Dit jaar 2010 is voor de pelgrims een heilig jaar omdat de naamdag van Jacobus, de patroonheilige van Santiago de Compostela, op een zondag valt. Het heilige jaar is belangrijk voor de pelgrims, maar ook voor de economie van de stad. De inwoners kunnen de opbrengsten van de pelgrims goed gebruiken en de stad pakt flink uit met vele activiteiten, vuurwerk, een lichtshow op de voorgevel van de kathedraal en heel veel straatheater en muziek.

Het is erg druk in de stad. Toeristen en pelgrims krioelen door elkaar. De pelgrims zijn gemakkelijk te herkennen, niet alleen aan hun outfit maar vooral aan het moeilijke lopen. De drogist beleeft gouden tijden, de pleisters en knieverbanden zijn niet aan te slepen.

Je herkent de pelgrims ook aan de blik in hun ogen, aan de ene kant trots omdat er toch een prestatie is geleverd, aan de andere kant geschokt door de confrontatie met de lawaaiige menigte na meer dan duizend kilometer wandelen, vaak alleen en in stilte. Wij zitten op een terras en worden herhaalde malen aangesproken door een pelgrim die trots zijn of haar boekje met stempels laat zien en vooral wil vertellen over de tocht, de ontberingen, de pijn en de voldoening nu het doel is bereikt.

Op de vraag waarom ze deze, toch wel helse, tocht hebben ondernomen krijgen we verschillende antwoorden. Bezinning, het loslaten van de dagelijkse bezigheden, geloof, sportieve prestatie zijn de diverse redenen. Ik vraag of het soms ook om de stempels gaat ( en ik vergelijk het met het elfstedentocht ) er wordt dan veelal geschokt gereageerd, maar iedereen zegt wel dat ze het stempelboekje altijd zullen bewaren.

Het weekend van 24 en 25 juli is het ongelooflijk druk bij de stempelpost. Pelgrims staan uren in de rij om een stempel met deze ‘heilige’ datum te bemachtigen. Wij kijken met verbazing en ontzag naar de lange, lange rij wachtenden die, vaak nog beladen met de zware rugzak, staan, zitten, hangen. De gesprekken gaan uiteraard over de afgelegde kilometers en het valt op dat het toch wel ‘baas boven baas’ is. Heb je niet de grootste afstand afgelegd, dan heb je wel het slechtste weer gehad of ben je door de gemeenste honden achterna gezeten.

Ook bij de kathedraal is het enorm druk en niet alleen om de kathedraal te bezichtigen. De langste rij staat voor de crypte van de apostel Jacobus. Hier kan men het graf van de apostel bezichtigen en zijn standbeeld omhelzen. En de vraag komt onmiddellijk op: wat bezielt een mens om uren in de brandende zon in de rij te gaan staan om een beeld te kunnen omhelzen? Je moet toch wel erg gelovig zijn om dit te doen en dat dan, voor de meesten, zonder zonnehoed of parasol. Voelen deze mensen zich na afloop tevreden en extra devoot, was het soms boetedoening met een zelfopgelegde penitentie? Ik durf het ze niet te vragen.

Zij wachten heel geduldig op hun beurt en wij gaan naar een terras waar de toeristen heel wat minder geduldig op de ober wachten.

Hèléne Homan

NB. In NieuwNAT 8 van deze zomer schrijft ook Henk Bader over Santiago de Compostela, onder de titel ‘Een pelgrim kent zijn plaats’.

Tot vorige zomer was het Driekolommenplein hun uiteindelijke doel. Niet vanwege het mooie gemeentehuis, dat afzichtelijke meesterstukje, indertijd vlijtig door architect Berghoef geschetst op de achterkant van een bierviltje. Maar vanwege Albert Heijn, die de boerenslimheid had de enige supermarkt in de buurt te zijn.

Nu is het, op het Praamplein, opnieuw de kannibaliserende Albert Heijn die de toeristen zomers naar binnen zuigt. Vlug kopen wat je nodig hebt en een verplicht rondje Zijdstraat (het vrouwtje wil graag winkel in winkel uit) erachteraan. En lekker snel terug naar de boot. Alsof dát leuk is. Maar goed, dat moeten ze zelf weten.

Wat doe je in vredesnaam op een boot? Tien minuutjes varen en dan maar ergens aanleggen. Biertje, chipje, stukje worst, je kletst en sms’t wat, je leest een blaadje of een boek dat je anders nooit zou lezen.

Ik zou zeggen: doe een quiz. Hier is er een! Voor alle toeristen die de Nederlandse taal machtig zijn en voor alle Aalsmeerders die na het WK voetbal en de Tour geen flauw idee hebben hoe ze thuis hun vakantiedagen moeten vullen.

Het zijn tien multiplechoicevragen; één antwoord is het juiste. Een dagdeel puzzelen en u bent eruit. Oplossingen na de vakantie.

Vraag 1: Welke winkelier in de Zijdstraat siert zijn etalage tijdens zijn vakantie met een gedicht?

O  Spreij.

O  Kreike.

O  Broekmans.

Vraag 2: Wat is hier het duurzaamst?

O Dirk van Leeuwen.

O De culturele zelfgenoegzaamheid.

O Oude kwekerij Fa. H. Piet & Zn bij Ringvaartbrug.

Vraag 3: Schoorsteen, wat is dat?

O Een ding waar geen rook meer uitkomt.

O Een potsierlijke lokale straatnaam.

Vraag 4: Wat is een aanfluiting?

O De winkelleegstand in de Zijdstraat.

O De websites van plaatselijke politieke partijen als er géén verkiezingen zijn.

O Het Bonte Schort zomer 2010.

Vraag 5: Welke burgemeester staat/stond bekend om zijn stopwoordjes (zoals “’k zal maar zeggen”)?

O Litjens.

O Brouwer.

O Hoffscholte.

Vraag 6: Wat mist ons dorp?

O Een goede lokale krant.

O Een berg met uitzicht op de Poel.

O Een spraakmakende vrouw met ballen.

Vraag 7: Wat is ergerlijk in de Zijdstraat?

O Voetgangers.

O Fietsers.

O Geen auto’s.

Vraag 8: Wat is het moeilijkste woord om aan toeristen uit te leggen?

O Keerlus.

O Brengparkje.

O Noordvork.

Vraag 9: Welke winkel is het meest in trek bij Zware Jongens?

O Kriek Optiek.

O Sparnaay.

Vraag 10: Op welke plek wil je nooit gesignaleerd worden?

O Op de Uiterweg met Gerard Joling.

O Bij het water spuitende kunstwerk voor de brandweerkazerne.

O Op zondag in de Zijdstraat.

Han Carpay.

De jonkies weerden zich toch al goed in het ‘beraad’ (een soort praatclub vóór de ‘echte’ gemeenteraad uit, waarop ook fractiespecialisten hun partijtje mogen meeblazen). Robert van Rijn (VVD) nam de gelegenheid te baat om korpschef Bernard Welten van de politie Amsterdam-Amstelland – prestigieus gast van de avond – onverbloemd een paar vragen te stellen. Zo vond Van Rijn de benaming ‘wijkteam’ voor de politie in een plaats als Aalsmeer te min. Kunnen we daar niet vanaf? Prompt zei een lachende Welten het woord niet meer in de mond te durven nemen. De boodschap kwam over.

Ook Robbert-Jan van Duijn (CDA) en fractieassistent Helma Persoon (AB) lieten zich met een doordachte discussiebijdrage horen. “Leninkje hier, subsidietje daar,” Van Duijn vond het energiebeleid van de gemeente maar onduidelijk. Voorzichtigjes allemaal nog, die aanzetten voor een discussie binnen de raad. Maar de nieuwelingen durven.

De jongere raadsleden hebben er gelukkig geen last van, maar de oudere kampen geregeld met oud zeer. Dat speelt bij het minste of geringste op. Uiterst irritant voor de publieke tribune en radioluisteraars. Tussen Wim Spaargaren (VVD) en Dick Kuin (AB) boterde het op de raadsvergadering niet, tot driemaal toe. Het begon met een woordje van de liberaal dat Kuin niet goed inschatte en deze hakte er meteen op in. Niet zeiken joh, denk ik dan.

Spaargaren zelf was evenmin op zijn best. Hij hield een betoog over bewoners in Proosdij-Noord die geen rol zouden hebben gespeeld in de gedeeltelijke herontwikkeling van hun buurt. Die bewoners waren volgens hem “kaltgestellt”. Dat kwam meteen hem op een “ernstig bezwaar” van Willem Kikkert (PACT) te staan. “Verwerpelijk,” vond deze Spaargarens populistische opmerking.

“Bewoners kunnen genoeg inspraak krijgen, ook nog via terinzagelegging,” stelde Richard Buskermolen vast en Kuin zei iets soortgelijks. Burgemeester Litjens, zelf van VVD-huize maar verplicht neutraal als eerste burger, diende Spaargaren langs een andere weg van repliek: inspraakregels zijn wettelijk vastgesteld en die volgen we hier netjes. “We moeten uitkijken voor theoretische inspraak,” voegde hij er fijntjes aan toe. Ook floot Litjens Spaargaren op een ander moment terug toen de VVD’er om zijn gelijk te halen een “ouwe koe” uit de sloot haalde.

Kikkert kwam nog met een amendement op de Proosdij-Noord-plannen, ingediend namens PACT, AB en CDA, maar vergat publiekelijk aan te geven wat het inhield. B&W ging zich kort beraden op een standpunt en na terugkomst ontraadde dienstdoend wethouder Gertjan van der Hoeven het amendement met klem. Wat stond er in het amendement? Waar was B&W zo op tegen? Geen flauw idee, maar een amusante avond was het wel. En het grappigste was nog dat de VVD als enige partij tégen het amendement stemde.

Han Carpay.

1 La Mariposa, Manuel Antonio, Costa Rica.

Het paradijs op een klip in de Stille Oceaan. Zelfs de goedkoopste kamer (die wij hadden) is een zaal met uitzicht op de oceaan. De meest spectaculaire zonsondergang gezien vanaf het terras, genietend van cocktails, vers fruit, lekkere hapjes, gebracht door een attente ober die je niet hoeft te roepen maar die aanvoelt waar je trek in hebt. Decadent kan verrukkelijk zijn!

2 Launceston, Tasmanië

We reisden met een hond, een pup, door Australië. In Australië mag je met een hond niet in hotels en restaurants komen. Je bent dus aangewezen op

B.enB.’s en huisjes. In Launceston hadden wij een huisje gehuurd. Toen we in de buurt kwamen belden we en hoorden dat de verhuurster niet aanwezig kon zijn als wij aankwamen, maar ze legde de sleutel wel op de veranda! Wij pakten de sleutel die open en bloot op de tafel lag, openden de deur en zagen een prachtig,

prachtig ingericht huis. Mooie comfortabele meubels, kunst en antiek speelgoed stond overal tentoongesteld. De radio speelde zacht  klassieke

muziek. Een huis dat zo in een woonblad kan staan. En toen sprong de pup naar binnen! Had meteen een antieke beer in zijn bek

en dacht ‘dat wordt dollen’. Wij hebben de beer gered en direct een rondgang door het huis gemaakt, de kostbare spulletjes verzameld en in de enige

slaapkamer die op slot kon, gedaan. De verhuurster kwam s’ avonds kennismaken en toen wij zeiden dat we toch hadden doorgegeven dat we met een

pup kwamen, reageerde ze heel laconiek. Het was geen punt en spullen waren om gebruikt te worden. Deze ontspannen houding die veel Tasmaniërs hebben en

natuurlijk het prachtige eiland zorgen ervoor dat ik vaak roep ‘als Nederland overstroomt ga ik op Tasmanië wonen’.

3 Hotel Ladoga, Sint Petersburg

Schitterend hotel, schitterende kamer. Ik vertelde aan een vriendin, die veel door Rusland reisde, dat wij naar Moskou en St. Petersburg zouden gaan. Zij zei vooral zelf toiletpapier mee te nemen, dat zou nooit in hotels aanwezig zijn. Dus daar stonden wij met onze rollen Nederlands toiletpapier in een superdeluxe

badkamer zo groot als mijn huiskamer, overal marmer en… op het planchet wel tien rollen toiletpapier.

4 El Establo de Tom’s, Ecuador

Houten hut in de jungle, met douche en toilet. Helaas geen water of elektriciteit! Toch op vier vanwege de geluiden in de ochtend. Bij de eerste zonnestraal lijkt het alsof de volumeknop wordt opengedraaid en begint de jungle te leven.

5 Brighton, Engeland

Op doorreis naar Cornwall brachten we een nacht door in Brighton in een B.enB. in een kamer met roze gebloemd behang, roze gebloemde gordijnen, roze

gebloemde vloerbedekking, roze gebloemde lakens, roze gebloemde handdoeken. Wel allemaal verschillende patroontjes. Die nacht, na een bezoek aan de

beroemde pier, over een doktersromannetje gedroomd.

6 Koudum, Friesland.

We fietsten, lang geleden, een rondje IJsselmeer en vroeg in de middag besloten we in Koudum te overnachten. In de telefoongids (het was voor de

tijd van internet) een hotel gezocht, gebeld en gevraagd of er een kamer voor twee personen vrij was. Dat was er en tegen achten meldden wij ons in

het hotel. De eigenaar bracht ons naar een slaapzaal met 20 stapelbedden en zei droogweg ‘kamer voor twee personen’.

7 Holbrook, Australië

Dezelfde rondreis met dezelfde pup. In Holbrook hadden we een huisje gehuurd. Zoals daar de gewoonte is, als je in de buurt bent bel je op en

geeft de verhuurder de route verder aan. Wij belden en de verhuurster zei dat we door zeven kreken moesten en dan, aan de rechterkant van de weg, zou

zij ons opwachten. We passeerden de zeven kreken en daar stond Queen Elizabeth, met hoofddoek en een pick-uptruck te wachten. We moesten een heel

eind het land in rijden en kwamen bij een schattig klein huisje, helemaal omringd door weilanden, verder geen huis in zicht. De verhuurster had al

gezegd dat alles heel oud was, ze had zo gelijk. De badkamer was in de naast gelegen schuur en op reuzen ingesteld. Twee enorme wastafels, een kolossaal

toilet, een bad waarin je naar de overkant kon zwemmen en… naast het bad de varkenstrog!

8 Livingstone, Guatemala

In de tropen een kamer, uiteraard met bedden. Maar op de bedden nylon lakens. Ik was zo blij dat ik een badlaken en een grote omslagdoek bij mij

had. Halverwege het douchen was er geen water meer, de haren maar uitgespoeld met water uit de koelkast. Na het diner gingen we nog even

wandelen. Plotseling viel de elektriciteit uit en daarmee de straatverlichting. Op dat moment stonden wij tegenover een grasveld

waarboven tientallen vuurvliegjes vlogen, een sprookje zomaar voor je ogen. Hadden daarna, in het donker, wel veel moeite het hotel terug te vinden.

9 Texel, Gerritslanderdijkje

Schoolreis. Stapelbedden, 30 leerlingen die niet willen slapen en alleen maar willen overlopen. Heb hier eigenlijk nooit geslapen, slechts verbleven.

10 Waar ook ter wereld

Een tent!

Hèléne Homan

Dat de werkelijkheid anders is, weet u ook wel. Het leven van drie kakelverse wethouders is heus niet eenvoudig. Die oranje vlaggetjes mogen alleen maar tussen je oren hangen. Zodra je ‘geroepen’ wordt tot een plekje in het gemeentebestuur om het volk voor te gaan in de strijd om een beter Aalsmeer, mag je van alles niet en doe je van alles niet.

Een aardig voorbeeld vind ik Van der Hoeven. Als raadslid liet hij zich rond de verkiezingen overal zien en horen waar het maar kon. Op onze website reageerde hij keer op keer op opvattingen die werden geventileerd en hem al dan niet bevielen. Hartstikke leuk, vonden we. De politiek doet ook lekker mee. Maar nu hij wethouder is, houdt hij zijn kiezen op elkaar. Alleen bij feestjes en partijtjes mag hij enkele keurig voorgeprogrammeerde woorden spreken. Weg spontaniteit.

Twee jaar geleden heb ik toenmalig wethouder Ronald Fransen per e-mail na een discussieavond in Bacchus spontaan het advies gegeven op de gemeentewebsite een weblog te beginnen. Wijkgericht werken zat in zijn portefeuille – iets wat je dicht bij de burgers brengt, zou je zeggen. “Jij als ‘wijk’-wethouder die direct met de mensen communiceert. Een echte weblog waarop men direct kan reageren,” schreef ik hem. Niet dat het idee origineel was, maar voor Aalsmeer leek me dat al een forse stap het digitale tijdperk in. Nooit iets teruggehoord. Ik acht het niet uitgesloten dat mijn e-mail de wethouder niet eens bereikt heeft en is vastgehouden door een ambtenaar die dacht ‘weer zo’n zeurpiet die wat kwijt moet’. Meneer de wethouder heeft het toch al druk genoeg.

De wethouder spreekt slechts op de gemeenteraadsvergadering in de raadzaal, op het moment dat zijn publieke plicht hem roept. Verder mondje houden, want je zal maar eens gekapitteld worden. Niet in de krant reageren, niet meepraten op een lokale website, geen eigen mening geven op de gemeentelijke website. Aalsmeer blijft politiek-bestuurlijk hangen in de Middeleeuwen. Zo was het met hele reeksen Aalsmeerse gemeentebestuurders en zo is het ook nu.

Een mooie baan, wethouder. Iedereen feliciteert je ermee, je hebt er natuurlijk zin in en gaat er meer dan honderd procent voor. Je dóét iets voor de mensen. Maar ook… je zegt nooit te veel, je laat je nimmer gaan. Je oranje vlaggetjes wapperen alleen thuis – met de gordijnen dicht.

Na 8 juli gaat politiek Aalsmeer op zomerreces. Ook de wethouders mogen twee maanden op adem komen. Ik stel voor om voor die periode een zomerwethouder aan te stellen die alleen maar dingen doet die normale wethouders niet mogen en niet doen. Hierbij solliciteer ik in alle openbaarheid naar die functie. Eén ding: ik duld geen oranje vlaggetjes in mijn buurt.

Han Carpay.

NieuwNat had alleen al bestaansrecht door het feit dat Kees er zijn brieven aan Amélie in schreef. Kees Tas is vrijdagavond 11 juni 2010 in Saux Frankrijk overleden.

Kees heeft heel veel betekend voor Aalsmeer en vooral voor Aalsmeerders.

Zowel voor de Aalsmeerse Tuinbouw als voor de Aalsmeerse Cultuur is hij van onschatbare waarde geweest. Als er al iemand “de boel bij elkaar hield” was het Kees (en dat ver voor Job Cohen) en als het onzalige idee van een gekozen burgemeester was ingevoerd, dan had dat alleen Kees Tas kunnen worden.

In haar column “Onze man in Saux” beschrijft Hélène Homan een moment uit  het leven van Kees en zijn kat Mathilde, in Frankrijk (http://www.nieuwnat.nl/2009/08/onze-man-in-saux/)

In het NieuwNAT nummer Aalsmeer & de vereniging, staat een foto van Kees (zonder pijp, met script) tijdens een repetitie van een musical van Opgang in 1969. “Het ontsnappen aan de wereld en iets doen wat buiten die realiteit staat, is de link tussen Reizen en Theater”, schrijft Bob van Dam in het daarbij horende interview. Kees heeft ons met dat adagium vele herinneringen opgeleverd:

Kees als de geneesheer, chirurg, beul, bacterioloog en astroloog in ‘De Koning Sterft’ van Ionesco, als boodschapper van de Koningin in ‘God’ van Woody Allen, Kees als initiator van heel veel, zoals KCA en Huiskamerconcerten …

Hij heeft zich later op het tekstschrijven geworpen dat heeft geresulteerd in zijn boekje Gezevende Gomalen. Hij organiseerde weekenden waarin muzikanten zijn teksten op muziek hebben gezet. Onderstaand gedicht is destijds op muziek gezet door Menno Boddé en de Kadoband. Kees was er blij mee.

Deze tekst willen wij hierbij als afscheid aan Kees op zijn eigen NieuwNAT-website plaatsen. Wij moeten hem loslaten en zullen hem heel erg missen.

Bien á toi

Ton Offerman

Loslaten

Een koele westenwind strijkt door z’n haar

en leegt zijn hoofd bij iedere stap die hij doet

Het peinzen wordt vervangen

door het suizen van de wind

De kou in z’n gezicht geeft hem kracht

Zijn tred wordt energiek en soepel

Daarna valt alles op zijn plek

De baan, het  huis, z’n vrienden en vriendinnen

Alleen op weg met je kop in de wind

De richting onbelangrijk; de beweging telt

Het duin met ritselend duingras

en die vreemde stilte, die achter de eerste duinenrij begint

In de verte stijgt pijlsnel een vlieger op

Kees Tas Sr. - Amsterdam 30-05-2001

(uit: Gezevende gomalen – febr. 2007)

Maar eerst de sprekende cijfers zelf: VVD 52 zetels (landelijk 31), CDA 24 (21), PVV 21 (24), PvdA 19 (30), D66 10 (10), SP 8 (15), GroenLinks 7 (10), ChristenUnie 5 (5), Partij voor de Dieren 2 (2), TON 1 (0) en SGP 1 (2). Daarmee komen er elf partijen in de Aalsmeerse Tweede Kamer, één meer dan in de echte; hier doet Verdonk nog mee.

De VVD-partijleider Mark Rutte zou zijn geluk niet op kunnen in Aalsmeer. Veruit de grootste partij (ruim 6000 stemmen), zonder enige concurrentie. En dan ook nog de grootste stijger. De stemmenwinst van de liberalen is liefst 11,3% (landelijk gezien is de plaatselijke VVD nummer drie in groei!).

De PVV doet het lokaal relatief bescheiden. Toch is de groei fors: 8,3%. In totaal stemden 2499 Aalsmeerders (14,3%) op de partij van Wilders. Die haalt echter lang niet de topcijfers van de Europese verkiezingen vorig jaar, toen ze goed was voor bijna een kwart van de stemmen.

Ook hier valt het CDA van zijn voetstuk, maar het doet het beter dan de landelijke trend ‘voorschrijft’. De christendemocraten zijn in Aalsmeer nog wel de tweede partij. Ze wisten zowaar de PVV en PvdA voor te blijven. Veel scheelt het niet.

Links laat het flink afweten. GroenLinks boekt een bescheiden winstje, de PvdA verliest een beetje en de SP levert bijna de helft in. De drie partijen weten zich niet op te trekken aan hun landelijke partijbroeders en -zusters. D66 zit precies op de landelijke lijn. Het mag natuurlijk niet, maar het is wel leuk: de zetels van PvdA, D66 en GroenLinks omrekenen naar PACT-zetels. Dat worden er 36, ruim achter de VVD, ruim voor het CDA.

Rutte is de gedoodverfde premier. Met wie gaat hij regeren? Als hij Aalsmeer een beetje kent, laat hij behalve de PVV ook D66 aanschuiven. Heb je mooi 83 zetels te pakken. Een comfortabele meerderheid in de Aalsmeerse Tweede Kamer, daar kun je wat mee. De christelijke partijen kunnen een tijdje hun wonden likken en heel links gaat in retraite.

Mark zal voor zijn regeringsploeg wel zijn eigen mensen moeten meenemen. Want als ik hier om me heen kijk, zie ik knap weinig kandidaat-ministers rondlopen.

Han Carpay.

Want ze hield iedereen bij. En ze hield alles bij.

Je kwam haar overal tegen. Op elke bijeenkomst in het gemeentehuis. Op inspraakavonden. Op tentoonstellingen. Op straat. In de winkels. Ze wilde weten wat er in Aalsmeer gebeurde.

En ze had overal een mening over, die ze graag ventileerde. Mondeling en in haar zeer persoonlijke columns, die ze met enige zelfkennis ‘Van de hak op de tak’ noemde.

Waar je haar de laatste jaren niet meer tegenkwam, was in de kroeg, waar ze indertijd graag een borreltje met cola light savoureerde. Maar voor wie daar haar gezelschap misten, was er haar ‘open huis’ met de expositieruimte en de typisch Aalsmeerse ‘konkelestafel’ – er was altijd wel iets te drinken voor de aanloop.

Alles aan haar was Aalsmeer. Zij wás Aalsmeer, zou je kunnen zeggen. Of, misschien nog beter, zij stond voor Aalsmeer zoals het was. Dat was het Aalsmeer dat zij in woord en beeld beschreef.

Zij tekende gebouwen, huizen, dorpsgezichten en kassen die al lang niet meer bestaan. Zij tekende gevoelige portretten van kinderen die inmiddels reeds lang de volwassenheid hebben bereikt – en van oudere mensen van wie sommigen er ook niet meer zijn.

Haar boek Aalsmeer in huis, dat zo’n twintig jaar geleden verscheen, kun je wel als haar magnum opus beschouwen. Het staat vol beeldende herinneringen, kleurrijke afbeeldingen in haar eigen heldere, welhaast architectonische stijl, verhalen en anekdotes over ouwe Aalsmeerders, tot aan het recept voor strooppaling toe.

Wat had dat mens een energie!

Ze was steeds bezig met het bedenken van allerlei projecten. Niet alleen voor haar eigen creatieve werk; ook anderen wist zij te inspireren tot artistieke uitingen. Zij was voor Aalsmeerse Belangen
– waarvan zij een van de oprichters was – indertijd een origineel gemeenteraadslid die markante uitspraken deed en veelvuldig de plaatselijke kranten haalde.

Haar kortstondig wethouderschap was minder geslaagd. Misschien achteraf begrijpelijk dat zij met haar kunstenaarsziel geen vat kon krijgen op het ambtelijk gareel. Maar zij was wel de drijvende kracht achter de oprichting van de inmiddels zeer bloeiende stichting Kunst en Cultuur Aalsmeer (KCA).

Zij stelde tal van plaatselijke kunstenaars tentoon in haar eigen huis-expositieruimte en wist veel Aalsmeerders ertoe te bewegen de pen op te nemen en een bijdrage te leveren aan het boek dat zij Grote verhalen noemde – wel een groot boek, maar met veel kleine verhalen. Het ontroerendste daarin vond ik vooral haar eigen verhaal over het bezoek aan haar zusje dat een geestelijke beperking had.

Zij bleef maar doorgaan.

Benen eraf? Toch overal naartoe.

Slechter zien? Blijven tekenen.

En nu, nu zal je haar nooit meer tegenkomen.

Maar wij hebben haar werk nog. De overblijfselen van haar tomeloze activiteit.

Pierre Tuning.

De keus voor vanavond was lastig voor een politiek geïnteresseerde als ik: ofwel het tv-debat tussen acht lijsttrekkers ofwel PvdA-campagneleider Diederik Samsom live in de Historische Tuin met een verkiezingsspeech en als eenmalige discussieleider. Ik heb me suf gepiekerd waar ik voor zou kiezen. Ik neigde naar de live act om de hoek. Live heeft bij mij altijd een streepje voor. Al was ik, partijloze, bang voor goedkope sociaal-democratische peptalk – en peptalk, welke dan ook, daar ben ik allergisch voor.

Maar Samson, hij kwam niet. Het voor mij verlossende woord kwam vanmiddag van de website van Pact Aalsmeer, een lokaal samenraapsel van PvdA, Groenlinks en D66. De bijeenkomst van vanavond was geannuleerd! Uit betrouwbare bron heb ik begrepen dat “een sterfgeval” de reden was voor Samsom om op het laatste moment af te haken.

Nou ja, lekker tv kijken dus… En ja, tegen half tien zag ik (ik was er eerlijk gezegd al op gespitst) onze Diederik opeens in Carré; hij was in elk geval niet zelf overleden. Ik denk dat alle lokale PvdA’ers die hem tussen de reclameblokken in een flits zagen, zich verschrikkelijk belazerd voelden. Hadden ze ongetwijfeld met veel moeite een leuke avond georganiseerd, laat de mooie gast het afweten. Met een lulsmoes.

Zeg dan gewoon dat je uit hoofde van je functie de zwalkende Job Cohen moet helpen omdat die het niet zonder jou kan rooien op zo’n cruciaal verkiezingsmoment. Sneu voor Aalsmeer, maar dat tv-debat weegt net even zwaarder. Kijk, daar kun je begrip voor hebben. Nee, “een sterfgeval”. Lekker betrouwbare partij zeg, die PvdA.

Diederik Samsom zal denken: ‘Ach, het is Aalsmeer maar. Ik kan die stemmen missen als kiespijn.’ Zal-ie toch raar op kijken op 9 juni! Nul stemmen voor de PvdA.

Ik hoop het.

Han Carpay.

Ik druip af naar de echte voorpagina en stuit er op een broedend slechtvalkenpaar. Dat woord was me in de krant al enkele weken opgevallen, maar ik had er nooit aandacht aan besteed. Je kunt niet alles in je dorp volgen. Een slechtvalkpaar met uitroepteken, let op, daar is wat aan de hand.

Er blijkt een strijd tussen slechtvalkenvoorvechters en watertorenvrijwilligers te zijn ontbrand. Vrijwilligers, denk ik dan in eerste instantie, zijn niet de makkelijksten. Ze vinden namelijk altijd dat ze gelijk hebben, vooral omdat ze iets hartstikke moois geheel vrijwillig doen. Aan de andere kant: tja, een slechtvalk, het zal wel.

Ik kan er niks aan doen, maar ik moest onwillekeurig denken aan onze eigen VVD. Moet ook nodig een status aparte krijgen. Even met rust laten, niks meer aan doen. Ze werken er zelf keihard aan mee. Ik heb net de website maar eens aangeklikt. Bij ‘Actueel’: een lege pagina. Bij ‘VVD-bestuurders geven hun mening’ dateert de laatste mening van 23 februari – niet eens eigen maaksel, want het is de één minuut zendtijd die ze bij NieuwNAT kregen vanwege de gemeenteraadsverkiezingen.

Is er helemaal niks aan de burger te melden dan? Hoeft Berry Nijmeijer, door eigen dommigheid getorpedeerd als wethouderskandidaat en zonder twijfel nog steeds ziedend van woede, niet leeg te lopen op de site? Op de raadsvergadering van 29 april liet hij zijn hart collegiaal luchten door Wim Spaargaren. Ik heb diens oprispingen gehoord op Radio Aalsmeer en het was een gênante vertoning. Kromme tenen. Ik ken Wim al jaren als aimabel raadslid, verstandig, kennis van zaken, humor, recht voor zijn raap.

Maar hij moest het vuile werk opknappen voor Berry, wat hem hoorbaar niet goed afging. Dat wás Wim Spaargaren helemaal niet. Dat was de geest van Nijmeijer die in hem gevaren was. Waarom deed Teun Treur het woord trouwens niet, die is toch fractievoorzitter? Een buitenstaander kan er geen touw aan vast knopen. Het belooft weinig goeds voor opbouwende oppositie. Hoe dood is de VVD?

De enige remedie is de hele plaatselijke VVD voorzichtig bij de slechtvalken in het nest zetten. Tijdelijk in quarantaine. Hek eromheen, netjes op tijd voederen en laten begaan. Je verlangt verdorie bijna weer terug naar Piet Boom, al is het met een gevleugelde vriend in de buurt tricky om het over hem te hebben. Piet was een gezonde Aalsmeerse boer die wist te relativeren. Hij kon als VVD-wethouder zo schuiven, passen en meten dat hij, lachend, immer gelijk had. De ware liberaal in een ondernemend dorpje.

Ik zou snakken naar de open dagen van de watertoren, als de liberalen en de slechtvalken lekker in het nest zitten te broeden. Misschien wordt het nog wat met ze.

Han Carpay.

Frauensehnsucht van Ellen Schippers
Op een mooie zaterdagmiddag gingen we naar het KNSM-eiland in Amsterdam. Ik was daar een keer eerder geweest, het eiland was toen net bebouwd en uit louter nieuwsgierigheid gingen we daar kijken. Een kale omgeving, waar de wind veel ruimte had en deze ook benutte.
Het was een aangename verrassing  te zien dat de wijk in het groen staat, leuke winkels en restaurantjes heeft. En er is Loods 6, de voormalige bagagehal van de KNSM, nu een gebouw waarin winkels, galeries en een tentoonstellingsruimte is.
De tentoonstellingsruimte werd in zijn geheel ingenomen door de videoperformance van Ellen Schippers.
Ellen Schippers, een multi-talent, ontwerpt kleding ( o.a. voor Ellen ten Damme ), is performanceartieste ( heeft opgetreden in binnen- en buitenland ) en maakt sinds 2008 performancevideo’s.
Het woord video doet echter tekort aan het totaalgebeuren dat ze hier heeft gecreëerd.
Frauensehnsucht is volgens de folder ‘ een expositie, een reis door een mysterieuze ruimte langs video-installaties met theatrale beelden, muziek en poëzie. Centraal staat de vrouw, die ernaar verlangt om aan haar imago en vaste patronen te ontsnappen’.
Wat de folder beloofde wordt waargemaakt en zelfs meer dan dat. Je stapt de wereld van Ellen Schippers binnen, wordt ontvangen met een prachtig gedicht ( geschreven door haar man ) en vervolgens zijn er video’s van performances, de bijbehorende kostuums worden in een prachtige belichting tentoongesteld, er klinken naast de muziek ook flarden van gedichten en geheimzinnige geluiden. Maar het meest bijzondere is het thema, deze tentoonstelling gaat over gender, over man-zijn, vrouw-zijn en de spanning daartussen. Overheerst de vrouw de man, of wordt zij toch gemanipuleerd, wie is de sterkste? Zijn uiterlijkheden belangrijker dan het innerlijke? Het knappe van Ellen Schippers is dat zij wel deze vragen oproept, maar het beantwoorden ervan aan de toeschouwer laat.
Deze videoperformance is al afgelopen, maar Ellen Schippers heeft een website ellenschippers.com waarop haar videoperformances worden getoond. En deze tentoonstelling was zo mooi dat zij zeker nog een keer zal worden herhaald. Ik houd u op de hoogte!

Tuin van Holland door toneelgezelschap De Appel
In Scheveningen, dus niet naast de deur en duur qua parkeren. Tja, het kost wat maar dan heb je ook wat.
Toneelgezelschap De Appel speelt voor de derde keer een theatermarathon en dit keer over de geschiedenis van Nederland. Het eigen theater is voor dit gebeuren omgebouwd en iedere hoek en nis wordt erbij betrokken.
Het stuk begint plenair met een ‘discussie’  tussen Nederlandse karakteristieke figuren. Zo zijn daar o.a. Claudius Civilis, Willem van Oranje, maar ook Sjoukje Dijkstra, majoor Boshart en natuurlijk Sinterklaas. Een warrig begin, ik vond er niets aan en dacht alleen ‘mijn hemel en dit gaat vier uur duren’. Maar te vroeg geoordeeld, want het vervolg was fantastisch. De Appel laat in zes korte stukken op hun geheel eigen wijze delen van de Nederlandse geschiedenis tot leven komen. Nu kun je op een avond niet alle stukken zien, slechts drie en dus moet je een keuze maken. Wij kozen voor Het rampjaar uit het drieluik De gouden eeuw en voor Onze koloniën en Water uit het drieluik De dijkgraaf, de koopman en de dominee.
En we hadden goed gekozen! Drie niet met elkaar te vergelijken stukken, wel alle drie heel goed. Het rampjaar, acteurs in prachtige kostuums, een sober oud-hollands decor, water dat langzaam uit de vloer het toneel overstroomd en een prachtige rol van Nadia Amin als de cipier van de Gevangenenpoort. Onze koloniën speelt zich uiteraard af in een kolonie en de zinderende hitte spat van het toneel af, alle acteurs  in het tropenwit. Water wordt gespeeld in het water, de acteurs waden, zwemmen, varen, gaan kopje onder. Het water is tegelijkertijd decor en rekwisiet, heeft de hoofdrol.
Alhoewel deze drie stukken erg verschillend zijn, hebben zij hetzelfde thema ‘ Hoe is het zo gekomen, waarom is het zo gelopen, hadden wij het anders moeten doen, zijn wij verantwoordelijk’. Een intrigerend thema in een intrigerend toneelstuk.
En om het allemaal wat lichter te houden zijn er in de pauze korte, zeer vermakelijke en verrassende stukjes, waarin de acteurs zich geheel en over the top kunnen uitleven.
Tuin van Holland speelt nog in mei, augustus, september en oktober. www.toneelgroepdeappel.nl

En….. 1 mei de eerste gierzwaluwen gezien !!!!!
Ook een prachtige voorstelling en dit kan je vanaf de bank in de huiskamer bewonderen.
Hélène Homan, Aalsmeer 2010

De werkelijkheid is dat het volkomen stil bleef in Aalsmeer. Niemand had er het er over. Ik probeerde bij de bakker het gesprek op de bonnetjes te brengen. Resultaat: een Dubbel Donker, met bonnetje. Op de vraag van mijn slager of ik anders nog iets wenste, zei ik dat zijn mening wilde horen over de bonnetjesaffaire. Ik kreeg een plakje worst en werd met zachte hand naar de deur geleid. Ik probeerde het onderwerp in de kroeg aan te snijden en werd de rest van de avond compleet genegeerd. Op naar de boekhandel, vanouds een oase van intellect. Ook daar geen sjoege. Mij werd het boek van Maarten van Rossem “Waarom is de burger boos?” aangeraden, of anders het boek over Nina Brink.
De websites van de plaatselijke partijen dan maar. Elke partij zou zijn eigen wethouder vrijpleiten, de andere wethouders een beetje de schuld geven om vervolgens Pieter Litjens tot Grote Graaier te bestempelen. Je laten verhuizen voor zo’n bedrag! Toen ik zo oud was, huurde ik gewoon een busje om te verhuizen. En die zonwering, dat kon toch ook wel een beetje minder!
De locale partijen zijn niet erg actief op internet, na de verkiezingen van maart zijn er nauwelijks nog nieuwe berichten. Als je iets wilt weten moet je weer gewoon naar de bekende achterkamertjes…
Terug naar RTV N-H. Alleen al het dossier Aalsmeer beslaat 187 pagina’s. Buiten de verhuiskosten van de familie Litjens valt er eigenlijk weinig te melden. Ik ben er overigens van overtuigd dat die (teveel betaalde) verhuiskosten worden teruggestort, waarmee de bonnetjesaffaire wel zo ongeveer afgehandeld is.
Inzage in drie jaar declaraties van B&W geeft wel een mooi inkijkje. Een niet onaardige bezoldiging en een vaste onkostenvergoeding, maar wat kunnen die mannen een bonnetjes sparen! Bonnetjes van uitrijkaarten van parkeergarages waaien bij mij altijd de auto uit, de mannen leveren ze allemaal keurig netjes in. Verder alles keurig in orde, geen dubieuze overnachtingen, geen dure parfum of dozen wijn. Ronald Fransen declareert tot drie keer toe een agenda en dat is ook drie keer hetzelfde bonnetje. Toch nog een affaire, of heeft er bij RTV N-H iemand niet goed opgelet?
Jaap Overbeek is de winnaar, hij was de zuinigste van het hele stel. Goed gedaan Jaap, als je wilt dat de burger op de kleintjes let moet je zelf het goede voorbeeld geven.
Aan Ad Verburg de taak om de komende vier jaar nog zuiniger dan Jaap Overbeek te zijn. Neem af en toe de fiets is dan ook mijn welgemeende advies. (zie ook: Stadse Fratsen)

Erik van Itterzon

Erik van Itterzon

Ik hoefde niet eens mijn oor tegen de deur van de onderhandelkamer op het gemeentehuis te drukken om te horen wat zich binnen tussen de beoogde coalitiepartners afspeelde. Ze zaten gewoon ordinair tegen elkaar te schreeuwen. Dat kon makkelijk, want die praatkamer was niets anders dan het ook lokaal beruchte achterkamertje.

[lees verder] Je kon er tevoren vergif op innemen: drie ego’s die elkaar geen duimbreed zouden toegeven. Natuurlijk kwamen de drie onderhandelaars programmatisch nader tot elkaar. “Er is een gedeeltelijk akkoord bereikt over het coalitieprogramma,” meldde het persbericht uitgerekend op 1 april. Omdat er verderop gerept werd over “minder controversiële onderwerpen” die nog resteerden, betekende dat zinnetje niets minder dan dat er op hoofdpunten overeenstemming was! Dat moet wat worden, zou je denken.

Mis. Het liep spaak bij de portefeuilleverdeling – zie boven. Ze gingen op voorhand allemaal voor de zwaarste post. Met economische zaken in combinatie met ruimtelijke ordening kun je scoren. Nijmeijer op zorg, onderwijs en cultuur? Vindt-ie te min. Van der Hoeven op verkeer en vervoer? Onmogelijk, want dan komt hij in de knoop met de ‘knip’ in de N201. Verburg op wijkgericht werken? Ben je gek, die wil dolgraag de economische wederopstanding van Aalsmeer sturen. Wat durven de heren in het persbericht te beweren? Dat ze “met een positieve insteek” de onderhandelingen zijn ingegaan. U weet wel beter! Een alleen voor henzelf positieve insteek, bedoelen ze.

Inmiddels zijn Verburg, Van der Hoeven en Ulla Eurich (PACT) in het achterkamertje in ronde 2 in conclaaf gegaan. Programmatisch komen ook zij er heus wel uit. Dat er van minder machogedrag sprake is, is zeker. Eurich, de zwakke broeder van het drietal, heeft immers niks te eisen, gezien de verkiezingsuitslag. Dat wordt dus een softe portefeuille voor PACT.

Ik neem aan dat zich in het achterkamertje nog een kleiner achterkamertje bevindt waar je precies met twee man inpast. Daar kunnen Verburg en Van der Hoeven, op water en brood gezet, de strijd om de macht beslechten.

Jelle Buisma en Auke Ham, de jonge krachten van PACT, waren er in de Nieuwe Meerbode van 25 maart als de kippen bij om blijk te geven van hun afkeer van ‘oude’ politiek. “Is achterkameroverleg nu werkelijk noodzakelijk voor de vorming van een nieuw college?” vragen ze zich terecht af. “De drang naar macht spat er vanaf.” Ik voel helemaal met ze mee! Maar dan…: “Het zou de onderhandelende partijen sieren om de burgers mee te laten kijken. Of moeten ze achteraf zelf maar vaststellen welke van de verkiezingsbeloftes gelijk al zijn gesneuveld?” Mooi gezegd, jongens!

Nu, zijdelings aan de onderhandeltafel, moeten ze zelf met de billen bloot. Eens kijken of ze ballen hebben. Ik vrees van niet. Ze zullen er de plausibelste argumenten voor hebben, ongetwijfeld.

Maar de braaf stemmende, geïnteresseerde burger is allang afgehaakt, moedeloos. Die is lekker gemaakt met welgeteld twee korte openbare bijeenkomsten over de collegevorming. Sindsdien is er niks meer vernomen wat tegemoet komt aan de informatiehonger van de burger. Akkoord op de belangrijkste punten? Welke punten dan en hoe ziet het akkoord er in grove lijnen uit? Dagelijkse persconferentie over de vorderingen? Bijpraten op een openbare bijeenkomst? Inhoudelijke informatie op de websites van de gemeente of onderhandelende partijen? Uit de school klappen op verjaardagen of in de supermarkt? Zelfs dat niet.

Een gemiste kans voor Aalsmeerse politieke bewustwording, jammer. En je maakt er geen vrienden mee.

Han Carpay.

Wat is het voorstel? Met vier partijen inhoudelijk praten over het programma van het nieuwe gemeentebestuur. En niet alleen met de drie partijen die in eerste instantie zullen proberen een nieuw college te vormen. Weststrate vindt dat een prachtvondst! Zijn idee is ingegeven door de enorme bezuinigingsoperatie die de gemeente onontkoombaar te wachten staat. Iedereen er alvast een beetje bij betrekken kan in zwaar weer geen kwaad, is zijn gedachte.

Ronald Fransen van PACT, de grote verliezer van de raadsverkiezingen, meent dat bescheidenheid zijn partij beter past. En ja, wat doe je bij een kersvers gevormde vriendenclub van CDA, AB en VVD die je straks toch de deur zal wijzen? Niks dus, vindt hij. Het clubje zegt er helaas niks meer over.

Welgemutst neemt Weststrate het verlies. Wel merkt hij nog op dat meedoen heus niet betekent dat je als partij verder je mond maar te houden hebt. Zo van: eens gezegd blijft gezegd. Want, zo houdt hij zijn gehoor voor, er is maar één plek waar de lokale democratie haar triomfen kan vieren en dat is de gemeenteraad. Daar kan geen zelfbenoemde discussiegroep tegenop. Jammer, zijn dwarse, inderdaad onorthodoxe geluid wordt niet opgepikt.

Ik ben fan van Ko! Sinds gisteravond meer dan ooit. Hij (erudiet, onafhankelijk, scherpzinnig, aimabel) schreef onlangs in het verkiezingsnummer van NieuwNAT een verdraaid mooi stuk over de vorige collegeonderhandelingen, vol aangename, oprechte zelfrelativering. Destijds viel zijn atypische stijl als informateur me voor het eerst op. Wat had ik me vroeger vergist. Ik zag Weststrate in zijn CDA-raadsjaren als een kleurloze, behoudende kerel, die nooit van zich deed spreken.

Dan gisteren. Binnen een paar minuten ligt iedereen aan zijn voeten. Gertjan van der Hoeven (AB) raakt niet uitgedankuweld en ook de anderen zijn diep onder de indruk van alleen al zijn kundige, heldere samenvatting van de voorgesprekken die hij met de fracties afzonderlijk gevoerd had. Ze betrappen hem wel op twee slippertjes. Maar hij erkent onmiddellijk zijn ongelijk. Waar zie je dat nog, dat iemand een fout zo grif toegeeft!

Even ad rem is Weststrate wanneer Berry Nijmeijer (VVD) zijn opmerking pareert dat de ene wethoudersportefeuille “sexyer” is dan de andere. Nijmeijer geeft aan dat de meningen flink verschillen over wat al dan niet sexy is. Ach ja, het spreken in termen als sexy is ook eigenlijk niet mijn terrein, zo ongeveer reageert hij.

Voeg daarbij de manier waarop hij tussendoor zijn koffie drinkt wanneer hij het woord voert. De wereld staat even stil als hij een slok neemt. “Goh wat lekker,” zie je hem denken, blij in de raadzaal weer eens iets zinvols te kunnen doen. Iets zinvols: het “faciliteren” van de collegevorming, zoals hij het zelf bij voorkeur noemt.

Verstandig als Weststrate is, wil hij zijn boekje regelmatig te buiten gaan. Het gaat hem immers om het ultieme doel: een college helpen formeren waar Aalsmeer vier jaar lang zijn voordeel mee kan doen. Hij geeft een tip hier, doet een aanbeveling daar. Of een prikkelend voorstel. Ze mogen hem afbranden of niet, het maakt hem niet uit. En dat alles met humor gebracht – Engelse humor. Zo zou hij volgens eigen zeggen vorige week Pieter Litjens met “burgemeester” aangesproken hebben.

Misschien kucht hij al pratend soms hinderlijk. Een heel enkele keer is hij wellicht iets te zelfingenomen. Maar het is heerlijk, zo’n man.

Han Carpay.

Mijn prognose was wel dat de VVD zou oogsten. Niet dankzij de hartverwarmende campagne van Berry Nijmeijer, maar dankzij zijn collega Rutte in het Haagse. Maar het blijft knap dat hij met 1377 stemmen als tweede eindigde in de populariteitspoll, die de naar persoonlijk stemmenaantal uitgesplitste uitslagen nu eenmaal zijn.

Gertjan van der Hoeven van AB was de grote winnaar, met 1416 kiezers achter zich. Hij liep op het middernachtelijk uur terecht glunderend in de raadskelder rond, toen de uitslag bekend was gemaakt. AB liftte weliswaar mee op het landelijk gunstig tij voor lokale partijen, maar heeft een sterke campagne gevoerd. Of beter gezegd: Gertjan heeft dat gedaan. Hij ging met zijn lakeien de wijk in en was bij geen debat weg te slaan. Hij was altijd scherp en alert en bereidde zich, als enige van de lijsttrekkers, altijd goed voor. Aan de andere kant had hij makkelijk praten, vanuit de oppositie. Hij moet nu met de billen bloot en zal de roemruchte ‘Knip’ moeten accepteren als hij wethouder wil worden. Want dat wordt hij…

In het college krijgt hij Ad Verburg naast zich. Beetje verdelen de buit, Ad een husseltje economie en Gertjan een toefje ruimtelijke ordening. Maar laat ik daar niet op vooruitlopen. Het worden spannende tijden, met de collegeonderhandelingen. Hopelijk zijn ze voor de gewone man, zoals ik, transparant genoeg – om een modieuze term te gebruiken.

Ad had pech! Hij kreeg, als vierde in de populariteitspoll, 1073 man achter zich. Magertjes natuurlijk. Maar hij heeft het mooist denkbare excuus: Jaap Overbeek. Die snoepte hem uiteindelijk honderden stemmen af doordat hij in de onderste regionen van de CDA-kandidatenlijst bungelde. Ik vermoed dat hij met zijn onweerstaanbare charme en aaibaarheid veel vrouwelijke kiezers heeft getrokken… Kan dat niet onderzocht worden? Zijn prestatie, 832 stemmen, beschouw ik als het opvallendste van de verkiezingen, op de stunt van Gertjan na.

Dan de jongeren. Ik vind de score van de CDA-jongeren ijzersterk – en, in algemeen politieke zin, hoopgevend voor de toekomst. Robbert-Jan van Duijn werkte zich met 181 stemmen de raad in. Dat heeft hij grotendeels te danken aan het mobiliseren van leeftijdgenoten. Hij en enkele jonge medekandidaten hebben onder meer een actieve twittercampagne gevoerd. Daar kan PACT nog wat van opsteken.

O ja, PACT heeft ook meegedaan. Ik heb ze nergens gezien. In de debatten en de media sliepen de kandidaten hun progressieve slaapje, in de veronderstelling dat Wouter, Femke, Alexander hun zetelwinst al hadden zekergesteld. Niet dus. Jammer is het wel, voor liberaal-links Aalsmeer, dat ze zo gekelderd zijn.

Tel daar bij op het opmerkelijke feit dat maar liefst 1512 Aalsmeerders op PACT-vrouwen hebben gestemd en maar 700 op PACT-mannen. Vanouds is de Hornmeer een vrouwelijk D66-bolwerk, maar dat kan niet alles verklaren. Natuurlijk speelt mee dat een vrouw, Ulla Eurich, lijsttrekker was, maar toch. Bij het CDA kozen 257 kiezers voor een vrouw tegen bijna 3000 voor een man. Verbijsterend vind ik het dat nummer 3 op de CDA-lijst Ines van der Boon slechts 167 stemmen bij elkaar sprokkelde, waarmee ze vijf mannen moest laten voorgaan. Er hangt daar nog steeds een bedompt luchtje.

Van alle vrouwen op de vier lijsten (Ulla als lijstaanvoerder niet meegerekend) scoorde Marjanne Vleghaar (VVD) het hoogst. Met 371 stemmen staat ze keurig zevende in de algehele populariteitspoll, nota bene ruim voor erkend stemmentrekker Wim Spaargeren (ook VVD) en Ronald Fransen (PACT), die vóór zijn wethouderschap de trom toch stevig wist te roeren. Marjanne… kent u één wapenfeit van haar? Ik niet. Ook Helma Persoon van AB scoorde knap. Ze staat met 227 stemmen achter zich – bijna een halve kiesdeler – tiende. Enig idee wat haar ideeën zijn? Met originele bijdragen aan NieuwNAT alleen ben je er niet, politiek gezien.

En wat nu? Wie schuift er bij de collegeonderhandelingen bij wie aan? Ad en Gertjan, geen politieke vrienden, zijn tot elkaar veroordeeld. In AB zie ik verder in de verste verten geen capabele wethouders, bij het CDA wel. PACT past in deze situatie bescheidenheid. En de VVD? Altijd bereid mee te regeren, maar of het tussen Berry en Gertjan klikt… En Berry is niet de vragende partij.

Eén troost voor de traditionele partijen in Aalsmeer is er, ik zinspeelde er al op. AB moet zich nu gaan bewijzen. Precies in een tijd dat bezuinigen (Ad was afgelopen weken op dit punt het meest realistisch) onvermijdelijk is. Vergeleken daarmee is een besluit om de Knip ongedaan maken een peulenschilletje. Het is maar dat Gertjan het weet. Ik hoop dat hij ook in zijn achterhoofd houdt dat zijn partij in 2014 weer terug is op 4 zetels. Misschien zelfs 3 of 2. Dat is echter nog ver weg. Ik verheug me eerst op de komende maanden.

Han Carpay.

Programma in de zendtijd voor politieke partijen – CDA

Programma in de zendtijd voor politieke partijen – PACT

Programma in de zendtijd voor politieke partijen – VVD

Programma in de zendtijd voor politieke partijen – AB

De vier partijen zijn met prachtige idealen over de jongeren de verkiezingen ingegaan. Maar idealen verkondigen is het moeilijkste niet. Daadwerkelijk iets ondernemen om jongeren bij de politiek te betrekken? Nee hoor, helemaal niets.

Een reisje op internet, een aangename speelplaats voor veel jongeren, brengt de situatie aardig in kaart. Communicatiebureau Politiek Online heeft eind vorig jaar een interessante website gelanceerd, www.volgdeverkiezingen.nl, waar de ‘elektronische’ aandacht voor de verkiezingen in alle gemeenten te volgen is. Let wel, in Aalsmeer worden op de site de gemeenteraads- en gemeentebestuursleden genoemd, niet de volledige kandidatenlijsten. Geen enkele politicus twittert. PACT als partij weer wel, maar dat blijkt puur een D66-initiatief te zijn. Laatste tweet: “Nieuwe fase campagne PACT Aalsmeer.” Datum… 28 januari 2010. Hoe belangrijk kunnen verkiezingen zijn.

Frits Streijl (AB) zit als enige op Hyves, Jaap Overbeek (CDA) is lid van LinkedIn. Maar de beide communities tellen we in dit geval niet mee. Streijl is op Hyves tot heden 269 keer bekeken en de lollige foto’s zijn van familie en vrienden. Overbeek heeft 40 connecties. Daar win je de verkiezingen niet mee.

Op de Blogs van de volgdeverkiezingen-website is alleen AB een terugkerende gast. Een persoonlijk blog van een AB’er is het niet, alleen de eigen verkiezingspersberichten zijn er te vinden. Het stilst op genoemde site is de VVD: niks.

Op de lokale website laat de liberale partij vandaag van zich horen. Ze maakt gewag van een gecancelde verkiezingsavond, met deze kop: “Stroomstoring verstoord het traditionele stampotten buffet.” Het staat er echt: verstoord. In het achtregelige stukje staan in totaal 3 kapitale taalfouten en 5 slordigheden. Een aanbeveling om VVD te stemmen is het niet.

Als internetter bereikt u alle plaatselijke partijsites snel, behalve die van het CDA. Niet alleen een keertje aanklikken frustreert, het is structureel. In de tijd die het laden in beslag neemt, is elke jongere afgehaakt. En het CDA maar beweren dat het “scoort met jeugd”. Ja, we hebben drie jongeren op de lijst, zegt Ad Verburg. Zijn eigen zoon zit erbij… Waar staan ze? Op de plaatsen 8, 12 en 13. Die komen dus niet in de nieuwe raad. Een leuke worst!

De gemeente maakt er eveneens een potje van. Het begon voortvarend toen B&W een extra budget voor de verkiezingen (€ 38.500) wenste vrij te maken, vooral ter bevordering van de opkomst (de helft van dat bedrag). “Er moet een extra impuls worden gegeven aan de kiesgerechtigden van 18-22 jaar,” benadrukte het college op 23 oktober vorig jaar. De raad stemde ermee in. Een van de impulsen moest een inmiddels bekend internetspeeltje zijn, de Stemwijzer. Toch iets wat jongeren kan aanspreken. De Stemwijzer is er niet gekomen, omdat AB en PACT dwars lagen.

Wat blijft er over? De Verkiezingskrant die van de week in de bus viel. Ik zou de Aalsmeerders wel eens willen tellen die hem lezen. Burgemeester Pieter Litjens zegt in zijn inleidend woordje dat “ik het heel belangrijk vind dat ook jonge mensen hun stem laten horen”. Nou Pieter, ik durf te wedden dat het aantal jongeren dat je krant leest makkelijk op de vingers van één hand te tellen is. De drie jongeren van Ad? Kom nou.

Ooit een saaiere krant met kleinere letters gezien? Let eens op het stukje rechtsonder op de voorpagina. “Ook jongeren moeten hun stem laten horen!” roept de kop. Ik ben geen jongere meer, maar zou me in dat geval flink geschoffeerd voelen. Hoezo ‘moeten’! Gelukkig zullen minder dan vijf jongeren het lezen.

Triest is het allemaal wel. Nou ja, er zijn nog twee herkansingen voor de politieke partijen. Maandagavond 22 februari het algemene lijsttrekkersdebat in het gemeentehuis (aanvang 20 uur) en woensdagavond 24 februari het culturele lijsttrekkersdebat in de Oude Veiling (aanvang ook 20 uur).

O ja, en dan straks zeggen dat het zo jammer is dat de jongeren massaal weg zijn gebleven op 3 maart.

Han Carpay.

Gisteren, ook in de Oude Veiling, was de tweede ronde met het ‘video-verkiezingsdebat’ van NieuwNAT. Dat plaatsen we zondag 21 februari ongemonteerd in drie blokken van tien minuten op deze website. De liefhebber kon dat debat beneden in de Oude Veiling al live op het scherm volgen. Onder leiding van gespreksleider Peter Maarsen bonden de politici in de tot studio omgebouwde bovenzaal de strijd met elkaar aan. Zonder klapvee. Zonder in partijshirts gestoken en met partijvlaggen zwaaiende idioten die bij elke oprisping van ‘hun’ man kwijlend juichen.

Die rust werkte louterend! Ik vond het een heel aardig debat. Het geeft je als gemiddeld geïnteresseerde burger een inkijkje in wat de partijen zoal voorstaan en hoe ze van elkaar verschillen (nou ja, niet zo heel veel). In een half uurtje debat kun je zelf (vanaf 21 februari) in alle rust achter je beeldscherm bepalen wie jij de meest frisse leider voor Aalsmeer vindt.

Laat ik niet te veel van het debat verklappen. Alleen dat de lijsttrekkers alle vier met verve en alert hun zegje doen. Misschien zijn ze wat te keurig. Een winnaar hoef ik niet aan te wijzen: die is er niet. Alleen als u partijlid bent, kent u de winnaar.

Er resten gelukkig nog twee debatten op de openbare podia. Maandag 22 februari komt de gemeente met een verkiezingsavond in de Burgerzaal. Iets om naar uit te kijken, want Peter Maarsen en Wim Bartels zijn de strenge, doch rechtvaardige presentatoren – een ervaren duo met goed gevoel voor ongepolijst theater.

Woensdag 24 februari, precies een week voor de verkiezingen, organiseert cultuurclub KCA het ‘slotdebat’, over de noodzaak van kunst en cultuur in Aalsmeer. Leuk, denk je dan. Maar in de wandelgangen hoorde ik gisteren in de Oude Veiling al trieste berichten. De partijen sturen derderangs figuren, omdat de (meeste) lijsttrekkers andere prioriteiten hebben…

Wedden dat ze er alle vier zouden zijn als ‘de krant’ er vóór de verkiezingsdag nog verslag van had kunnen doen! Dat laatste is nu onmogelijk, want de Nieuwe Meerbode en het Witte Weekblad verschijnen daags na de verkiezingen. Dat is de diepere reden om vervangers te sturen. Bovendien, we hebben het maar over cultuur.

Als ik KCA was, zou ik de drie heren en één dame er maar eens op aanspreken. Wel een beetje dom trouwens om op zo’n moment een, op zich veelbelovend, debat te plannen.

Han Carpay.

Erik van Itterzon.

Dan dwalen mijn gedachten af: idealistische kunstenaars, denk ik. Mensen nemen over het algemeen geen verantwoordelijkheid meer, voor wat dan ook. Mensen houden zich bezig met economie. Er moet gewerkt worden, er moet geld op tafel komen om hypotheken en rekeningen te betalen, geld voor alles wat er gekocht moet worden, ook voor dat wat we niet nodig hebben. Van veel zaken weten we niets over oorsprong, fabricage en effecten op ons leven. Geen tijd en rust meer om na te denken over waar we nu eigenlijk mee bezig zijn. Dat moet een ander maar doen. Als het fout gaat is er zo ook iemand die we de schuld kunnen geven.

Gedachten, stop! Niet zo somberen op de zondagochtend. Gelukkig schiet mij een aankondiging in de Nieuwe Meerbode van afgelopen donderdag te binnen. Net als de zeehondenkunstenaars blijken de burgemeester en wethouders van Aalsmeer ook grote idealisten. Zij hebben een rotsvast vertrouwen in de verantwoordelijkheid en de kennis van hun Aalsmeerse inwoners. Deze mogen voortaan zelf beslissen of de boom in hun tuin gekapt mag worden of niet. Ik ben zo vrij te vermoeden dat de Aalsmeerse beleidsmakers geschrokken zijn van het grote aantal verleende kapvergunningen, zoals opgetekend in NieuwNAT 6, blz.24/25, en het verstandiger vinden om ze maar af te schaffen, kunnen ze niet meer geteld worden en weet niemand meer wat er allemaal verdwijnt.

Onlangs vroeg een Aalsmeerse inwoner mij waarom ik bomen in mijn tuin had staan. “Dat zijn bomen die ooit uit gevallen zaadjes gegroeid zijn, en die mogen van mij blijven staan.” De vrager keek mij stomverbaasd aan: “Zo’n grote boom uit zo’n klein zaadje? Dat maak je mij niet wijs”. Ik ben mij bewust dat ik met dit citaat het idealisme van burgemeester en wethouders om zeep help, maar het is de realiteit. Hoeveel mensen kennen de namen van bomen? Hoeveel mensen weten of een boom ‘waardevol’ is en er wél een vergunning aangevraagd moet worden? Voor veel mensen gelden andere criteria: bomen staan de zon in de weg, de blaadjes vallen op de stoep en de vogels poepen op de auto. En nu stelt de gemeente ons verantwoordelijk voor het kapbeleid. Hierbij alvast een richtlijn. Als je weet wat er allemaal in en om een boom gebeurt denk je twee keer na voor je de bijl grijpt: fotosynthese > opname CO², afgave O², synthese van suikers > voeding van de bodem, symbiose met schimmels en bacteriën, waterhuishouding van de bodem, het produceren van vruchten, huisvesting en voeding voor vogels en insecten.

En wat die Nederlandse worst van de zeehondenkunstenaars betreft, wilt u daar meer over weten? Ga dan eens kijken in de vee-industrie, verdiep u eens in diertransporten en bezoek eens een slachthuis. En misschien wilt u ook wel weten wat ze er allemaal in stoppen, dan moet u naar de worstenfabriek

Ansje Weima

Nu is Albert Heijn verhuisd naar het Praamplein. De eerste keer dat ik daar naar toeging, was ik zo onder de indruk van het nieuwe pand dat ik niet door heb gehad dat de verkoper van de daklozenkrant er niet stond. Tweede keer ook nog niets door. De derde keer miste ik hem wel want ik wilde de krant kopen om het cryptogram te maken (voor alle crypto-liefhebbers is het cryptogram van de daklozenkrant een absolute aanrader, volkomen uniek en met veel humor).

Na het inkopen doen bij de kassa gevraagd waar de verkoper was. De cassière wist het niet, vertelde wel dat al meer mensen naar hem hadden gevraagd.
Ik besloot toch maar iets van onderzoeksjournalistiek toe te gaan passen want zit er niet in allen van ons een Peter R. de Vries verscholen?
Eerst maar eens op de oude locatie gekeken, stel je voor dat hij daar nog staat of naar de overkant het gemeentehuis is verhuisd. Nee, een lege zaak en een lege plek.
Dus naar de bedrijfsleider van Albert Heijn! Zij vertelde dat hem was gevraagd mee te verhuizen, maar dat ze daar nooit een antwoord op hebben gekregen en hem ook nooit meer hebben gezien.
Gemeente opgebeld, stomme verbazing aan de andere kant van de lijn, echter geen verdere informatie.

Vandaar mijn vraag, waarom staat hij niet meer bij Albert Heijn en waar is hij nu? Is de nieuwe locatie net 500 meter te ver, zijn andere winkels leuker, heeft hij een baan en hoeft hij de krant niet meer te verkopen, of is hij terug naar zijn geboorteland? Allemaal vragen en ik ben nieuwsgierig naar het antwoord!

Wil degene die weet waar hij is dit alstublieft naar NAT mailen en zo mijn nieuwsgierigheid stillen.
Bij voorbaat hartelijk dank, Hélène Homan ( Aalsmeer, 11-01-2010 )

Microfoon wethouder Berry Nijmeijer overbodige luxe bij opening winkelcentrum Nieuw-Oosteinde.

Han Carpay, Hélène Homan, Erik van Itterzon, Ton Offerman, Ansje Weima.

Een verrassing was het wel, toen ik het voor het eerst hoorde. Dé verrassing van afgelopen week was de Afvalkalender 2010 die bij iedereen in de bus (geen familie) viel. In een eerste opwelling dacht ik dat de gemeente een project was gestart om haar inwoners verplicht op het juiste gewicht te brengen. Ach, je weet het nooit met de gemeente.

Ik keek de gemeentefolder, in samenwerking met De Meerlanden opgezet, door en mijn oog viel op een woord dat ik niet kende: “Brengparkje.”

Echt waar, het staat er. Brengparkje. Zelfs de zoekmachines op het internet hebben er moeite mee. Voor mij is dat het Aalsmeerse woord van 2009.

Ontspant u zich even. Maak uw hoofd leeg. Brengparkje, waar denkt u dan aan? Gaan uw gedachten dan onmiddellijk naar een openbare plek waar zich verzamelcontainers voor glas, textiel en plastic bevinden? Ja? Knap!

Dan heb ik meer met een woord dat verdraaid hoge ogen gooit in een potje Scrabble: “Winkelwagenopstelplaatsen.” Liefst 25 letters, én een term die je meteen begrijpt. Tenminste als je weleens in een supermarkt komt. De gemeente rept deze week in de Nieuwe Meerbode over de winkelwagenopstelplaatsen.

Laat ik terugkeren naar het fascinerende brengparkje. Het lijkt me nuttig als er ook een plaats wordt ingeruimd voor een container voor afgedankte raadsleden en wethouders. Een flinke container graag. Want als het een beetje tegenzit, kunnen we er na telling van de stemmen bij de gemeenteraadsverkiezingen van 3 maart 2010 liefst negen man in kieperen.

Hebben ze nog mazzel dat ze met kerst nog rustig kunnen genieten van NieuwNAT 6 over Aalsmeer & Politiek. Dat gaat dit weekend live. En ze worden genoemd! In de nieuwe video én in het nieuwe magazine.

Han Carpay.

Hoe pakte dat in de praktijk uit? Na oeverloos gehakketak over het plaatsen van een voetbalkooi op een veldje bij de woonwagens – met emotie als de enige triomfator – liep onze Rudi op een stuntelende Nijmeijer af. Hij vroeg hem op de man af of hij nog tot een nader gesprek bereid was. Het was even stil. “Ik ben altijd bereid te praten…, ik heb al tot in den treure met ze gepraat,” kwam er bedremmeld bij de wethouder uit. Hij kon Rudi wel schieten. Niemand schoot de arme man te hulp, zijn collega’s hielden hun mond. Wijselijk? Weinig collegiaal, zou ik eerder zeggen. Rudi concludeerde: “De afspraak is gemaakt. Maar het probleem is niet opgelost.” Zege voor de betrokken wijkbewoners? Een beetje wel.

Tevoren, toen de groep een uur lang in tweeën gesplitst vergaderde, hadden diezelfde betrokkenen in ‘mijn’ zaaltje ook al hun mondje geroerd. Een van hen (het bleef onduidelijk of hij wel of niet in de wijkraad zat) trok ronduit onfatsoenlijk van leer tegen Nijmeijer. “Er wordt totaal niet geluisterd naar de wijkraad. U liegt, u komt altijd met uw eigen verhaal, u bent altijd aan het lullen.” Dat wisten we dan ook weer, maar het bracht de partijen niet nader tot elkaar. Ik zou zeggen: zo’n man moet even buiten afkoelen. Zo praten we in het openbaar niet met elkaar.

Nijmeijer zelf kwam overigens ook grof uit de hoek. Niet zozeer in woordkeus, als wel door mensen niet te laten uitpraten. Hij moest… inderdaad eerst zíjn verhaal doen. Weinig tactvol. Collega-wethouder Jaap Overbeek, die als discussieleider fungeerde, greep niet in. Ook onhandig.

Het enige euvel van dergelijke, zeer nuttige (punt voor het college!), bijeenkomsten kwam dinsdag glashelder naar voren: het gemis van een onafhankelijke, sterke voorzitter die van wanten weet, zichzelf wegcijfert en buurtbewoners en wethouders elk hun kansen geeft. De wethouders waren partij, dus bij voorbaat ongeschikt om de leiding te nemen. Je doet het namelijk altijd verkeerd!

Maar Rudi – ik moet zeggen dat hij zich goed geïnformeerd had en in zijn strijd tegen, wat hij zelf noemde, “wolligheid” soms voortvarend uit de hoek kon komen – sloeg op de plenaire sessie ook vaak de plank mis. Een voorbeeld was een minidiscussie over ouderenopvang, waarover een Stommeerder zich zorgen maakte. Overbeek gaf aan dat zorg voor ouderen die zelfstandig blijven wonen, uit de gemeentepot moet komen. Onze man liep de zaal in en hield twee oudere mensen de microfoon voor de neus. Ja, ze wilden liefst zo lang mogelijk zelfstandig thuis wonen. Rudi: “U hoort het: ouderen willen zelfstandig blijven wonen en de gemeente zal dokken.”

Hij bedreef meer van dit soort koehandel. Rudi was telkens uit op afspraken, toezeggingen en garanties, om wijkbewoners te pleasen. Onwillekeurig maakte hij hen wijs dat je met wethouders persoonlijk zaken kunt doen. Avondje samen babbelen en er ligt een oplossing. Onzin natuurlijk – zo werkt een democratie niet. Burgemeester Pieter Litjens had de zaal nog zo voorgehouden dat er verschil is tussen ‘participatie’ en ‘inspraak’…

Maar ook Litjens bleek het spel niet te beheersen. Aan het slot van de avond vroeg hij de wijkraadvoorzitter – die me een brave man lijkt met hart voor de wijk – wat hij als hoofdtaak van de wijkraad ziet. De voorzitter: “Dat is, als een aantal mensen met hun belangen bij je komen, achter ze gaan staan.” Fout, hoorde je Litjens denken. Schot voor open doel – hij  wilde hem er zelf graag inwerken. “Je moet als wijkraad terughoudend zijn bij het je scharen achter de belangen van individuen. De wijkraad is een platform waar mensen elkaar ontmoeten. Díé rol is belangrijk,” doceerde Litjens fijntjes.

Hij had op zich gelijk, vond ik, maar het was de toon die de muziek maakte. Dat had onze Rudi de burgemeester onder zijn neus moeten wrijven. Maar ja, die durfde niet meer. Eén collegeslachtoffer was eigenlijk al te veel.

Han Carpay, wijkbewoner Stommeer.

Voor Aalsmeerders interessante artikelen en een mooie, frisse en goed leesbare opmaak. Voor mij is het alleen jammer dat ik het van het beeldscherm moet lezen, want daar houd ik niet van. (Ik ben van de verkeerde generatie.) Het was even doorbijten dus.

Nummer 5, dat op de zondag van de Kunstroute is verschenen, had als thema Cultuur. Het is dan ook niet verwonderlijk dat KCA vele keren genoemd wordt en zelfs hoofdonderwerp is van enkele artikelen. Sommige schrijvers hebben nogal wat kritiek op onze stichting. Dat is logisch, want het kan natuurlijk altijd beter, vooral als je het over kunst en cultuur hebt, want dan krijg je te maken met heel uiteenlopende smaken en opvattingen. Mede daarom is opbouwende kritiek vaak nuttig en verfrissend. Maar de in NAT geleverde kritiek is niet altijd terecht. Er blijken ook misverstanden te bestaan. Eén daarvan is zeer hardnekkig, namelijk, zoals Erik van Itterzon schrijft, dat KCA ‘de ervaring en de centen’ zou hebben. Het eerste klopt, het tweede niet: KCA is namelijk niet rijk, maar moet behoorlijk sappelen om een interessant aanbod van exposities en evenementen te kunnen brengen. Weliswaar krijgen wij gemeentelijke subsidie, maar daarvan gaat circa tweederde op aan het salaris van de enige werknemer en de huur van het oude raadhuis(!). Wat overblijft is niet eens toereikend om alle kosten van te betalen. Daar kun je dus, verdeeld over de vier disciplines (muziek, beeldende kunst en podiumkunst/literatuur, architectuur/monumenten), geen grote dingen mee doen.

Van Carl van Laer ‘mag de storm flink aanwakkeren’. Hij vraagt zich af waar toch het sprankelende van KCA uit de begintijd is gebleven. Dat doet hij nu net op een verkeerd moment, want op de opening van een zomertentoonstelling, met de organisatie waarvan KCA niets te maken heeft. Wij lenen slechts de expositieruimte van het Oude Raadhuis uit, dat anders in augustus gesloten zou zijn. Carl beveelt ook aan dat de jazz ‘zich gaat omvormen tot hedendaags’. Hoezo? Zijn, om maar een paar namen te noemen, Amina Figarova en de Buzz Brothers niet eigentijds genoeg? Wordt er soms alleen maar dixieland gespeeld in Bacchus? Maar ik heb, als vrij regelmatige bezoeker van de jazzconcerten, hem de laatste jaren dan ook niet in Bacchus gezien. Wie ik er wel tegen het lijf ben gelopen is Jaap Overbeek. Leuk dat hij van zijn belangstelling blijk geeft. Maar zijn mening is toch dat wij wel wat vernieuwender konden zijn. Natuurlijk, daar zal hij wel gelijk in hebben, maar dezelfde Overbeek, nu als wethouder, waarschuwt in zijn openingstoespraak van de Kunstroute dat de subsidie volgend jaar wel eens lager zou kunnen uitvallen in het kader van de bezuinigingen. Vernieuwing kost geld, meneer de wethouder! Trouwens, stond de aanpak van ‘Ophelia aan de Poel’ en ‘De Lichte Maankweker’ soms niet ver genoeg af van de traditionele toneelopvattingen uit de tijd van Ellen Vogel en Ko van Dijk? Wat de ‘gemiste kans’ van samenwerking met Kudelstaart in de Kunstroute betreft: er is wel degelijk gepraat met de organisatoren van het Kudelstaartse evenement, maar die prefereren hun eigen happening te houden. Wat misschien ook wel verstandig is, want qua territorium zijn de twee niet te combineren. Er zijn nu al mensen die de Kunst-route veel te groot vinden om in een weekend te bekijken.

Henny Weima haalt in ‘De monnik en de backpacker’ weer eens het oude thema uit de kast van de Aalsmeerse kunstenaars, waaraan KCA een podium zou moeten bieden. Nu, dat doen wij al: wij geven hun gelegenheid tot exposeren tijdens de Kunst-route. KCA ziet het als haar taak de inwoners van Aalsmeer kennis te laten maken met een zo breed mogelijk aanbod van beeldende kunst. Maar Henny doelt op het Oude Raadhuis. Het is helemaal niet uitgesloten dat er een keer een groepstentoonstelling van Aalsmeerders komt, maar wij zullen zeker niet optreden als galerie van de Aalsmeerse School. Want dan komen wij voor de vraag te staan: wie zijn de Aalsmeerse kunstenaars? Of liever, aan wie moeten wij wel gelegenheid tot exposeren geven en aan wie niet? Wie wil er zitting nemen in een ballotagecommissie en het hoofd bieden aan het misnoegen en de achterklap van hen die niet tot de uitverkorenen behoren? Want dat er altijd mensen zijn die zich ge-passeerd voelen blijkt wel weer uit een opmerking van Theodore van Houten. Die suggereerde bij het aankondigen van de uitreiking van de Cultuurprijs 2009, dat deze alleen gegund zou worden aan personen die het KCA-bestuur welgevallig zijn. Dat was hem verteld, dus waarschuwde hij voor devaluatie van de prijs. Waar haalt hij het vandaan? Dat het niet juist is dat de naam van de winnaar uitlekt vóór de uitreiking, daar ben ik het mee eens. Maar dat er in het Aalsmeerse circuit kennelijk lieden zijn die deze voorkennis uitbuiten om praatjes rond te strooien over de manier waarop de kandidaat van de cultuurprijs wordt gekozen, dat vind ik ronduit kinderachtig.

Maar intussen gaan wij bij KCA gewoon door. Wij willen ook naar kritische noten luisteren en staan graag open voor suggesties. Veel van de opmerkingen in Nieuw NAT zullen wij ter harte nemen. En dat alles in de hoop dat de belangstelling voor kunst en cultuur in deze gemeente langzaam maar gestaag zal groeien. Wie weet kan Han Carpay (Hallo leuk beeld) over een paar jaar melden dat Van Gogh en Picasso al honderd Aalsmeerse huishoudens hebben gehaald!

Wel even lezen dat nummer van NAT !

Daan Schiff

Ijsland is totaal failliet
Zelfs Mc Donalds is te duur
Bruine bonen liggen in ’t verschiet
En ’t klimaat is uiterst guur

Dirks roversnest werd uitgerookt
Zijn kunstcollectie ooit verpand
Gerrit Zalm reageert zeer uitgekookt
Want Dirk bleek een slechte klant

Zo gaat ‘t door de eeuwen heen
Hoe verdelen wij de koek
Als twee honden vechten om één been
Staat de derde om de hoek

De elite incasseert gewoon z’n bonus
Zonder te denken aan een malus
De focus is enkel een vette plus
Het resultaat: Een grote bolus

De aarde kreunt onder ’t geweld
Van steeds meer spullen, steeds meer geld
Stormen teisteren verre kusten
Zij de lasten, wij de lusten

JP en Bos staan aan het roer
Van Neerlands schip van staat
Het kompas is naar z’n mallemoer
Ik hoop niet dat het vergaat

De Sint gaat uit van degelijk deeg
Hij verdeelt zijn eigen koek
Al zijn de tekenen nog zo veeg
Ode aan de bakker-om-de-hoek!!!!

de hulpSinterklaas vanuit Saux, Frankrijk.

Dubieuze bonnetjes, Bep Heemskerk in de billen geknepen of dronken op de fiets gesignaleerd? Was het maar zo’n feest. Jaap is en was gewoon een goeie wethouder.
Misschien iets te vaak bij een diamanten bruidspaar op de koffie, soms iets te vaak als wethouder Hekking op de voorgrond. Verder: niets op aan te merken. Nooit iets gehoord over wanbeleid of lijken in de kast. Geen voorstelling in Aalsmeer, of Jaap was erbij. Altijd enthousiast, altijd een vriendelijk woord. En dan toch verbannen naar Siberië, of in ieder geval naar de veertiende plaats.
Het CDA weet donders goed dat de PVV bij de Europese verkiezingen 1787 stemmen behaalde. Zeventienhonderd zevenentachtig! Dat is in maart 2010 maar liefst 3 zetels.
Die 1787 mensen gaan straks niet allemaal stemmen. Sommigen blijven thuis, sommigen zoeken vergeefs op het stembiljet naar de Partij voor de Dieren. Weer anderen kiezen uit de gevestigde partijen. PACT is kansloos, geen PVVstemmer wijkt uit naar PACT. Het zal gaan tussen CDA en VVD. Wie van de twee het meest rechtse geluid laat horen, die wordt de winnaar. Wie de grootste spierballen kan laten zien, haalt de meeste zetels.
En in dat plaatje past Jaap Overbeek niet. Die wordt gezien als een bruggenbouwer, of is er zo een die de boel bij elkaar houdt. Daar gaan we de verkiezingen niet mee winnen!
Ik voorspel dat CDA en VVD de komende maanden op zullen schuiven naar rechts. Er zal beknibbeld worden op subsidies. Het jeugd- en jongerenwerk mag vrezen voor zijn hachje. KCA kan nog wel een beetje inleveren en bestaat het schoolzwemmen eigenlijk nog?
Laat die CDA’ers elkaar maar afmaken. Hoe meer, hoe beter. Maar dat ze uitgerekend Jaap Overbeek als eerste overboord zetten, da’s dan wel weer jammer. En ik waag het te betwijfelen of dat het droombeeld van een gemeenteraad zonder CDA een stap dichterbij brengt.

Erik van Itterzon

Een terugkerend ritueel, iedere week vulde mijn vader, zachtjes in zichzelf mompelend, drie rijtjes in en daarna mochten de kinderen voor het vierde rijtje om de beurt een uitslag zeggen. Het vaste commentaar op onze van ieder voetbalinzicht ontbrekende voorspellingen was altijd ’nou, als ik met dit rijtje win dan ben ik ieder geval de enige’.
En dan werd er zondagmiddag naar de uitslagen geluisterd. Natuurlijk op de radio met de fantastische uitspraak van Frits van Turenhout en zoals iedereen waren wij gek op de nullll-nulll, het liefst dan nog bij NEC-NAC.
Mijn vader won nooit, want alhoewel hij wel wat verstand van voetbal had, vulde hij uitslagen in die bijna niet mogelijk waren. Zo dacht hij iedere week dat zijn lievelingsclub Volendam wel zou winnen en ook NAC kreeg altijd een winnende uitslag want daar speelde een oud-buurjongen van ons.
Mijn volgende ervaring met de voetbalpool was op de middelbare school waar wij met de hele klas, altijd tijdens de Franse les, gezamenlijk twee rijtjes invulden. Het formulier schoof dan door de klas en werd met veel onderling overleg ingevuld. Er op terugziend denk ik nu hoe durfden wij zo onbeschoft te zijn en waarom vond de leerkracht het in hemelsnaam goed. We hebben wel met de klas een keer een klein geldbedrag gewonnen en dat in de Franse les uitbundig gevierd met Franse wijn en stokbrood.
Maar op deze maandagmorgen bedacht ik opeens, bestaat de voetbalpool nog? Kan je nog steeds een formulier halen, invullen en dan weer inleveren? Of gaat het nu via internet? Ik zou het eens moeten opzoeken en dan nog een keer uit nostalgie de uitslagen moeten invullen, wel zeker wetend dat het commentaar van mijn vader zou zijn ‘nou als je met rijtje wint ben je in ieder geval de enige’.

Hélène Homan

Twee zetels uit het niets, in één keer. Beteuterd leest burgemeester Brouwer op 2 juni ’s avonds de uitslag voor. Hebben die verdraaide oproerkraaiers het nog geflikt ook, denkt hij. Nico Borgman houdt het nauwelijks droog. De PvdA-leider, bij wie de zetelpijn het grootst is, voelt zich voor schut gezet door een stelletje kwajongens, die hij het liefst in zijn eigen gelederen had verwelkomd – met een pleister op de mond. De rest is geschiedenis.

Het is bijna drie decennia geleden dat een nieuwe partij voor het laatst serieus een gooi heeft gedaan naar een plekje in de gemeenteraad. In de wandelgangen heb ik gehoord dat de Christen Unie ditmaal mogelijk mee gaat doen. Doen, vooral doen! Er moet een zetel bij het CDA zijn los te peuteren. Voor PVV-adepten die ondanks Wilders hun kans schoon zien, valt er sowieso veel te winnen. En een nieuwe lokale belangenclub moet AB makkelijk wat af kunnen snoepen.

Het kan nog altijd, meedoen en één of twee zetels veroveren. De weg naar succes is simpel. Wat is ervoor nodig? 1. Gedeeld enthousiasme van hooguit een man of zeven, acht. 2. Een herkenbaar, populistisch partijprogramma. 3. 337,50 euro. 4. Zorgen dat je je groepering uiterlijk op maandag 7 december inschrijft bij de gemeente.

Moeilijk? Helemaal niet. Houd alleen de deadline in de gaten! Het aardige is dat je die 337,50 euro (€ 112,50 voor het inschrijven van je partij, de rest voor je kandidatenlijst) gewoon teruggestort krijgt als je netjes een kandidatenlijst indient en 413 stemmen (oftewel driekwart van de kiesdeler) haalt.

Wat was het tijdloze recept van AB 27 jaar geleden? Met een groepje gelijkgemutsten staan we (ik ben erbij, ja) tijdens een popconcert in de grote zaal van De Oude Veiling wat te kletsen. Biertje erbij. Dan opeens… roept iemand: “Hier in Aalsmeer gebeurt nooit iets. De boel zou eens flink opgeschud moeten worden.” Dat niemand dat ooit eerder bedacht had!

Voor de minder goede verstaander: popconcert, bier en kroeg zijn geen noodzakelijke voorwaarden. Een partij oprichten kan net zo goed spontaan opwellen op een verjaardagsfeestje, in de supermarkt of in de wachtkamer van de dokter. Zelfs op een bijeenkomst van de partij die je in je hart allang zat bent.

Wat zijn de volgende zetten?

1. Recruteer wat mensen uit diverse windstreken om de partij op poten te zetten. Niet alleen gestudeerde types, dat werkt niet, maar evenmin alleen doeners.
2. Houd zo spoedig mogelijk een eerste partijvergadering. Plan er vervolgens wekelijks minimaal één.
3. Verzin een aansprekende naam. Beslist niet te moeilijk over doen.
4. Zorg dat je 19 januari (uiterlijk 15.00 uur) je kandidatenlijst opgeeft. Liefst met een paar mensen erop die bredere bekendheid genieten. Altijd te vinden (voelen zich gestreeld!). Met alleen naamlozen haal je geen 550 stemmen, hoe voortreffelijk ze ook zijn. Jonge kandidaten? Hoeft niet per se, want jongeren gaan toch niet naar de stembus. Te veel jong is een risico.
5. Timmer de eerste weken van 2010 het programma in elkaar. Evenmin te moeilijk over doen; niemand, ook andere partijen niet, is er immers in geïnteresseerd. Denk erom: niet alleen eigen punten meenemen, ook slim afkijken van andere partijen en dan andere accenten leggen.
6. Creativiteit en een fijne neus gaan pas spelen bij je promotiecampagne, op verkiezingsmeetings en in de media. Scoor dáár. Pak je potentiële kiezers vooral in met humor, zeker als je op de man speelt. Meng dat met enige zelfverzekerdheid en niet meer dan lichte boosheid.

De gemeenteraadsverkiezingen worden zo voor uw partij gegarandeerd een succes. U zegt: het klinkt allemaal voor de hand liggend. Nou, dat is het ook. Dus, wat let u! Maak haast, het is zo 7 december. De hele klus kost u en uw partijgenoten maar drie maanden. Na 3 maart hebt u bijna vier jaar (welverdiende) vakantie.

Han Carpay.

PS. Via het servicenummer van de gemeente (387575) kunt u vragen naar een van de verkiezingsspecialisten van de afdeling burgerzaken. Die vertellen u graag wat de voorwaarden voor aanmelding van een nieuwe partij zijn.

Bij de VVD wil partijchef Teun Treur nummer één van de partij worden. Zijn ambitie is Vivianne Boerma opzij schuiven en als fractieleider instappen. Boerma is in de raadszaal veel te veel bezig Ulla Eurich van Pact vliegen af te vangen (en andersom!). Maar er lonkt iets chiquers voor Teun, het wethouderschap. Berry Nijmeijer’s houdbaarheidsdatum is voorbij. Af via de zijdeur. En Vivianne? Is ook graag haantje de voorste. Het gaat hard tegen hard. Treur gaat dat winnen en wordt lijsttrekker. Vivianne ook af. Helaas, schoon jong volk huist er niet in de liberale gelederen. Of in elk geval, ze krijgen de kans niet.

Binnen het CDA is het man tegen man. Ad Verburg is de logische lijsttrekker. Verder te veel lichtgewichten in fractie en bestuur en nieuwe christelijke talenten dienen zich niet aan. Maar Ad kijkt verder, hij wil straks weleens wethouderen. Helaas, er lonkt voor zijn partij slechts één wethouderszetel. Hij zal verdraaid veel uit de kast moeten halen om de inmiddels (als we allochtoon Pieter Litjens niet meetellen) ‘Bekendste Aalsmeerder’ Jaap Overbeek te wippen. Ad verliest van Jaap. Toch? Vooruit, dan nog maar vier  jaar eerste partijman – ook leuk.

Bij AB is het een gelopen race. Om Gertjan van der Hoeven, ambitieus en gedreven, kunnen ze niet heen. Als er één kans is om eindelijk verlost te raken van overal-sta-in-de-weg René Martijn, is het nu. In achterkamertjes bespreken ze de tactiek om René enigszins elegant kwijt te raken. Af via de zijdeur? Dat zal lastig worden, zo makkelijk geeft hij zich niet gewonnen. Maar daar komen ze heus wel uit. Dick Kuin, geen gevaar voor Gertjan, schijnt er ook weer zin in te hebben. Nee toch! Straks komt Coq Scheltens ook nog terug.

Als de knopen zijn geteld, gaat Ulla bij Pact eveneens voor het wethouderschap. Vier jaar kijven met Vivianne is haar genoeg. Maar Ronald Fransen zit op het bestuurlijke pluche. Zeker weten dat ie nog een rondje van vier jaar wil draaien. Maar dat gestuntel de afgelopen maanden heeft hem geen goed gedaan. De stok om hem te slaan, heeft hij zelf netjes klaar gelegd. Luister mee hoe het toegaat in de Pact-fractiekamer… Bekvechten alom. Lijsttrekker… wie? Toch maar Ulla?

Als ik partijvoorzitter Jelle Buisma was, ging ik er zelf voor. Te jong? Kom nou. Weg met die ouwe hap, Pierre Tuning voorop. Die moet toch ééns het veld ruimen? Ik vrees dat het weer een gezapig kandidatenclubje wordt. Woensdagavond 28 oktober valt de beslissing. Zouden er dan net als bij de Tweede Kamer driehonderd journalisten klaar staan om de winnaar op te vangen en meteen een microfoon onder zijn of haar neus te douwen?

Wedden dat er niemand staat.

Han Carpay.

PS. Ulla Eurich, zo heb ik vernomen, is gisteravond met grote meerderheid tot lijsttrekker van Pact uitgeroepen.

Zo moeten er inmiddels Aalsmeerders zijn, die niet beter weten dan dat je in de Zijdstraat dwars door het winkelend publiek mag fietsen. Je moet voor alles een certificaat of een brevet hebben, maar fietsen in de Zijdstraat mag iedereen. Om in de Zijdstraat te geraken moet je al de nodige gevaren trotseren. De ene keer staat er een grote vrachtwagen op de Van Cleeffkade te lossen, de andere keer steekt er vanaf de Uiterweg nog snel een auto over, omdat die fietser toch wel voor ‘m stopt. Eenmaal veilig de Zijdstraat bereikt kan het grote slalommen gaan beginnen. Daar verlaat een klant een winkel, verrast door het hoogteverschil tussen winkel en straatniveau wordt de klant min of meer gelanceerd en kan nog maar net op tijd wegspringen voor de aanstormende fiets. Een aan de rechterkant van de straat lopende klant ziet links een niet te missen aanbieding en steekt in een koopreflex de straat over. Omdat voetgangers nu eenmaal geen spiegel op de bovenarm hebben, zien zij de achteropkomende fiets niet. De achteropkomende fiets kan kiezen uit: uitwijken, met het risico een nietsvermoedende passant te raken ofwel vol in de remmen gaan hangen. En als je al het eind van de straat bereikt, dan word je helemaal depressief als je de “Walk of fame” weer eens ziet. Totaal onbelangrijke en inmiddels veelal vergeten mensen, die daar een marmeren eresteen hebben. Ik vertel niks nieuws, deze situatie bestaat al vele jaren. Iedereen weet het, ook de burgemeester loopt wel eens door de Zijdstraat en toch doet niemand er wat aan. Als je het niet kunt of wilt veranderen, buit het dan uit. Maak landelijk reclame voor deze aparte manier van winkelen. Laat mensen geblinddoekt door de straat fietsen, nodig blinde en dove wandelaars uit en kies wekelijks een winnaar! Totaal krankzinnig, maar we laten het zo.

Een andere voortslepende affaire is de Van Cleeffkade. Zes jaar geleden vroeg ik mij in de Aalsmeerder Courant af wat een nare man die Van Cleeff geweest moet zijn dat we de naar hem vernoemde kade zo laten verslonzen. Bulten in de weg, gaten in de stoep. Na zes jaar is er een nieuwe brug gebouwd, maar de rest van de Van Cleeffkade ligt er nog net zo troosteloos bij. Van Cleeff was trouwens helemaal geen nare man, hij was een van de grondleggers van de Rijkstuinbouwschool in Aalsmeer. Maar hem zijn we vergeten, of hij paste niet in de “Walk of fame”.

Dit weekeinde (17-18 oktober) werd er aan de N201 gewerkt. Die weg wordt binnenkort opgeheven, dus waarom dat nieuwe asfalt? Daarover later. Allerlei omleidingsborden, onder meer naar winkelcentrum “Ophelia Plaza”.

Ik wil maar zeggen: in Aalsmeer-zuid zijn de zaken prima geregeld!

Erik van Itterzon

De volgende ochtend zie ik in mijn aantekeningen dat ik het op me heb genomen om contact met Helmert te zoeken. We waren al “Blij met Leo” (NieuwNat nr. 5, pag 22), de voorstelling zou in de bovenzaal van De Oude Veiling plaatsvinden. Na veel bellen en mailen lijkt het ook nog te gaan lukken, Helmerts agenda is op zondag 8 november nog leeg. Datzelfde geldt voor de zaal in De Oude Veiling. Nu moet Helmert de zaal nog goedkeuren. Op een zondagmiddag komt hij op de fiets uit Amsterdam, bekijkt de zaal. Hij vindt het een prima zaal. We bespreken nog wat wensen ten aanzien van licht en geluid en met een ferme handdruk wordt de afspraak bezegeld.

Glimmend van trots kunnen we het volgende melden: zondag 8 november om 15.00 uur Helmert Woudenberg speelt “Waterman” in De Oude Veiling, Markststraat 19 kaarten à €15.- reserveren via info@deoudeveiling.nl Het hangt nu voor een groot deel van u – het publiek – af, of het een succes gaat worden. Heeft Aalsmeer belangstelling voor toneel? Zijn we bereid om huis en haard te verlaten om naar een ontroerende en meeslepende voorstelling te kijken? U wel, daar maak ik me geen zorgen over. U heeft al kaarten en anders gaat u ze straks reserveren. Maar vertelt u het ook even aan uw vrienden? Die hebben soms last van uitstelgedrag als het om kaarten reserveren gaat. Willen nog wel eens denken “anders ga ik toch de gewoon de volgende keer, als Helmert Woudenberg weer eens in Aalsmeer speelt”. Maar u begrijpt dat het om deze voorstelling gaat. Wil er ooit een volgende komen, dan moet dit een succes worden. Zo moeilijk is dat overigens niet. Helmert Woudenberg is een geweldig acteur, “Waterman” is een schitterende voorstelling. We zien elkaar, zondag 8 november. zie ook: www.helmertwoudenberg.nl

Erik van Itterzon

Toptheater dit jaar bij de Algemene Beschouwingen in de Tweede Kamer. Aalsmeer is er niks bij, gezapigheid troef daar. Ontluisterend – ik had verdorie last van plaatsvervangende schaamte – hoe onze CDA-premier gisteren en eergisteren als een verongelijkt jongetje stond te blazen en te schutteren. Je hoopt dat de vaste camera hem maar niet in beeld houdt, want je schrikt je rot van zo’n verkrampte, doodse, humorloze blik. Jaap Overbeek zou een beter figuur geslagen hebben dan Balkenende. Al is onze eigen CDA-wethouder niet zo gestudeerd, hij zou in elk geval meer bevlogenheid hebben uitgestraald.

Laat ik de hoofdrolspelers van de afgelopen dagen een rapportcijfer geven. Balkenende: 3, Kant: 5, Van Geel: 5 (onze Ad Verburg zou een 7 gehaald hebben), Rutte: 1 (nee, dan is onze Vivianne Boerma overtuigender), Halsema: 8, Pechtold: 8, Hamer: 5. Wilders geef ik geen cijfer, wegens wanprestatie. Voor straf verban ik hem naar een wijk waar uitsluitend kopvodden het landschap vervuilen. Ik kan er niks aan doen… het zijn zijn eigen woorden. Jammer dat Jan Marijnissen weg is, niet om zijn opvattingen, maar om de manier waarop hij Wilders-achtigen tegemoet treedt.

Het theater was live te volgen op televisie en (als nieuws, soap en praatshow voorgingen) op internet. Het bracht me op het idee om in Aalsmeer te experimenteren met internettelevisie. Zeker nu de gemeenteraadsverkiezingen naderen, wil de lokale politiek zich profileren. De partijen gaan dat doen in en buiten de raadszaal, er komen debatavonden, de media maken ruimte voor politici. Wat is er mooier dan raadsvergaderingen live op de website van de gemeente? Haarlemmermeer bijvoorbeeld doet dat al vele jaren. Ook met kroegdebatten kan zoiets. Gewoon als experiment. Daar moet een potje voor zijn.

En anders maken we een potje. Wilders kwam woensdag in de Tweede Kamer met een opmerkelijk voorstel om geld voor zijn goede doelen binnen te halen: de kopvoddentax. “Gewoon één keer per jaar voor het dragen van een hoofddoekje een vergunning halen en dan meteen even aftikken,” zei hij plompverloren en welgemutst. “De vervuiler betaalt,” voegde hij er ongegeneerd aan toe.

Maar politiek is ook: praktisch zijn. Soms moet je impopulaire maatregelen nemen. Geld moet ergens vandaan komen. Dus laten we in Aalsmeer alsjeblieft snel de kopvoddentax invoeren. Niet dat je hier over hoofddoekjes struikelt, maar een aantal duizenden euro’s moet het kunnen opleveren. Met de eerste 2000 euro sponsort de gemeente NieuwNAT. De rest steken we met z’n allen in het experiment met internettelevisie rond de plaatselijke politiek. Ik verheug me erop.

Han Carpay.

PS. Zie voor ‘Wilders’ ook de nieuwe themavideo bij NieuwNAT 5.

Kent u dat? Die kleine alledaagse ergernissen die de moeite van het kwaad worden niet waard zijn, maar die bij elkaar opgeteld aanleiding geven tot het schrijven van een pittige column? Als inwoner van Kudelstaart geef ik mijzelf op de schaal van geluksgevoel een ruime 8. Een mooi en rustig dorp, fraai gelegen aan de Westeinderplassen en het Groene Hart van Nederland. Een snel groeiende gemeente waar flink wordt gebouwd en mooie initiatieven worden gerealiseerd.

Zo is in 2001 combinatiegebouw ‘De Spil’ in gebruik genomen, een geweldig initiatief waar seniorenwoningen, een kinderdagverblijf, een huisartsenpraktijk en de Samen op Weg-gemeente Kudelstaart zijn gevestigd. Ik kan me de eerste keer dat de gelovigen van Kudelstaart attent werden gemaakt om op zondagochtend tien uur de mis bij te wonen, nog goed herinneren.

Om half tien begon een kerkklok te beieren en dat hield een aantal minuten aan. En na tien minuten werd de gemeenschap opnieuw herinnerd. Nu is de zondag de dag des heren en dat heet een rustdag te zijn. Ik beleef die rust heel anders dan de gemiddelde kerkganger. Ik woon niet direct naast De Spil, maar het hemeltergende geluid draagt ver en kan slecht worden genegeerd. Onwillekeurig ben ik me gaan afvragen waarom überhaupt deze klok moet luiden. Stel je voor dat mijn werkgever mij iedere werkdag attendeert op ons arbeidscontract door een toeter af te laten gaan.

Een andere ergernis is de Bilderdammerweg. Ik heb het vermoeden dat er ergens in Aalsmeer een ambtenaar zit die deze weg ziet als een proeftuin om obstakels uit te proberen die het verkeer hinderen. Sommige maatregelen doen kinderachtig aan, andere zijn ronduit levensgevaarlijk. Automobilisten worden gedwongen te slalommen tussen vluchtheuvels door, tegemoetkomende fietsers de stuipen op het lijf jagend. Verderop is in het wegdek een soort wasbord aangebracht waar na een half jaar de stukken uit waren gereden en waar menig automobilist een wandelende nier aan heeft overgehouden. Deze versperringen worden aangevuld met wegversmallingen die alleen maar bijdragen aan een toename van de fijnstof in de wijk vanwege het vele afremmen en weer optrekken van de auto’s.

Het laatste huzarenstukje zijn de versmallingen die zo nauw zijn dat de bus er nauwelijks tussendoor kan. Je moet toch wel een duivelskunstenaar zijn als chauffeur om de luttele centimeters die aan beide zijden overblijven goed in te kunnen schatten. Laat die ambtenaar lekker in Aalsmeer gaan oefenen. Het is hier toch geen Verkeerspark Assen.

En dan nog het gemis van een behoorlijke kroeg in Kudelstaart. In al zijn wijsheid heeft het gemeentebestuur besloten geen vergunning af te geven voor een dergelijk etablissement. Ik weet niet wat de criteria zijn om een café te mogen uitbaten. Misschien het aantal inwoners, een geschikte locatie, de mogelijke overlast voor bepaalde gebieden.

In Amsterdam zie je op iedere hoek van de straat een café. Een plek waar je buren en vrienden kunt ontmoeten. Ter bevordering van de gemeenschap, zou je kunnen denken. En wat krijg je nu? De mensen gaan stiekem thuis drinken. Weg van de bevoogdende blik van de Aalsmeerse ambtenaren. Een nieuw fenomeen is geboren, de kroeg op zolder naar analogie van de katholieke schuilkerken in Amsterdam die na de Reformatie werden verboden en ondergronds gingen opereren.

Dat brengt me trouwens op een geweldig idee. De samen op weg kerk op zolder en de kroeg in de kerk. Zijn we gelijk van het gebeier af.

Paul Bras, 13 september.

Middag in Saux, Frankrijk. Een dorpje met een kerk, een kroeg met leeg terras en vijf huizen.

Naast de Mairie ligt een pleintje met een monument voor alle gevallenen uit de diverse oorlogen. Het geheel zindert in de warme zomerzon en de enige beweging komt van een kolibrivlinder die de bloemen langsgaat voor voedsel. Stilte, rust, hitte ……., uren later nog steeds stilte, rust, hitte.

Maar dan klingelt er een klein belletje en de poort van het aangrenzende huis gaat open. Als dit een film zou zijn, zou de camera onmiddellijk inzoomen op de oude deur en het volgende tafereel vastleggen.

Een kleine zwarte kat komt door de deur, gevolgd door een man gekleed in vrijetijdskleding, pijp in de mond en een stokje in zijn hand. Het paar is duidelijk gesteld op elkaar en lopen samen over het pleintje. De stok sleept over de grond, de kat probeert deze te pakken. De bloemen naast het monument worden bekeken, de kat gaat op het monument zitten. En al deze tijd is er een gesprek gaande, de man met vriendelijke woorden, de kat met gemiauw in diverse toonaarden. Zo bewegen ze zich samen over het plein en dan gaan ze weer door de poort. Wat blijft is stilte, rust, hitte.

Maar dit is geen tafereel uit een film van Jean Renoir, Agnès Varda of Jacques Tati. Nee, het is de alledaagse bezigheid van onze man in Saux, correspondent buitenland van NieuwNAT, Kees Tas met zijn kat Mathilde.

Mathilde wenst namelijk ’s middags te wandelen en wel in gezelschap van Kees. Met luid en dwingend gemauw komt ze hem halen en als Kees niet meteen opstaat, met herhaaldelijk draaien om de benen. Zo beginnen ze aan het dagelijks ritueel, eerst een ronde door de tuin en vervolgens door de poort en over het plein. Kees inspecteert de planten en bloemen, Mathilde inspecteert alles, maar let vooral op of Kees wel volgt en bij haar blijft.

Na de ronde gaan ze samen de tuin weer in. Kees installeert zich in de stoel en Mathilde zoekt een plek uit in de schaduw onder de linde. Voor beiden is het goed toeven op het Franse platteland.

Rust, stilte, hitte …….

Hélène Homan, Saux/Aalsmeer, augustus 2009

Ansje Weima – 23 juli 2009 

Maar de ergste is erger. Die is niet in één keer te bevatten voor een toerist. Die is slopend, vreet aan je, brengt je keer op keer geestelijk aan de rand van de afgrond. Die dwingt je tot burgerlijke ongehoorzaamheid, tot het zoeken van slinkse omwegen, tot het bedenken van creatieve strategieën. Die leidt, op een haar na, tot herbezinning op je eigen bestaan.

Knap van zo’n ergernis. Ja, en dat maakt het allemaal nog vreselijker. Ik heb het, u raadt het al, over het oversteken van de provinciale weg op de kruispunten Ophelialaan en Mensinglaan.

Ik heb nog de tijd meegemaakt (ik woonde aan de Dorpsstraat en speelde bij vriendjes aan de overkant van de weg) dat de provinciale weg verkeerslichtvrij was. Je stak over wanneer het je beliefde – auto’s waren op de vingers van één hand te tellen. Wanneer de Sjah van Perzië met zijn beeldschone Farah Diba in een glimmende wagen langstufte, stonden we op de vluchtheuvel in het midden van de weg met oranje sjerp om en de Hollandse driekleur in de hand te zwaaien – die tijd dus.

Waar kon je je toen aan ergeren? Een kwekerij (Fa. H. Piet en Zn) was gewoon een kwekerij, het woord braderie moest nog uitgevonden worden, homo’s bestonden niet, je wereldwijde websites waren je twee lokale bladen en voorstellen voor vrijliggende fietspaden zouden in de gemeenteraad louter hilariteit oproepen.

Ik woon nu elders aan de dorpzijde van de N201 en ga graag naar mijn bakker in Plan Zuid. Lekker vers brood. Maar daar moet je wat voor overhebben… En ik heb het niet over de broodprijs.

Wat wil het geval? Sinds een jaar hanteert de N201 een strikt ontmoedigingsbeleid voor overstekers. Voorheen kwam je er als oversteker redelijk genadig af, al was je als fietser of voetganger in het nadeel ten opzichte van de automobilist. Maar het huidige regime slaat alles: het verkeer op de provinciale weg heeft altijd voorrang. Het stoplicht voor N201’ers springt pas op oranje als er in Mijdrecht of Heemstede geen auto meer wordt gesignaleerd die ongestoord Aalsmeer door wil.

Als brave oversteker moet je twee, drie, soms vier of vijf minuten wachten. Eén rijstrook is vaak compleet autovrij, maar heel in de verte, uit de andere richting, komt nog een auto aan die een vrijgeleide wil. De groene zone voor N201’ers blijft en blijft en blijft. Ik word rood, krijg vlekken in mijn nek. Ik ontplof.

Wie bel ik om in te grijpen? Het is een provinciale weg, dus de provincie gaat erover. Toch? Telefoontje naar commissaris van de koningin Borghouts, de provinciebaas? Wie moet ik anders bellen? De gemeente? En wie daar? De klachtenlijn? Wethouder Fransen? Een ambtenaar die met me meevoelt, maar er ook niks aan kan doen? Of gaat de politie erover?

Het stoplicht springt op groen. Ik ben allang over… Heb zelfs mijn verse tropische broodje al achter de kiezen.

Maar ik ben er uit! De oplossing is zo simpel: vandaag nog de knip in de N201 aanbrengen. En aan Farah Diba vragen om de officiële openingsplichtplegingen te verrichten. Ik sta klaar, met sjerp en vlaggetje.

 Han Carpay, 13 juli 2009.

Een weekje later gaan we naar de volgende voorstelling in het Amsterdamse Bos. Daar wordt De Storm van Shakespaere gespeeld.
Traditiegetrouw gaan de prosecco en de aardbeien mee en we installeren ons op de houten banken. Kussentjes worden zorgvuldig neergelegd, want we weten, het gaat een lange zit worden. De buren worden gegroet, even kijken wat zij voor lekkers mee hebben en of er eventueel wat geruild kan worden. Zoals ieder jaar is het decor groots, of nee toch weer groter dan vorige jaren. Er wordt gespeeld met grote gebaren en luide stemmen, de sterrol is deze keer ongetwijfeld voor de dansende, rappende, sonnet citerende Ariel, gespeeld door Bart Rijnink.
En weer een goed einde, de geliefden vinden elkaar, de slechterikken worden verdreven, het applaus barst los.

Wat maakt openluchttheater nu zo vreselijk leuk? Daar is geen eenduidig antwoord op, het is de combinatie van de vaak prachtige locatie, decors waarvan je denkt hoe kan dit en natuurlijk het enthousiaste spel van de spelers die lekker kunnen uitpakken. Niks subtiel spel, maar van dik hout zaagt men planken. En dan de vele mogelijkheden die men heeft op een enorm speelveld. Kuddes paarden, grote waterpartijen, varende auto’s, door hydraulische kranen omhooggetakelde vloeren, tribunes die onverwacht wegvaren; we hebben de afgelopen jaren de meest spectaculaire dingen langs zien komen en ervan genoten.
Kortom, vuur en vlammen in de zomernacht!
Hélène Homan, juli 2009

Erik van Itterzon

Ach, je leest wel eens wat en dan valt je oog op de zoveelste foto van onze Burgemeester. Dit keer zit hij naast Meneer de Projectontwikkelaar en de Hulpsheriff mag er ook bij zijn. Niet dat Meneer de Projectontwikkelaar 100 jaar is geworden, nee, het gemeentebestuur is uitgenodigd voor een ludieke viering van een gemiste kans bij een eerste paal. 

En wat gebeurt er… ze gaan de lucht in, met Haute Cuisine en al. Daar heeft de Projectontwikkelaar wel voor gezorgd, die is niet voor één gat te vangen. De plaatselijke pers mag ook mee, bij het opstijgen alle kritische vermogens verliezend. Meneer de Projectontwikkelaar weet waar Abraham de mosterd haalt: “Jullie moeten gewoon de boel eens met wat meer afstand bekijken en dan zie je dat het wel meevalt met die omlegging van de N201, de Knip, het Surfeiland, de teloorgang van de Zijdstraat, de plaatselijke voorkeur voor Geert Wilders en trouwens… die bloembakken staan er weer prachtig bij, van hier uit gezien. Dit is nog eens een gebiedsvisie”.

Op de foto is de Burgemeester voor het eerst met minder ontspannen blik te zien. Zou hij doorhebben dat hij er ingeluisd is? Op welk hoog niveau is dit beklonken? Heeft Meneer de Projectontwikkelaar hier een vergunning voor aangevraagd? Stiekem gooit hij wat kaviaar naar beneden, hij krijgt geen hap meer door zijn keel. Misschien krijgen we hier gedonder mee en wat voor beeld geeft dit? Dit mag niet in de krant, denkt de Burgemeester. Het duizelt hem, op deze eenzame hoogte. Hij ziet de voormalige Uiterweg met al die kapitale panden, hij ziet de voormalige studio van Joop van den Ende, die eerst een voormalige bloemenveiling was, en hij ziet al die ‘betaalbare’ woningen in de verte en de komende gemeenteraadsverkiezingen in maart 2010. Hij wordt misselijk…Meneer de Projectontwikkelaar heft een proost aan. Dan flitst het opeens door zijn hoofd: Floortje! Hij kijkt niet naar het beeld, het beeld kijkt wel. Zij maakt een foto. Hij probeert zijn gezicht te redden en in de de camera te kijken… 

Te laat !  Meneer de Projectontwikkelaar is hem voor.

foto: Truus Oudendijk

Ton Offerman 

Nog even en het thema geld verdwijnt, met het nieuwe seizoen een dubbeldik nieuw NAT nummer met een nieuw zomers NAT thema. Drie maanden lang hebben de artikelen over ‘Aalsmeer en geld’ op de site gestaan en het verwondert mij dat er niemand inhoudelijk gereageerd heeft. Zijn we het allemaal zo met elkaar eens in Aalsmeer? Als ik de diverse bijdragen nog eens doorkijk kom ik gematigde kritiek tegen op onze manier van omgaan met geld, maar nergens schokkende of opruiende kreten dat het allemaal nu maar eens anders moet. We laten ons regeren door het geld maar we voelen ons er niet écht prettig bij, ergens knaagt iets – op welke manier dan ook. Toch voelen we ons wel lekker veilig in het rijke Aalsmeer en we gaan er van uit dat we dat zelf door hard werken bereikt hebben. Voor een deel is dat waar, maar bij het lezen van de naam Braudel in de ‘Brief aan Amélie’ wil ik toch even ingaan op de historische visie van deze geleerde. Fernand Braudel deelt de geschiedenis niet in tijdvakken in, maar in drie lagen die de menselijke mogelijkheden bepalen. In de ‘structuren’, de onderste laag, vinden slechts zeer traag veranderingen plaats, dit zijn de geografische en klimatologische omstandigheden. De middelste laag noemt de historicus ‘conjuncturen’, waarin langzaam maar gestaag iets verandert: demografie, handel, transport, lonen en prijzen. En dan als derde, snel veranderende en bovenste laag, de ‘evenementen’ waar wij mensen zoveel waarde aan hechten, maar waarvan Braudel stelt dat ze slechts van voorbijgaande aard zijn. Deze evenementen betreffen de politiek, de oorlogen en de machtswisselingen. Hoeveel afbeeldingen van onze burgemeester dus ook de binnenkant van Aalsmeerse kledingkasten bedekken, hij heeft volgens Braudel weinig invloed op ons persoonlijke leven. Ik laat het aan de lezer/es over of hij/zij het eens kan zijn met deze historische visie, maar misschien is het toch verstandig om dat ‘tevreden’ gevoel maar eens tussen haakjes te zetten, het is domweg een gelukkig toeval dat je hier geboren bent en niet in een gebied waar gebrek en armoede heerst: dus tel uw zegeningen PVV’ers en gun een ander, die misschien niet op zo’n idyllische plek als Aalsmeer geboren is, ook eens wat. Lees ‘Aalsmeers fortuin’ van onze huisdichter er nog maar eens op na!

Ansje Weima