Ad Verburg (CDA): “Ik wil economische zaken, want wij zijn de grootste.” Gertjan van der Hoeven (AB): “Nee, die post is voor mij, want wij zijn de winnaars.” Berry Nijmeijer (VVD): “Ik wil die portefeuille houden, want ik heb het geweldig gedaan de afgelopen vier jaar.”
Ik hoefde niet eens mijn oor tegen de deur van de onderhandelkamer op het gemeentehuis te drukken om te horen wat zich binnen tussen de beoogde coalitiepartners afspeelde. Ze zaten gewoon ordinair tegen elkaar te schreeuwen. Dat kon makkelijk, want die praatkamer was niets anders dan het ook lokaal beruchte achterkamertje.
Je kon er tevoren vergif op innemen: drie ego’s die elkaar geen duimbreed zouden toegeven. Natuurlijk kwamen de drie onderhandelaars programmatisch nader tot elkaar. “Er is een gedeeltelijk akkoord bereikt over het coalitieprogramma,” meldde het persbericht uitgerekend op 1 april. Omdat er verderop gerept werd over “minder controversiële onderwerpen” die nog resteerden, betekende dat zinnetje niets minder dan dat er op hoofdpunten overeenstemming was! Dat moet wat worden, zou je denken.
Mis. Het liep spaak bij de portefeuilleverdeling – zie boven. Ze gingen op voorhand allemaal voor de zwaarste post. Met economische zaken in combinatie met ruimtelijke ordening kun je scoren. Nijmeijer op zorg, onderwijs en cultuur? Vindt-ie te min. Van der Hoeven op verkeer en vervoer? Onmogelijk, want dan komt hij in de knoop met de ‘knip’ in de N201. Verburg op wijkgericht werken? Ben je gek, die wil dolgraag de economische wederopstanding van Aalsmeer sturen. Wat durven de heren in het persbericht te beweren? Dat ze “met een positieve insteek” de onderhandelingen zijn ingegaan. U weet wel beter! Een alleen voor henzelf positieve insteek, bedoelen ze.
Inmiddels zijn Verburg, Van der Hoeven en Ulla Eurich (PACT) in het achterkamertje in ronde 2 in conclaaf gegaan. Programmatisch komen ook zij er heus wel uit. Dat er van minder machogedrag sprake is, is zeker. Eurich, de zwakke broeder van het drietal, heeft immers niks te eisen, gezien de verkiezingsuitslag. Dat wordt dus een softe portefeuille voor PACT.
Ik neem aan dat zich in het achterkamertje nog een kleiner achterkamertje bevindt waar je precies met twee man inpast. Daar kunnen Verburg en Van der Hoeven, op water en brood gezet, de strijd om de macht beslechten.
Jelle Buisma en Auke Ham, de jonge krachten van PACT, waren er in de Nieuwe Meerbode van 25 maart als de kippen bij om blijk te geven van hun afkeer van ‘oude’ politiek. “Is achterkameroverleg nu werkelijk noodzakelijk voor de vorming van een nieuw college?” vragen ze zich terecht af. “De drang naar macht spat er vanaf.” Ik voel helemaal met ze mee! Maar dan…: “Het zou de onderhandelende partijen sieren om de burgers mee te laten kijken. Of moeten ze achteraf zelf maar vaststellen welke van de verkiezingsbeloftes gelijk al zijn gesneuveld?” Mooi gezegd, jongens!
Nu, zijdelings aan de onderhandeltafel, moeten ze zelf met de billen bloot. Eens kijken of ze ballen hebben. Ik vrees van niet. Ze zullen er de plausibelste argumenten voor hebben, ongetwijfeld.
Maar de braaf stemmende, geïnteresseerde burger is allang afgehaakt, moedeloos. Die is lekker gemaakt met welgeteld twee korte openbare bijeenkomsten over de collegevorming. Sindsdien is er niks meer vernomen wat tegemoet komt aan de informatiehonger van de burger. Akkoord op de belangrijkste punten? Welke punten dan en hoe ziet het akkoord er in grove lijnen uit? Dagelijkse persconferentie over de vorderingen? Bijpraten op een openbare bijeenkomst? Inhoudelijke informatie op de websites van de gemeente of onderhandelende partijen? Uit de school klappen op verjaardagen of in de supermarkt? Zelfs dat niet.
Een gemiste kans voor Aalsmeerse politieke bewustwording, jammer. En je maakt er geen vrienden mee.
Han Carpay.