de onderhandeltafel, moeten ze zelf met de billen bloot. Eens kijken of ze ballen hebben. Ik vrees van niet. Ze zullen er de plausibelste argumenten voor hebben, ongetwijfeld.
Maar de braaf stemmende, geïnteresseerde burger is allang afgehaakt, moedeloos. Die is lekker gemaakt met welgeteld twee korte openbare bijeenkomsten over de collegevorming. Sindsdien is er niks meer vernomen wat tegemoet komt aan de informatiehonger van de burger. Akkoord op de belangrijkste punten? Welke punten dan en hoe ziet het akkoord er in grove lijnen uit? Dagelijkse persconferentie over de vorderingen? Bijpraten op een openbare bijeenkomst? Inhoudelijke informatie op de websites van de gemeente of onderhandelende partijen? Uit de school klappen op verjaardagen of in de supermarkt? Zelfs dat niet.
Een gemiste kans voor Aalsmeerse politieke bewustwording, jammer. En je maakt er geen vrienden mee.
Han Carpay.
