In deze editie:

• Katelijn Berghoef: “En jij blijft dat meisje uit Aalsmeer”
• Jan van Veen: “Dat leg ik tegen die tijd dan wel weer uit”
• Erik van Itterzon: “Tot hebzucht, luiheid en eigendunk genadeloos toesloegen”
• Frits Rozenberg: “De bus stopt maar even”
• Helma Persoon: “Nooit stoppen met beginnen”
• Piet Bon: “Mijn diploma is nog tot 2014 geldig”
• Peter Maarsen: “Het gaat om de nabestaanden”
• Pierre Tuning: “Ik betrap mezelf op een gevoel van opluchting”
• Yannick Duport: “Ik stopte op maandagavond”
  

Download deze editie »

Peter Maarsen stemt toe… from NieuwNat on Vimeo.

Een vijfde keer als luxe glossy in de winkel zat er al niet meer in. Geldgebrek is de voornaamste oorzaak. Andere redenen om ermee op te houden zijn nieuwe activiteiten van enkelen van ons en een tweesporenbeleid dat verkeerd uitgepakt is.

Sinds een jaar richtten we ons als redactie zowel op de website als op een papieren tijdschrift. We bemerkten al vrij snel dat de NieuwNAT-kopers die eerst trouw naar de website kwamen, dat veel minder vaak meer deden vanaf het moment dat het blad in de winkel lag. Maar eerlijk is eerlijk, we steken ook de hand in eigen boezem: we hebben de website gewoon niet goed genoeg onderhouden. Zo hebben we de columns lang niet altijd wekelijks ververst, zoals wel onze bedoeling was.

Door nieuwe bezigheden (studie en werk) van Hélène, Erik en Han en, als gevolg daarvan, tijdgebrek zou de kwaliteit van NieuwNAT in het gedrang komen. Daar wilden we niet aan. Bijkomend aspect is dat het heilige vuur een beetje doofde. Sinds het voorjaar van 2009 is elk kwartaal een nieuw nummer verschenen, met een bijbehorend filmpje. “We hebben het al die tijd met ontzettend veel plezier gedaan en vinden dat we mooie nummers gemaakt hebben. Vóór Aalsmeer en dóór Aalsmeer, zoals onze opzet ook steeds is geweest,” schrijven we in de ‘intro’ van het laatste nummer. “We hadden zoiets van: we zijn samen begonnen, we houden ook samen op.”

Onze geldpot is leeg. Dankzij sponsors die NieuwNAT een warm hart toedroegen, konden we het al die tijd aardig redden. Maar uiteindelijk raakte de bodem van de schatkist in zicht. Het was moeilijk nieuwe geldschieters te vinden om NieuwNAT overeind te houden. “Het is niet op te brengen voor een clubje vrijwilligers om een fatsoenlijk blad uit te brengen zonder verlies,” zo is in het slotnummer te lezen.

In dat nummer staan we als redactie, ieder op eigen wijze, stil bij het afscheid van drie mooie jaren. Daarnaast hebben we enkele auteurs die meerdere keren voor NieuwNAT geschreven hebben, verzocht een laatste bijdrage te leveren. Ditmaal staan er opvallend veel foto’s in het blad, meer dan ooit zelfs. Ze zijn afkomstig van fotografen die speciaal uitgenodigd waren met een eigen interpretatie van ‘Stoppen in Aalsmeer’ te komen.

Het doek voor NieuwNAT valt officieel zondagavond 18 december 2011 in De Oude Veiling, die vaak als redactiehonk fungeerde. Om 21.00 uur vieren we er de lancering van het laatste nummer. Gastspreker is Hermen de Graaf, een van onze sponsors en auteur van een artikel in een recent nummer. Iedereen is welkom.

Overigens laten we de website HYPERLINK “http://www.nieuwnat.nl” www.nieuwnat.nl intact. Die zal dienen als openbaar archief van wat we Aalsmeer geboden hebben: een bonte stoet magazines, filmpjes, columns en lezersreacties. Met één rode draad: Aalsmeer.

Redactie NieuwNAT,
Han Carpay, Yannick Duport, Hélène Homan, Erik van Itterzon, Ton Offerman en Ansje Weima

Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op Parijs en ik kan me nog steeds niet voorstellen dat ik ooit een stad zal bezoeken die adembenemender, indrukwekkender en statiger is dan Parijs. Dat gezegd hebbende, ik wil er niet meer wonen. Parijs is een stad waar vandaan ik jaloersmakende kaarten naar kennissen wil sturen, maar waarnaartoe mijn post nooit gestuurd zal worden.

Het probleem met er wonen is dat alles, zelfs Parijs, went als je het te vaak ziet. Mijn grootouders, die er al decennia vlak naast wonen, haalden hun schouders op toen we op weg naar hun huis vanaf Gare du Nord een wonderschoon gebouw passeerden, waar de stadsdeelraad van het 10e arrondissement zetelt. Het was een type gebouw dat we, als het in Nederland had gestaan, zouden koesteren, op monumentenlijsten zouden zetten en misschien zelfs de Tweede Kamer naartoe zouden verhuizen. Dat gebouw stond in Parijs voor een drukke tweebaansweg en werd zonder opgemerkt te worden voorbij gereden door twee Fransen die hun schouders ophaalden over het juweel van 18e-eeuwse architectuur. Het went. Zoals alles went.

Als dingen wennen verliezen ze hun impact, worden ze gewoon en wat gewoon is zien we niet eens meer. We kunnen zelfs aan andere mensen wennen, en wanneer we gewend zijn verliezen we belangstelling. De houdbaarheidsdatum van een ander mens is overigens een jaar of zeven, zo blijkt. De Engelsen (of zijn het de Amerikanen?) noemen het de seven year itch, een term die wij als nuchtere Hollanders uiteraard klakkeloos hebben overgenomen, want zelf een term in de eigen taal bedenken is te veel werk.

Mijn punt is dus dat alles, zelfs andere mensen, zelfs Parijs, went. Het is geheel tegen mijn verwachtingen in mogelijk om met een verveelde nonchalance een juweel van een stad als Parijs door te rijden, klagend over het verkeer en het slechte weer. Dat is waarom ik niet in Parijs meer wil wonen, ik wil niet aan haar wennen. Het is beter voor ons allebei, maar vooral voor mij, als ze me om de zoveel maanden kan betoveren.

Youp van ’t Hek heeft in één van zijn programma’s een keer verteld hoe hij wende aan Carré, hoe vreselijk hij het vond eraan gewend te zijn. Naar mijn mening zou ik me hetzelfde voelen als ik ooit l’Avenue des Champs-Elysées op zou kunnen lopen zonder mijn adem in te houden. Als ik zou wennen aan Parijs, welke andere stad heeft dan een schijn van kans me nog te imponeren? Ik zou ’s werelds meest chagrijnige snob worden, vastgeraakt in een cyclus van onverschilligheid veroorzaakt door gewenning aan de stad waar niemand ooit aan zou mogen wennen. Vroeger was ik jaloers op Parijzenaren, tegenwoordig heb ik medelijden met ze: zij zullen nooit een stad vinden mooier dan degene waaraan ze gewend zijn.

door Yannick Duport

• Marnel de Haan: “Het laatste stukje leven moet zo prettig mogelijk verlopen.”
• Johan Jonker: Het woord dood is slechts een relatief begrip.”
• Arjen Vos: “Als drager kun je soms beter je mond houden.”
• Ellen Piet: “Wat moet ik nou toch zonder mijn lieffie?”
• Wim van Leeuwen: “Wat was dat een mooi moment van stilte.”
• Ansje Weima: “Hoe ligt onze Aalsmeerse dodenakker er bij?”
• Yannick Duport: “Straks meurt mij hele tuin naar dood.”
• Mark van Kuppevelt: “Ik heb de natuur altijd centraal laten staan.”
• Peter Maarsen: “Ik wil graag bij mijn vader.”

Download deze editie »

Het enige programma dat heel soms nog ontsnapt aan de chronische vrolijkheid is RTL Boulevard, hoewel de mate van gezelligheid daar volledig afhankelijk lijkt te zijn van de aanwezigheid van Albert Verlinde. Verlinde is misschien wel een valse nicht die roddelt alsof het niets kost en duidelijk geniet van de misère van anderen, hij is in ieder geval oprecht aan het genieten. Tussen alle kunstmatige knusheid en vrolijkheid van de zender is Albert een oase van oprechtheid. Helaas is Albert er niet altijd, en zonder hem komen de dwangmatige glimlachjes tevoorschijn en is het voor eenieder zichtbaar dat het de presentatoren moeite kost elkaar niet een uur lang dood te knuffelen. Zonder Verlinde veranderd Boulevard een zoetsappig knuffelfestijn waarbij ieder nieuwtje word voorzien van een stevige dosis 100% niet-organische empathie, afgeleverd met een pruillip en droevige oogjes of een glimlach en stralende ogen (gezichtsuitdrukking afhankelijk van context).

Persoonlijk krijg ik op allerlei plaatsen hardnekkige jeuk als ik te lang naar RTL4 kijk tegenwoordig. De glimlach-knuffel-gezelligheid was er voorheen ook al, maar lijkt zich als een hardnekkige SOA het hele programmabestand te besmetten. Zelfs programma’s waar de gezelligheid niets te zoeken heeft, zoals Editie NL, zijn slachtoffer. Editie NL wordt door de gespeelde en zwaar aangedikte gezelligheid volledig naar zijn grootje word geholpen.

Voor de volledigheid moet ik bekennen dat ik überhaupt slecht tegen ‘gezelligheid’ op televisie kan. Al geruime tijd verbaas ik me over de gigantische hoeveelheid knuffels die ze op tv uitwisselen. Een gemiddelde RTL-presentatrice word in een maand vaker geknuffeld dan een normaal mens in een heel leven. Kunstmatige gezelligheid is iets wat me opvalt, wat me steekt en waar ik me mateloos aan kan ergeren. Ik was nooit een fan van ‘gezellige’ programma’s als Life & Cooking, maar zelfs ík kon zien dat er bij Carlo en Irene in ieder geval iets van een oprechte basis was voor de lol die ze hadden met elkaar en hun gasten. Maar terwijl Carlo en Irene zich tegenwoordig bezig houden met andere dingen moeten wij het doen met Quinty Trustfull en de op haar gezicht vast gelaste glimlach.

De oplossing is, natuurlijk, geen RTL4 meer kijken. Hoewel dit voor mij en mijn humeur een prima oplossing is, gaat het probleem er niet van over. Steeds meer programma’s, ook op andere zenders, beginnen de gezapige stijl van RTL over te nemen. Het is misschien mijn overgevoeligheid voor alles wat in de verste verte naar glimlach-knuffel-gezellig riekt, maar zelfs bij De Wereld Draait Door neemt de plastic gezelligheid de boel over. Hoe langer ik om RTL4 heen kijk, hoe groter het gebied lijkt te worden dat ik moet vermijden. En waarom? Zijn er mensen die graag kijken naar die meute kleffe BN’ers, die in feite slechts vage bekenden van elkaar zijn? Wie weet bestaan ze, hoewel ik ze niet ken. De meeste kijkers van RTL die zich wel in mijn omgeving bevinden halen hun schouders op over de talloze omhelzingen en ondergaan de slijmerige glimlachjes gelaten. Blootgesteld worden aan die onzin hoort er nu eenmaal bij, zoals nadorst hoort bij een nachtje uitgaan en sommige vervelende vriendjes/vriendinnetjes bij bepaalde vrienden/vriendinnen (ik noem geen namen).

Hoe het ook zij, ik moet nu mijn schrijven over mijn bijzonder goede televisiesmaak onderbreken: Lingo begint.

Yannick Duport

Erik van Itterzon

Erik van Itterzon

Lowlands is elke avond op Nederland 3.

Hoe gaat zo’n opknapbeurt van een stuk asfalt in zijn werk? Ik heb geen idee, maar ik denk ongeveer als volgt. Het gaat om een stuk weg van maar liefst vijfhonderd meter. Een megaproject, vergelijkbaar met de Noord-Zuidlijn. Dat doe je niet zelf, daar huur je als gemeente deskundigen voor in. De beste talenten van de TU Delft worden benaderd,  cum laude afgestudeerden van de Hogere Asfalt School worden gevraagd.  Er wordt een interim projectleider aangesteld en vervolgens gaan we aan de slag. In het programma van eisen staat dat twee bussen elkaar moeten kunnen passeren, maar geen van de snelle jongens en meisjes zit ooit in een bus. Een bus is voor losers en losers worden geen interim projectleider, laat staan dat ze naar de Hogere Asfalt School kunnen. En dus wordt op een maandagmorgen de aanname gedaan dat een bus ongeveer 2 meter breed is.

Maar dan, als het werk bijna af, begint de Meerbode te wroeten en te graven. Dat gaat maar door, zelfs zo dat het op het Gemeentehuis iemand begint te irriteren. Het loopt zo hoog op, dat er iemand in het Gemeenthuis besluit ter plekke te gaan kijken. Jasje aan, dasje om, meetlintje mee.
Al snel volgt er een persbericht van de gemeente.

“Bij berekening leek de rijbaan breed genoeg. Maar het college heeft alle signalen van belanghebbenden serieus genomen en nog éénmaal alle feiten laten checken die hebben geleid tot de huidig gekozen breedte van de weg. Uit deze uitgebreide check bleek dat er deels verkeerde aannames zijn gedaan die hebben geleid tot een krappe maatvoering. De gekozen breedte van de weg is weliswaar in theorie werkbaar, maar kan in de praktijk leiden tot problemen.”

En dan zeg ik, we zijn aan een ramp ontsnapt. Er is nóg een ramp waaraan we kunnen ontsnappen. Het lijkt mij namelijk klip en klaar dat er bij de bezuinigingen op kunst en cultuur ook sprake is van (deels) verkeerde aannames, die bij voorbeeld voor de Aalsmeerse Bibliotheken hebben geleid tot een (te) krappe maatvoering. De gekozen oplossing is weliswaar in theorie werkbaar, maar kan in de praktijk leiden tot problemen.

Erik van Itterzon.

U moet voor de lol eens naar de website van Sportvereniging Omnia 2000 gaan. Ze afficheert zich trots als de grootste sportvereniging van Aalsmeer, met bijna 1500 leden. Maar… die leden sporten niet, ze zitten in een productgroep.

Zeven productgroepen telt Omnia, waaronder gymnastiek & turnen, trampolinespringen, twirlen en volleybal. Ik hoor het de kinderen al tegen elkaar zeggen: “Hé, in welke productgroep zit jij tegenwoordig?”

Ik vraag me af of ze in de gelederen van Omnia serieus in die termen spreken. Erg waarschijnlijk is het niet. Je kunt je er met goed fatsoen niks leuks bij voorstellen. Noem het dan ‘afdeling’. Of doe zo gewoon mogelijk en noem de sport bij naam. Er is vast een prijzige adviseur aan te pas gekomen die net een bedrijf of overheidsinstelling op ‘producten en diensten’ had doorgelicht, vond dat sportverenigingen ook met hun tijd mee moesten en opperde productgroepen in te voeren. Of een nieuw bestuurslid, dat als voorwaarde voor het ‘liefdewerk oud papier’-baantje stelde dat er voortaan in productgroepen gedacht moest worden.

Is er niemand in lachen uitgebarsten op het moment dat de dikdoener met “productgroepen” op de proppen kwam? “Goed idee, moeten we doen,” reageerden de Omnia’ers spontaan in koor. Staat er bij die club niemand van de 1500 productgroepleden op de jaarvergadering op om te roepen dat we in een dorp wonen en op voetbal zitten of op gym?

Ik voorspel dat de club driemaal zo groot wordt wanneer ze er weer gewoon gaan sporten. Houd meteen ook op met het pleonasme gymnastiek en turnen. Nog nooit heeft iemand me uit kunnen leggen wat het verschil tussen beide is. En voer alsjeblieft de ‘steenwedstrijden’ weer in. Dat is pas een heerlijk woord. Toen mijn zus (ze is van vóór de productgroepen) op turnen zat, heeft ze er nog aan meegedaan. Die befaamde steen in de entree van De Oude Veiling met ingegraveerde namen van winnaars heeft ze nooit gehaald, helaas.

Iets waarover ik me evenzeer kan opwinden, is het voicemailbericht van mijn huisarts als ik bel voor een herhaalrecept. Eerst wordt me gezegd dat ik iets kan inspreken na de “korte piep”, maar ik moet dat wel “duidelijk” doen. Dan komt het. Achtereenvolgens moet ik (1) mijn naam, (2) mijn geboortedatum, (3) de naam van het medicijn, (4) de sterkte van het medicijn en (5) de hoeveelheid ervan opgeven en aangeven (6) of het wel of niet gebracht moet worden. Die hele riedel van mijn huisarts duurt zo’n veertig seconden. U mag raden hoe vaak ik moet terugluisteren om tot me te laten doordringen wat ik geacht word te zeggen.

Of is het bedoeld om me van de medicijnen af te helpen? Alle lof dan, in mijn geval.

Han Carpay.

Mijn vraag: mag hij zoiets publiekelijk zeggen? Kan hij dat ongestraft beweren? Mag hij in het openbaar op deze manier zijn hart laten spreken? Natuurlijk niet. Had ie maar geen burgemeester moeten worden. Als je dat bent, heb je je aan bepaalde codes te houden. Eén gouden regel is dat je altijd neutraal bent en het evenwicht moet zien bewaren tussen tegengestelde belangen. Wat moeten de Goudreinet, de Golden Delicious, de Braeburn of de Fuji er wel niet van denken? Geen kip in Aalsmeer die ze sindsdien nog koopt.

Maar eerst het allerbelangrijkste. Litjens verkoopt kletskoek. Want de allerlekkerste appel is de Granny Smith uit Chili en Argentinië, die van eind mei tot half juli in onze winkels ligt. Smakelijk groen, sappig, de zoet- en zuurgraad precies in de juiste balans, flink stevig. Een delicatesse. En hij kost vergeleken met andere lekkernijen geen drol. Koop ze wel bij uw groenteboer, want de supermarkt is nog steeds te onbetrouwbaar wat de kwaliteit betreft.

Geen appel kan aan de Zuid-Amerikaanse Granny Smith tippen, en zeker niet de Junami. De eerste Junami die ik ooit at, vond ik best verfrissend, maar bij het vierde exemplaar wist ik het al: saaie boel. Pas overigens op met de Granny. Want die uit Zuid-Afrika, die na de Chileense en Argentijnse soortgenoten ons land in bezit neemt, is beduidend minder lekker. Maar het is nog te doen. Net als de Australische versie die binnenkomt als Zuid-Afrika leeggeplukt is. Vanaf het najaar ben je meer dan een half jaar overgeleverd aan de Franse Granny-oogst. Afblijven alsjeblieft. Nooit rijp genoeg. Niet te vreten.

Litjens mag de Junami niet voortrekken. Hij mag zoiets gerust in privésferen roepen, maar nergens anders. Straks gaat hij ook nog zeggen dat het volkorenbrood van Bertram het beste is voor Aalsmeerse magen, dat de fietsen van Romkema de sportiefste plaatsgenoten opleveren en dat de brillen van Nico Dames ons het beste staan. Nee, Pieter, je gaat over de schreef.

Dat het niet eenvoudig is in je keurslijf te blijven, bewees Litjens op een heel andere manier op de raadsvergadering van 23 juni. Berry Nijmeijer (van oppositiepartij VVD) had er net een tenenkrommende tirade gehouden tegen de Lentenota van het gemeentebestuur. Toen Litjens zijn antwoordronde inging, richtte hij zich eerst rechtstreeks tot Nijmeijer. Je voelde dat hij ziedend was vanwege de laffe, ongenuanceerde aantijgingen van zijn partijgenoot, die weer eens op de populistische toer ging. Litjens hield zich met moeite in, maar liet intussen fijntjes weten hoe hij erover dacht. Ik vermoed dat hij later in de VVD-wandelgangen een appeltje met hem te schillen had. Vast geen Junami.

Han Carpay.

boeken via de site van de Stadsschouwburg in Amsterdam. We hebben daar vrij veel voorstellingen uitgezocht, maar het lukt maar niet om dit in enen te bestellen. Telkens weer verspringt de bladzijde of keert helemaal terug naar beginpagina. En dan komt er weer te staan ‘u heeft nog 55 minuten, 30 minuten, 15 minuten om uw bestelling te voltooien. Dat gaat  nooit lukken.

Ik besluit de telefoon te pakken en  de hele bestelling telefonisch door te geven.

Even in de wacht en dan komt mijnheer Floor aan de telefoon. Hij is het roerend met mij eens dat de site van geen kanten deugt en belooft dat deze wordt verbeterd. Ik zeg hem dat ik een lange bestelling heb en hij reageert met ‘prima mevrouw, dan ga ik er eens goed voor zitten.’

Bij de eerste voorstelling vraagt hij waar wij willen zitten.  Uiteraard antwoord ik ‘op de beste plaatsen die er zijn.’  Ook dat is hij met mij eens en het wordt dus de koninklijke loge. Lijkt mij prima!

Samen worden wij steeds enthousiaster en de koninklijke loge blijkt bij flink wat voorstellingen nog vrij te zijn. Maar na onze bestelling  niet meer. Bij één voorstelling lukt het niet, dan kunnen we alleen achteraan op het derde balkon zitten.  Vinden mijnheer Floor en ik jammer, maar vooruit maar. Dan ziet hij net op tijd dat er een extra voorstelling komt en ja hoor bij deze is de loge nog niet geboekt. Komend seizoen voor ons plaatsen met prima zicht op het toneel en veel beenruimte.

Dus komende winter kunt u mij vrij vaak in de Stadsschouwburg aantreffen in de koninklijke loge. Hoedje op doe ik niet, maar ik wil best wel af en toe minzaam wuiven en ach, als iemand met een boeketje klaar staat pak ik dat aan en zal glimlachend bedanken.

Wat mij betreft hoeft de Stadsschouwburg geen nieuwe site te ontwerpen. Ik bel volgend jaar gewoon weer meneer Floor.

Hélène Homan

In deze editie:

• Paul Bras: “Dan zakt mijn broek af.”
• Cor Zomer: “Wellicht een tikkeltje burgerlijk ongehoorzaam”
• Truus Oudendijk: “Gein genoeg in Aalsmeer, daar niet van”
• Corrie de Boer: “Wat mist Kudelstaart aan een Aldi of een Lidl?”
• Pierre Tuning: “Retine quod habes”
• Reinoud Staps: “Is het allemaal zo somber? Deels wel”
• Katelijn Berghoef: “Je moet je stofzuiger toch ergens kwijt”
• Janna van Zon: “O, wat heerlijk klinkt de muziek”
• Pieter Litjens: “Als ze geen overlast veroorzaken mogen ze gaan en staan waar ze willen”

Download deze editie »

[See post to watch Flash video]

We hebben voor een fleurig thema gekozen waarin iedereen los mocht gaan: Ik gun Aalsmeer… We strikten 25 auteurs – een record – voor een geschreven bijdrage. Onder hen weer de nodige Aalsmeerders die voor het eerst meewerken, zoals Corrie de Boer (over de bibliotheek), Henny Post (over feesten, winst en echte takken), Truus Oudendijk (over mensen met lef) en Mark Hogenboom (over actieve dierenbeschermers).

Hermen de Graaf hoopt dat een nieuwe wereldarchitect Aalsmeer eens een opknapbeurt geeft. Paul Bras wil een leuke kroeg in Kudelstaart, maar beslist geen kopie van het Westeinderpaviljoen. Jan van Veen haalt een oude koe uit de sloot: het wordt tijd voor een havo/vwo-school in Aalsmeer. Vaste medewerker Pierre Tuning betoogt dat Aalsmeer meer blijk moet geven van historisch besef. Reinoud Staps introduceert het begrip plat vermaak waar velen doorgaans de term culturele activiteit bezigen. Joop Kok en Janna van Zon pleiten ieder op eigen wijze voor het omtoveren van De Oude Veiling tot een modern, veelzijdig cultureel trefcentrum.

Ook in dit nummer een interview van redacteur Yannick Duport met Pieter Litjens over hangjongeren. “Zijn hangjongeren volksplaag nummer één? Nee,” stelt de burgemeester ferm vast. Vaste medewerker Leni Paul interviewt Cor Zomer, volgens wie Aalsmeerders “best een beetje trotser op hun gemeenschap” mogen zijn. De reportage van Katelijn Berghoef gaat over bewoners van huisjes aan de Machineweg die op de schop gaan. Haar relaas is een roep om betaalbare woningen.

Vanaf maandagmiddag 27 juni ligt NieuwNAT 12 bij de vaste verkoopadressen. Het blad is ook verkrijgbaar bij de redactieleden. De prijs blijft € 4,95. Wie een exemplaar toegestuurd wil krijgen, kan een mail sturen naar info@nieuwnat.nl met naam en adres; de kosten worden dan vermeerderd met de portikosten. We moeten streng zijn: dit aanbod geldt voor wie verder weg woont…

In de inleiding noemde ik Peter Maarsen als onze gast zondagavond. U kent hem? Hij is vóór alles de running gag in de NieuwNAT-video’s. Behalve dat is hij presentator en verslaggever bij RTV Noord-Holland en geniet hij lokale bekendheid als scherpe vragensteller in politieke debatten. Is buurter en twitteraar. Speelt ook aardig toneel. Ik ben benieuwd hoe hij ons die avond een hak zet.

Han Carpay.

Toch zie ik mezelf als liefhebber, maar niet een liefhebber in de klassieke zin van het woord. Films die door critici en cinefielen wereldwijd als klassiekers worden gezien zijn lang niet altijd films die ik graag zie. Sterker nog, ik kan niet ontkennen dat ik een filmsmaak heb die niemand zal verwarren met die van een fijnproever. Nicolas Cage is één van mijn favoriete acteurs, een film die Shoot’Em Up heet is er een die ik met enige affectie regelmatig afstof en terug op zijn plaats zet helemaal links in mijn minimalistische muurtje dvd’s. Noem een slechte, voorspelbare actiefilm van na 1985 en er is een goede kans dat ik hem gezien heb en te gek vond. Het pièce de résistance van mijn filmsmaak is het gegeven dat ik bol.com een verzoekmail heb gestuurd om een film genaamd The Chase in te slaan, zodat ik er geld aan kan besteden.

The Chase is een film uit 1994, hoofdrollen door Charlie Sheen en Kristy Swanson. Een onterecht veroordeelde Sheen ontvoert een soort van per ongeluk de rijke Swanson en met haar als gijzelaar begint een wilde tocht richting de Amerikaans-Mexicaanse grens. Het verhaal hangt van de clichés aan elkaar, de karakters zijn oppervlakkig, de actie is degelijk en het einde én de plotwending zijn voorspelbaar. The Chase is zo onopmerkelijk dat bol.com hem niet eens op voorraad heeft, maar ik ben er dol op. Ik wil de dvd kopen en vervolgens iedere dinsdagavond kijken met een klein bakje popcorn. Maar genoeg over mijn filmsmaak, terug naar de videotheek.

Sinds het verdwijnen van de enige videotheek in de wijde omtrek, was het ontbreken van een videotheek één van de vele onderwerpen waar ik met enige passie en verbittering over klaagde. Samen met de waanzinnig slechte bereikbaarheid van Aalsmeer-Oost per bus en het onverklaarbare ontbreken van een treinstation op minder dan 30 minuten reisafstand van mijn voordeur was de vermiste videotheek een absolute hit in mijn klaagparade. Tot ze terugkwam.

Hoe lang hij er al stond is me onbekend, want als inwoner van immer geïsoleerd Oost kom ik niet zo gek vaak in de Zijdstraat, maar plots stond ik in een ruimte vol dvd’s, midden in mijn eigen Aalsmeer. De plotse terugkeer dwong me mijn filmkijkgewoontes aan te passen. Plots was er geen excuus meer om een bepaalde film niet te kijken, er was immers een videotheek. Met maanden klagen was er maanden de belofte dat als er een videotheek zou komen ik er zou huren. Net zoals een nieuwe buslijn door of langs Aalsmeer-Oost door mij helemaal grijs gereden zal worden. Belofte maakt immers schuld. Dus huur ik, inmiddels wekelijks, een aantal dvd’s. Soms vallen ze tegen en betreur ik het dat ik ze meegenomen heb, soms zijn ze fantastisch en doet het me pijn ze weg te brengen, meestal zijn ze wel oké en ben ik tevreden als ik ze op de balie van de videotheek kwak.

De videotheek is terug in Aalsmeer en hoe fijn het ook was over haar afwezigheid te klagen, het terugkeren ervan is veel fijner. Aan mij zal het voortbestaan niet liggen, ik heb er vanmiddag nog vier films meegenomen. Wie weet als de tent goed draait kunnen ze een grotere collectie inslaan, misschien zelfs een zekere achtervolgingsfilm uit 1994.

Yannick Duport

Is dat nieuws, Tweede Pinksterdag geopend? Moeten we een vreugdesprongetje maken? Gaan we die dag met 28.000 man naar Ranzijn? Zoveel bijzonders zal er niet te beleven zijn – anders dan op een gewone dag. Snuisterijtje voor de kids misschien, een aanbiedinkje extra en voor elke duizendste bezoeker (als ie wat koopt tenminste) een gratis blikje hondenbrokken, om de thuisblijvers ook nog te kunnen verwennen.

Op Tweede Pinksterdag naar Ranzijn? Ik moet er niet aan denken. Ik heb niks tegen Ranzijn (heb er weleens een mooie kerstboom gekocht), hoor, maar die dag heb ik wel wat leukers te doen. Willen ze soms dat er vóór D-Day niemand meer naar ze toe komt? Natuurlijk niet, ze willen juist dat heel Aalsmeer élke dag naar Ranzijn komt, ook op Tweede Pinksterdag, en flink inhalig doet.

Kijk, van mij mogen ze dag en nacht open zijn. Lekker makkelijk, dan kan ik erheen wanneer ik wil. Al is het midden in de nacht. Maar om op die manier van Tweede Pinksterdag een unieke dag te maken… Hoogtijdag: Ranzijn is open.

Wat ik me afvraag, is of zo’n billboard helpt. Of er iemand in het voorbijgaan van zijn fiets springt en gauw op zijn iPhone checkt of hij nog een gaatje heeft op Tweede Pinksterdag. Ja, verdraaid. Als een gek naar huis en tegen partnerlief zeggen dat je “iets leuks” weet voor Tweede Pinksterdag. “Maar ik vertel nog niet wat. Wacht jij maar eens af!”

En dan nog wat. Van wie ‘mag’ zo’n lantaarnpaalbillboard? Je ziet af en toe van die dingen als er kermis of circus is. Dat is nog een soort goed doel. Maar Ranzijn? Dealtje met de gemeente gesloten: wij om de paal, jullie een zak met geld om de bezuinigingen op te vangen? Om hoeveel geld gaat het precies? Dat zijn leuke weetjes voor de mens.

Mag iedereen lantaarnpalen voor eigen gewin (want daar gaat het om) gebruiken? ‘Wie heeft mijn lieve kat gevonden’ en ‘Ome Kees ziet Abraham’, dat heeft nog wat. Hoef je van mij niet voor te betalen. Die CDA-billboards in de afgelopen verkiezingstijd vond ik al een randgevalletje. Is er soms een lantaarnpalenbeleid dat zoiets regelt? Er is in de gemeente heel veel beleid, dus een lantaarnpaalbeleid zal er ook wel zijn.

Omdat ik pinkstermaandag vrij ben, heb ik mooi tijd om dat eens rustig te gaan checken bij de gemeente. Nee… natuurlijk, het gemeentehuis is dicht. Dát zou wat zijn: Gemeentehuis Tweede Pinksterdag geopend. Elke duizendste bezoeker mag gratis inburgeren en voor de kids is er een speelgoedburgemeestertje.

Op Tweede Pinksterdag ben ik geopend. Maar alsjeblieft, kom niet allemáál. Wie toch het lef heeft, verwijs ik door naar Ranzijn.

Han Carpay.

Pieter Litjens maant mij met belgerinkel tot stoppen. Wat een prachtig boeket heeft hij tussen zijn snelbinders, hij is vast weer op weg naar een diamanten bruidspaar. Hij vertelt me dat de Van Cleeffkade nu toch echt opgeknapt gaat worden. Ik mompel dat het ook wel een keer tijd werd, maar Pieter zwaait zijn been alweer over de stang en rijdt weg. Ik moet al weer stoppen, daar komen Dick Kuin en Gertjan van der Hoeven aan. De mannen hebben mooie racefietsen, die doen duidelijk geen boodschappen op de fiets. Ik pieker me suf of ik Dick ooit eerder op de fiets zag, kan het me niet heugen. In mijn blikveld al weer een onverwachte pedaleur. Deze keer is het Berry Nijmeijer. Berry koos voor de bakfiets, de hummer onder de fietsen. Berry heeft zich duidelijk vergist in zijn eigen souplesse en die van de bakfiets. Amechtig hijgend en met het zweet op het voorhoofd rijdt hij rondjes op het Raadhuisplein. En dat allemaal dankzij Ulla Eurich en haar krankzinnige plannetje. Je kunt je in Aalsmeer meerdere malen per dag dood laten rijden, daar hoef je niks voor te doen, alleen maar oversteken bij groen licht. Er dendert altijd wel een vrachtwagen door rood, graag bereid jou aan gort te rijden.

De fietsvoorziening bij het busstation in de Hortensialaan wel eens gezien? Nodigt ook niet echt uit, toch? Er is zo goed als niets geregeld voor fietsers in Aalsmeer, uit niets blijkt dat de gemeente de fietser een warm hart toedraagt. Of wordt dat de volgende stap, nu Ulla aan den lijve heeft ondervonden hoe link het kan zijn, op de fiets. Gaat ze echt iets doen om het fietsen te stimuleren, of blijft het bij dit belgerinkel?

Erik van Itterzon.

Je vraagt mij hoe ik denk over de verslonzing van het taalgebruik. Mijn antwoord is tweeledig. Ja, ik erger mij eraan als ik vind dat de schrijver beter had moeten weten. Als ik in de Volkskrant lees ‘huizen met kruizen’ dan lopen bij wijze van spreken bij mij de rillingen over de rug. Een journalist moet beter weten of in ieder geval de spellingcontrole gebruiken, zodat ze bij ieder rood golflijntje onder een woord toch even nadenken. Als ik op de tentoonstelling van Jan Fabre in het Kröller Muller lees ‘ een spin die schrijft en tekend’ dan denk ik hoe kan dit nou? Het ene werkwoord is grammaticaal goed vervoegd en het volgende werkwoord fout (maar de tentoonstelling is wel een aanrader, ik denk dat hij zijn energie meer in het bedenken en uitvoeren heeft gestopt dan in een juiste spelling, het zij hem vergeven).

Ik erger mij ook aan presentatoren op de televisie die grove taalfouten maken, zoals ‘ ik ken het uitleggen’. En dan hebben we het niet eens over ‘groter als’ , ‘hun hebben’ en ‘overnieuw’. Nu is het Nederlands natuurlijk een levende taal en ik denk dat ‘overnieuw’ en ‘hun hebben’ binnenkort helemaal geaccepteerd zijn.

Maar aan de andere kant vind ik dat ieder mens recht heeft op zijn of haar eigen taalfouten. Ik weet uit mijn ervaring als leerkracht dat het voor een aantal, een groot aantal mensen heel moeilijk is om onze onlogische spelling en grammaticaregels te leren. Neem jouw voorbeeld van de Dorpstraat, je hoort één s, dus het is volkomen logisch dat je er dan ook maar één schrijft. En kruisen met een s is inderdaad een uitzondering, alle andere woorden met een ui zijn met een z in het midden. Moet iedereen dat maar kunnen onthouden? Gaat de inhoud van een tekst niet boven het juist spellen? Ik heb jaren voor de klas gestaan en veel aandacht besteed aan juiste spelling ( zoals tegenwoordig mijn collega’s nog steeds doen, iedere week een dictee ), maar ons werd, vanuit juist didactisch handelen aangeleerd dat wij in een opstel nooit de spelfouten moesten onderstrepen, en vooral niet met rood, omdat de leerlingen dan de motivatie tot schrijven werd ontnomen. Is het onderwijs daar in de fout gegaan en hebben we nu mensen die enthousiast een verhaal schrijven en zich daarbij weinig aantrekken van de spelling? In de jaren ’70 en ’80 hadden we ook de voorkeurspelling, mochten we opeens kiezen of we cadeau of kado wilden schrijven. Je ziet het resultaat van deze alternatieve spelling nog steeds terug bij bv.het Uitburo. Maar ik blijf er wel bij dat professionals als journalisten en ambtenaren juist moeten spellen!

Jij ergert je ook aan de uitroeptekens die te pas en te onpas worden gebruikt. Ik ben gek op leestekens en vind dat ze allemaal flink gebruikt moeten worden. Altijd maar een punt is zo saai. Dus gebruiken die uitroeptekens, komma’s, puntkomma’s en niet te vergeten de haakjes openen en sluiten! Nog iets Erik, in de kop van Noord-Holland gingen wij niet met het kofschip vol kolen naar de veiling. Er is daar geen kool te bekennen, alleen tulpen, narcissen,hyacinten en bijgoed. Hiervan werden de bloemen gekopt en de bollen gewoon op de trekker vervoerd.

Hélène

Maak jij je ook zo druk over de verslonzing van het taalgebruik? Over rare zinnen in brieven, onjuiste spelling van woorden en het te pas en te onpas gebruiken van uitroeptekens? Men zegt wel dat elke generatie zich hier opnieuw over opwindt. Zo lijkt het wel een leeftijdsprobleem, maar dat moet dan maar. Jij en ik zijn inderdaad oud genoeg om het kofschip nog in het echt gezien te hebben. Jij komt uit de kop van Noord-Holland, daar werden toch destijds de kolen met het kofschip naar de groenteveiling gebracht? Hier werd het kofschip voornamelijk gebruikt om de seringen en forsythia’s van en naar de akkers te brengen. Helaas, het kofschip is in onbruik geraakt en nu zitten we mooi met de gebakken peren.

Ik fiets dagelijks van en naar Hoofddorp en passeer een geel waarschuwingsbord, waarop staat dat de Dorpstraat is afgesloten. Er is in heel Aalsmeer geen Dorpstraat te vinden, ik denk zelfs in heel Nederland niet. Wel een Dorpsstraat, met dubbel s. Er zal toch wel eens een raadslid richting Haarlem gaan, die ziet zo’n bord dan toch? De burgemeester reist toch zeker een keer per week langs de randen van zijn rijk, op z’n fiets naar de brug over de Ringvaart, die ziet dat bord toch ook? Of een ambtenaar, in de file op de N201, die moet zo’n fout toch opmerken? Nou ja, misschien zien raadslid, burgemeester en ambtenaar het ook wel, maar vinden ze het de moeite niet waard.

De visboer in de Ophelialaan heeft een bord voor z’n winkel staan. Hij lokt de mensen naar binnen met de kreet “warm gebakken vis”. Dat geloof ik graag, maar dat onderscheidt hem niet van andere visboeren. Of weet jij een visboer met koud gebakken vis?

“Met verse ingrediënten bereid” staat er op de kant en klare maaltijd. Ja, dank u. Maar wat zit er verder allemaal in? En vindt u het goed dat ik mijn maaltijd toch maar zelf bereid?

Ik denk dat de Nieuwe Meerbode wereldwijd koploper is in het gebruik van uitroeptekens. Dit jaar telde ik er al eenentwintig! Uitsluitend op de voorpagina! Op die van 10 februari telde ik er zelfs vier! Het eerstgelegde ei van onze eigen slechtvalk wordt met een uitroepteken begroet. Dat onze burgemeester niet weblogmoe is verdient ook een uitroepteken.

Hélène, is het dan toch waar wat de mopperkonten over ons onderwijs zeggen? Was het vroeger allemaal beter? Jij staat ook al niet meer voor de klas, was dat nog wel zo, dan was ik vast en zeker hoopvoller gestemd. Wat denk je, wordt het nog wat met het taalgebruik, of moet ik de moed maar laten zakken? Bestaat het dictee nog op de basisschool en heeft er nog wel eens een leerling nul fout?

Groetelijks, Erik.

Ik ben dol op humor, maar eenaprilgrappen zijn niet zo aan mij besteed. Afgelopen vrijdag toen het 1 april was, hoorde ik er eentje die ik u niet wil onthouden. Die is écht leuk.

In Het Kloosterhof vond die dag een rollatorexamen plaats. Het idee erachter: je mag iemands rollatorvaardigheden best een keer op de proef stellen. Alle oudjes met rollator moesten eraan geloven. Ze liepen met hun eigen apparaat over een uitgezet parkoers waar lastige punten waren ingebouwd. Netjes allemaal met een opvallend hesje om, zoals bij het verkeersexamen op de basisscholen.

Nog helemaal niet makkelijk, zo’n behendigheidstest. Senioren met ski-ervaring waren natuurlijk in het voordeel. Als examenkandidaten foutloos of hooguit met een paar slippertjes rond waren, kregen ze een certificaat. Maar slechts voor één jaar. Want je bent flink op leeftijd en in een jaar tijd kan je, statistisch gezien, veel overkomen wat een nadelig effect heeft op je stuurmanskunst.

Of de eenaprilgrap in Het Kloosterhof in de praktijk is gebracht, weet ik niet. Ik heb het ook alleen maar van horen zeggen en heb het niet geverifieerd. Deze donderdag moet de Nieuwe Meerbode uitsluitsel brengen. Als u er een leuke foto met zenuwachtige, zwoegende, zwetende bejaarden in actie in tegenkomt, dan weet u wat er is gebeurd. Of mooier nog, een foto waarop een van hen een certificaat met in grote letters ‘1 april’ erop krijgt uitgereikt. Lachend en een beetje beduusd.

Een grap over de rug van zielige bejaarden? Kom nou, die moeten tegen een stootje kunnen. Als je met een rollator overweg kunt, functioneert het humoristische deel van je hersenen ook heus wel.

Volgend jaar moeten ze het parkoers maar eens uitzetten bij Albert Heijn. Daar struikel je nu over de ouderen met rollator. Dat zal snel erger worden, als ik de voorspellers moet geloven. Ze blokkeren te pas en te onpas de paden en de schappen waaruit jij als niet-rollatorbezitter je boodschappen wilt pakken. Het verdient aanbeveling dat Appie de rollators bij de ingang inneemt en de eigenaars trakteert op een rondje door de zaak in een speciale seniorenwinkeltaxi.

We kunnen hier gelukkig gerust in alle openbaarheid over ze praten. Geen rollatorbezitter die een computer of iets anders met internetverbinding heeft én ook nog eens deze website bekijkt. Of zijn ze zo ‘achterlijk’ nog niet? We zullen het zien aan de reacties op dit stukje. We spreken één ding af: mensen zonder rollator mogen niet reageren.

Han Carpay.

Voor mijn kinderen ben ik een “bejaarde”. Wanneer ik een goeie grap maak, is dat “bejaardenhumor” voor ze. Wanneer ik mijn vrouw kus, heet dat “bejaardensex”.

Toen ik een jaar of twintig was, te wilde ideeën had én die nog uitvoerde ook, zei mijn vader geregeld dat ik er heel anders over zou denken wanneer ik eenmaal 25 was. Hij bedoelde natuurlijk: volwassen en wijs. Die opmerking maakte altijd me murw, ik voelde me machteloos. En, erger nog, ik kon er niks tegenin brengen, omdat ik nog lang geen 25 was. Maar het ergste was dat mijn vader zich met die woorden boven mij stelde. En daar moest je al helemaal niet mee aankomen, bij mij.

Op 21 juli 1969, de eerste Amerikaanse astronauten waren een uurtje tevoren netjes op de maan geland, vierden we dat als jongeren achterin onze grote tuin. Het was een zwoele zomeravond. Mijn zus had een paar leuke vriendinnen – van Bon Ami-leeftijd – uitgenodigd. Ze zouden straks in een tent in de tuin gaan slapen. Ik dronk gezellig met ze mee, op die historische avond. Opeens verhief mijn vader zijn stem, vanuit huis. Het was diep in de nacht en tijd om te gaan slapen, bulderde hij. Of ik binnen wilde komen zodat de meisjes onderhand de slaapzak in konden.

Het is niet de beste herinnering aan mijn, allerliefste, vader. Ik ontplofte bijna en probeerde het hem uit te leggen. Zo’n gebeurtenis, zo’n mooie nacht, die gezelligheid en we hadden allemaal vakantie. Moet toch kunnen? Eén keertje? Het zit toch niet vast op een paar uurtjes? Die Amerikanen zouden heus niet elke avond op de maan landen. Pa hield voet bij stuk. Het was nu eenmaal laat en we hadden het leuk gehad. Het was genoeg. Basta.

Het was de eerste keer in mijn leven dat ik ‘wist’ dat ik bewijsbaar gelijk had. Ook al moest ik bakzeil halen. Ik, nog steeds een jaar of twintig toen, kroop met een verongelijkt gevoel mijn bed in.

Toen ik zelf na ontelbaar veel jaren eindelijk 25 was, nam ik me twee dingen voor ingeval ik ooit kinderen zou krijgen. Nooit zou ik tegen ze zeggen: “Wanneer je 25 bent, piep je wel anders.” En als ze plezier maakten tot ver in de kleine uurtjes, bijvoorbeeld vanwege de historische overwinning van Robert Gesink in de Tour de France, zou ik aanschuiven en mee door het lint gaan. Als ze dat tenminste op prijs stelden.

Ik neem aan dat mijn vader dit stukje in de hemel leest. Ik weet ook zeker dat hij me snapt. Misschien stuurt hij spontaan een reactie naar deze site. Om te laten weten dat hij zich precies hetzelfde had voorgenomen toen hij 25 was. Maar ja, op dat moment brak de Tweede Wereldoorlog uit. Mijn vader speelde een bescheiden rol in het verzet en moest zich na de oorlog een slag in de rondte werken om genoeg brood op de plank te krijgen. En toen kwam ik.

Nou, dan weet je het wel. Nee, ik noemde mijn vader geen “bejaarde”. Ik maakte er “de ouwe lul” van. Beetje denigrerend, zoals jongeren dat zo goed kunnen. En ik zei dat steevast op momenten dat mijn moeder dat als pijnlijk zou ervaren. Beetje inwrijven, heerlijk. Mijn vader had humor, die kon er tegen. Bejaardenhumor? Ouwelullenhumor? Nee, ónze humor!

Wat zou ik graag met hem bomen over de tijd dat hij jong was. Want hij is ook jong geweest, denk ik.

Han Carpay.

NB. Komende zondag 20 maart gaat het nieuwe themanummer van NieuwNAT, ‘Jong in Aalsmeer’, de lucht in. Over Aalsmeerders van gemiddeld 25 jaar.

Op het Praamplein aangekomen wil ik naar de supermarkt lopen maar hoor opeens  “mevrouw, mevrouw!”  Verbaasd kijk ik om, word ik bedoeld?  Ja inderdaad, een man naast een vrij grote auto roept mij. Hij heeft de klep van de bagageruimte opengezet en roept nogmaals “mevrouw, mevrouw!” We maken oogcontact en hij zegt:  “Houdt u van koken?”

Wat krijgen we nou, wil hij komen eten of zo?  Ik besluit toch wat terughoudend te reageren “Soms wel.” “Dan heb ik iets voor u” , hij wenkt mij naderbij en laat een enorme pannenset zien. “Deze heb ik bij mij want ze horen bij een keuken die ik net heb afgeleverd, maar die mensen willen het niet hebben en nu mag u ze hebben!” Volkomen overbluft vergeet ik de oer-Nederlandse vraag “hoe duur is dat dan wel?-  te stellen en zeg ik: “Nou, ik heb ook al pannen hoor, ik hoef het niet.”

In de winkel vraag ik mij toch af, was dit een colporteur die zijn waar probeerde te slijten aan de eerste de beste naïeveling of is het waar en gunde deze vriendelijke man mij een voordeeltje? Weer buiten kijk ik rond of hij er nog staat, maar nee de auto is weg. Op dat plekje staat nu een Jaguar , uit deze auto komt luid gezang maar ik zie niemand in de auto. Als ik langs loop kijk ik met  Aalsmeerse nieuwsgierigheid naar binnen en zie dat op de achterbank een man luidkeels ligt te zingen.  Een heel aparte  manier om je wachttijd te veraangenamen, het zou leuk zijn als meer mensen dat deden. In mijn fantasie zie ik al een koor van achterbankzingers voor supermarkten, stations en andere plaatsen waar veel gewacht wordt.

Ik ben meteen in een goede bui en loop naar huis.

In het Weteringplantsoen worden op het plein hopen zand en grote buizen gedropt achter ijzeren hekken. Het is duidelijk dat het plantsoen gebruikt wordt als opslagplaats voor de komende werkzaamheden in de Dorpsstraat. Het plantsoen wordt er niet mooier op, integendeel het is een bende. Maar in deze bende loopt een man van de gemeente met een prikstok het zwerfvuil op te ruimen. Zal er nu iemand bij de gemeente hebben gedacht ‘het wordt wel een zooi, maar laten we er een nette zooi van maken’?

Jemig, moest je die  koffiemelk uit de fabriek halen? Nee, maar ik heb veel gezien of teveel Murakami gelezen. Wil je een vers bakkie?

Hèléne Homan

De affiches oefenen een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit. Mijn honden stormden er de eerste keer in elk geval gelijk op af, om er wellustig tegenaan te piesen. Zonder blikken of blozen. Naar hun motief kan ik slechts raden.

Nee, dan doet onze PvdA-vrouw Marieke van Duijn het aanmerkelijk bescheidener. Niet meer dan tweemaal een opvallend roodgekleurd vlekje-met-foto op de advertentiepagina’s van de Nieuwe Meerbode deze week. Plus dezelfde frisse foto naast een redactioneel stukje over haar. Bij een soortgelijk stukje over Hermen geen foto, maar op de pagina ernaast wel weer prominent zijn immer gulle lach.

Je kunt zeggen wat je wil, maar het CDA trekt er stevig aan. Vorig jaar bij de raadsverkiezingen leverde dat een mooie score op, tegen de landelijke trend in. Ditmaal mikken ze doelbewust op een Aalsmeerse CDA-zetel in Haarlem. Het is de enige partij hier die serieus werk maakt van de verkiezingen. Hermen staat elfde op de lijst, op dit moment telt de partij tien zetels… Maar ja, de christendemocraten staan op verlies in de peilingen. Dat gaat Hermen dus niet redden. Of toch?

Marieke staat te laag om rechtstreeks gekozen te worden, negentiende op elf PvdA-zetels nu. Kunnen zij en Hermen met voorkeurstemmen gekozen worden? Het kán. Laten we trouwens de twee andere Aalsmeerders op de kandidatenlijsten niet vergeten. Dajenne Ket op plaats 3 voor de Partij voor de Dieren en Robert Lutgerhorst op 14 voor 50PLUS. Eerlijk gezegd zeiden hun namen me niks. Ze hebben ook geen moeite genomen zich lokaal te profileren.

Wie met voorkeurstemmen gekozen wil worden, zal ongeveer 3500 stemmen nodig hebben. Zoveel stemmen haalde het CDA hier vorig jaar bij de raadsverkiezingen niet eens. En lokale kandidaten moeten bij het thuisfront al knap wat stemmen weghalen om hoog te kunnen scoren. Ik heb Hermen en Marieke de vraag voorgelegd “waarom wij in Aalsmeer specifiek op hen zouden moeten stemmen”.

“Mensen MOETEN niet op mij stemmen, maar het vooral zelf willen omdat ze in mij geloven, wetend dat ik ga voor de dingen die voor mij belangrijk zijn. Ik wil graag opkomen voor de duurzame en kwetsbare waarden. Ben iemand die zich met veel enthousiasme en betrokkenheid inzet. Gedreven vanuit een realistisch idealisme en een groot rechtvaardigheidsgevoel,” mailde Marieke me.

Hermen schreef: “Dankzij het gedoogakkoord is er veel meer discussie over politiek. Dat merk ik zeker in de aanloop naar de provinciale verkiezingen. Voor het CDA is het heel spannend. Het motiveert extra als je merkt, dat CDA’ers juist nu actief zijn. Met meer bezieling, dat is het verschil.”

In de reactie van Marieke proef je iemand die, zoals ze zelf in het mailbericht aangaf, “haar hart laat spreken”. Bij Hermen is het de politicus die je hoort praten. Kiest u zelf maar. De vraag blijft intussen waarom we op een Aalsmeerder zouden gaan stemmen. Het zijn toch geen lokale, maar provinciale verkiezingen? Al zie je idioot genoeg dat provinciale niet af aan de debatten in de media.

Mij lijkt een stem op een Aalsmeerder zo verkeerd nog niet. We hebben best wat belangen om in het Haarlemse provinciehuis eens wat steviger voor het voetlicht te brengen. Ik denk dat zowel Marieke van Duijn als Hermen de Graaf daar hard voor zouden knokken.

Ga woensdag alstublieft uw stem uitbrengen! Op wie u dat ook doet. Ik ben zo iemand die altijd braaf gaat stemmen en dat zal blijven doen. Een seconde lang, in het stemhokje, het gevoel hebben dat jouw stem het verschil maakt. Heerlijk.

Han Carpay

Het was een glorieus moment, de opening van onze nieuwe wijkgenoot. Heel Aalsmeer-Oost voelde het tintelen in de onderbuik, vol verwachting en ongeduld stonden we te popelen om ons zuurverdiende geld uit te geven bij onze nieuwe beste vriend Albert thuis. Het was fantastisch, het was groots. Niets kon ooit niet fijn zijn bij Albert Heijn, zo voelden we ons. Tot het mis ging.

Het begon onschuldig: de reclames waren grappig en we wisten nog van die ene keer voordat we zelf een Albert Heijn hadden, dat Albert soms uitdeelde. We wisten nog de wuppies, waarvoor ook wij indertijd de extra kilometers aflegden om de weekendboodschappen bij Albert Heijn te doen. Een enkeling wist nog jaren eerder toen hij gratis kaartjes kreeg, met het grijnzende hoofd van een leuke Deense kerel erop. Als onschuldig en onvoorbereid publiek hoorden wij van de komst van voetbalplaatjes en ons enthousiasme groeide met de overtuiging dat dit een fijn en goed iets was, zoals Albert zelf fijn en goed was. We zaten ernaast.

Albert heeft de kinderen veranderd in genadeloze bedelaars. Bij de ingang in hun eigen vak gepositioneerd loeren ze op eenieder die met een tas naar buiten komt wandelen, iedereen die eruit ziet alsof hij meer dan tien euro heeft uitgegeven, krijgt ervan langs. “Meneer, heeft u nog voetbalplaatjes?” Ik hoor het zelfs in mijn slaap tegenwoordig. Mijn wekker vraagt het aan me als ik opsta. Wat het nog erger maakt, dit kinderleger heeft zich georganiseerd. Wat ik en passant heb opgevangen, suggereert dat ze ploegendiensten draaien. Ieder strookje voetbalplaatjes dat ze ontvangen wordt uiteengereten en verdeeld onder de behoeftigen: kleine Sem heeft spits Gerson Sheotahul van Willem II nog niet, en zijn buurjongentje Daan is al dagen op zoek naar keeper Kevin Stuhr Ellegaard van SC Heerenveen. Aan het einde van de dag is hun speciale gebied een ravage; de overbodige papieren onderdelen van de plaatjes zijn achtergelaten als karkassen.

In Aalsmeer-Oost waren we onvoorbereid op de terreur van de voetbalplaatjes, maar inmiddels weten we beter. We lopen weg bij Albert met onze handen boven het hoofd, terwijl de kinderen ons vragen of we voetbalplaatjes hebben. Alles bij Albert draait om voetbalplaatjes, het heeft geen zin je te verzetten. Alles draait om voetbalplaatjes. Koop wat extra voorraden zodat je meer voetbalplaatjes kunt meekrijgen, voor je neefje dat voetbalplaatjes spaart. Kom thuis met je voetbalplaatjes en zet de televisie aan om de Albert Heijn-reclame voor voetbalplaatjes te zien. Er zijn voetbalplaatjes, dat had u allicht gemerkt aan de hordes basisscholieren die vragen of u voetbalplaatjes heeft als u de Albert Heijn uit loopt met uw voetbalplaatjes. Wist u al dat voetbalplaatjes voetbalplaatjes? Voetbalplaatjes hebben namelijk voetbalplaatjes voetbalplaatjes. Voetbalplaatjes voetbalplaatjes voetbalplaatjes, voetbalplaatjes!

Yannick Duport

P.S.: Mocht u overigens Kolbeinn Sigthórsson van AZ vinden bij uw boodschappen, ik ben nog op zoek!

En altijd weer wordt er bezuinigd op zaken die gekoesterd zouden moeten worden. Je krijgt de mensen uit Kudelstaart en Oost niet naar de bibliotheek in de Marktstraat, dat gaat je heel veel lezers kosten. Om dan over een paar jaar verbaasd te constateren dat kinderen minder goed lezen. Tafeltje Dekje brengt maaltijden bij mensen die zelf niet (meer) kunnen koken. In sommige gevallen is de vrijwilliger van Tafeltje Dekje het eerste menselijke contact dat iemand heeft op een dag.

En dat zwembad, dat hebben we nou toch ook allemaal wel gezien, dat kan wel dicht. Die Historische Tuin, al die ouwe zooi, wie mist dat nou? Als je een beetje fatsoen in je donder hebt, dan stel je dit niet zo lomp aan de orde. Niet elk jaar weer de vraag stellen of de we de bibliotheek wel moeten houden. Maak met de Bieb ambitieuze afspraken voor de komende vijf jaar en laat ze dan eens even met rust. Natuurlijk kost Tafeltje Dekje geld, wat dacht je dan? En is dat erg dan, of wil je winst maken op Tafeltje Dekje? We zijn nog steeds stinkend rijk met zijn allen en toch moeten we elk jaar bezuinigen. Hoe kan dat toch? Het zal toch niet zo zijn dat er nog steeds heel veel geld in Drie Kolommenplein nr.1 gepompt wordt en dat dat niet altijd efficiënt benut wordt? Als de gemeente Aalsmeer een bedrijf zou zijn, zouden er dan ook zoveel mensen bij dat bedrijf in dienst zijn? Zouden er dan ook zoveel mensen van buiten worden ingehuurd?

En als privatiseren toch voor bijna alles de oplossing is, waarom verkopen we Aalsmeer dan niet aan de hoogst biedende?

Ik zou bijna zeggen: blijf met je poten van deze voorzieningen af.

En als je zo nodig moet bezuinigen, koop dan maar een straaljager minder.

Erik van Itterzon.

Omdat je dit stukje zelf niet zult lezen (tenminste dat moet ik aannemen na het lezen van je laatste weekblog), hoop ik dat een van je kamermeisjes het je voorleest als je er een keer tijd voor kunt vrijmaken.

Zeg het maar eerlijk: je was behoorlijk boos! Ik proefde het bij het lezen van je laatste weekblog. Je liet je in een paar vileine alinea’s even helemaal gaan. Je had er wel een leuk raadsel van gemaakt, vond ik. Zo van: “Weet u over wie ik het heb?” Je gaf maar één concrete aanwijzing, namelijk de woorden ‘Vaarwel Aalsmeer’. Ik wist het toen meteen, je doelde op mij. Nou, heb ik gelijk?

Er zijn niet zoveel kritische scribenten in Aalsmeer (dat zei je zelf in een interview dat ik twee jaar geleden voor NieuwNAT met je had), dus veel namen kon ik niet bedenken. Maar of ik het ben of niet, je zet de “columnist” niet neer als je grootste vriend. Of begrijp ik je verkeerd? Je spreekt van “onverbloemd negativisme, azijn, vitriool, zweren, personen op de hak nemen, die stukjes niet langer lezen, je mist er niets aan, de piespot van de schrijver”. Ik vind dat nogal boosaardig klinken. Je lijkt wel een verongelijkt kereltje, Pieter. Even zijn zin niet gehad en dan janken. Kom op joh! Je bent burgemeester – kijk in de spiegel en spreek jezelf streng toe!

Ben je niet wat overhaast met je reactie? Is er eens iemand kritisch in een online sufferdje, is het ook niet goed. Ik vind je een leuke vent, prettige uitstraling, vlotte babbel, kundig en to the point. Maar wel mis ik een vleugje humor bij je. Je wilt iets te graag dat alles gaat zoals jij wilt – en liefst heel snel. Ik zeg het voorzichtig voor je je weer op je tenen getrapt voelt: je bent te ongeduldig en een beetje het type bestuurder dat weet wat goed voor het volk is. Je raadt je weekbloglezers via een omweg zelfs van harte aan om zich “voor bepaalde informatiestromen” af te sluiten, verwijzend naar mijn stukjes hier. Of heb ik het mis?

Pieter, ik zou zeggen, laten we er iets moois van maken in Aalsmeer. Doe je best, dan doe ik dat ook. Ieder op onze eigen manier. Ik wens je veel schrijfplezier toe in je weekblogs. Als je graag hebt dat ik ze van tevoren even doorlees op ‘rare dingen’, mag je me dat gerust vragen. Ik zal het graag doen.

Met vriendelijke groet,

Han

De argumentatie is volgens B&W sterk. De gemeente kan er miljoenen mee bezuinigen en de continuïteit van het gemeentelijke bedrijfsvoering is gewaarborgd. En – dat spreekt het volk aan – de kwaliteit van de dienstverlening aan de burgers gaat vooruit. “Aalsmeer maakt een kwaliteits- en continuïteitssprong,” zei de meneer van onderzoeksbureau Berenschot donderdag 20 januari op de raadsvergadering in een opwelling, maar buiten zijn boekje. Dat was nu precies het waardeoordeel waarvan hij kort daarvoor expliciet had gezegd dat hij zich er niet aan bezondigde. Waardevrije onderzoeksuitkomsten, weet u wel.

Die avond presenteerde de meneer, Ben Kokx, een onderzoek naar regionalisering van de ambtelijke organisatie. Hij vertelde dat er aanvankelijk twee opties waren onderzocht. De strekking was dat ambtelijke samenwerking van Aalsmeer en Uithoorn, die al deels samen optrekken, te weinig oplevert. Voordelen zijn er nauwelijks en de burgers worden er niet wijzer van. “De schaal is te klein,” stelde Kokx. Maar het alternatief met Aalsmeer, Uithoorn en Amstelveen is niet veel beter, omdat dat een “ingrijpende reorganisatie” zou vergen. “Dat is niet wat we zoeken,” concludeerden volgens hem de intergemeentelijke bobo’s die Berenschot aanstuurden.

Het ei van Columbus vond het bureau in een een-tweetje van Aalsmeer en Amstelveen. “Aalsmeer kan meeliften met Amstelveen,” vatte Kokx samen, onder meer doelend op de voorsprong die de grote buurgemeente heeft in de serviceverlening aan de burger. De onderzoeker probeerde de raad gerust te stellen, met de dooddoener: “Aalsmeer blijft Aalsmeer.” Een deel van de gemeentelijke activiteiten blijft immers hier, in een half gemeentehuis en met een halve personeelsbezetting.

Kortom, Uithoorn bedankt. Even leuk geknuffeld met ons. Die gemeente mag later misschien aanschuiven bij Amstelveen en Aalsmeer. De laatste twee schurken in Nieuw-Oosteinde en Westwijk toch al knus tegen elkaar aan. Amstelveen rekent zich rijk. De grootste bloemenveiling van de wereld erbij en het ligt opeens zelf aan de Westeinderplassen. Amstelveen krijgt Aalsmeer in de schoot geworpen. Aalsmeer, het lullige plaatsje dat naar Berenschots mening in diverse opzichten met zijn ambtelijk apparaat te “kwetsbaar” is.

Wie, zoals ik, die avond voor de politieke standpunten kwam, had pech. De raadsleden mochten ditmaal namelijk alleen vragen stellen ter verduidelijking van het rapport. Vragen dus zonder politieke lading. Teun Treur van de VVD kon zich echter niet inhouden. De ambtelijke constructie met Amstelveen kan in zijn ogen “ontaarden in inlijving” van Aalsmeer door Amstelveen. Hij werd onverbiddelijk teruggefloten.

O ja, de burgemeester riep tussen neus en lippen door dat “de bestuurlijke wil er moet zijn” voor zo’n een-tweetje van Aalsmeer en Amstelveen. Is die wil er, dan is er “een belangrijke voorwaarde ingevuld” voor het welslagen van de operatie. Nou, daar maakt Litjens zich geen zorgen over. De contacten zijn prima en er zijn “legio raakvlakken” met Amstelveen. Kortom, de beloofde politieke discussie is overbodig. De zaak is beklonken.

Welkom Amstelveen!

De vraag is of dat vooruitzicht erg is.

Han Carpay.

Onlangs ben ik weer eens heerlijk boos geworden. Dat gebeurt niet vaak meer, bij het ouder worden ga je steeds meer relativeren. Je hebt geleerd dat er vele kanten aan een zaak zitten en als het goed is bediscussieer je al deze kanten zonder ongenuanceerd uit je slof te schieten. Daar komt bij dat ik van nature iemand ben die secundair reageert. Ik heb nooit een kwinkslag klaar en bedenk vaak pas uren later wat het juiste antwoord op ingewikkelder vragen of onheuse aantijgingen geweest zou zijn.

Maar deze keer liep het anders, na een vergadering die over heel andere zaken ging kwam het gesprek via de Bodyshop uit bij dierproefvrije huidverzorging en make-up. Van het één komt het ander en al rap waren we bij het stierenvechten aangeland. Er werd gezegd dat het een prachtig oeroud Spaans gebruik was en dat je dat de Spanjaarden toch niet mocht afnemen. ‘Foie gras’ was toch ook zo lekker, dat moest je beslist  blijven eten. Tja, en dat vrouwen nu eenmaal gevoeliger zijn …

Ik hoop, verwacht eigenlijk, dat het een provocatie was, maar mijn relativeringsvermogen stond even op nul en ik werd boos. Wat ik precies gezegd heb weet ik niet meer zo precies -dat is het nadeel van boos zijn- maar ik heb er daarna nog enige tijd over nagedacht.

Is het een goed idee om vast te houden aan zogenaamde oeroude gebruiken en tot wanneer gaan we dan precies terug? Tot in de Romeinse Tijd? De Christenen weer met hongerige leeuwen laten vechten? Of wenden we ons tot de Middeleeuwen en herstellen we de openbare terechtstellingen waar mensen op een gruwelijke manier worden verminkt of omgebracht?  We kunnen ook wat dichterbij blijven, bij de 17e eeuwse Descartes. Hij wilde aantonen dat wij mensen functioneren als een uurwerk, als een soort radarwerk en vilde honden levend om dit aan te tonen. Deze beesten hadden volgens hem toch geen gevoel. En nog niet eens zo heel lang geleden was daar de oergeur van ‘Blut und Bodem’, willen we daar naar terug?

Nee! Naar dit rijtje oeroude gebruiken hierboven willen wij niet terug, we zijn blij dat ze ons ‘afgenomen’ zijn. Ik ben nog idealistisch genoeg om te verwachten dat wij ons ontwikkelen. Dat mensen, naast hun reeds verworven materiële vooruitgang en ontwikkeling uiteindelijk ook innerlijke beschaving zullen verwerven. En dan zijn de stierengevechten en ‘foie gras’ verboden en barst het van de gevoelige mannen. Niet tè soft natuurlijk, want dan moet ik daar weer boos op worden, alhoewel, zo af en toe een beetje adrenaline in het lijf is niet verkeerd.

Ansje Weima

Nou weet ik ook wel dat burgemeesters geen normale mensen zijn. Burgemeesters kopen kerstbomen op de gekste tijdstippen. Ze sjouwen de hele dag met hun laptop het gemeentehuis door op zoek naar ideeën voor de nieuwe weekblog. Als ze het te druk hebben (bijvoorbeeld met kerstbomen kopen en weekbloginspiratie opdoen), slaan ze gewoon een weekje over.

Daar zit je als arme burger, benieuwd naar de heilsboodschappen van je eerwaarde burgervader. Vrijdagochtend speur je al in alle vroegte de gemeentewebsite af naar de nieuwste weekblog. Niks te zien. Hij had zeker niet meteen een goeie boom kunnen vinden? Of zat zo gezellig te kletsen bij de meisjes van het bestuurssecretariaat dat het er niet van kwam? Kletsen over dingen waar we niks van mogen weten. Jaja, dat soort dingen…

Gelukkig was de Nieuwe Meerbode zo wijs verhaal te halen. Was Litjens weekblogmoe of niet? Nee, meldde de krant afgelopen week blij op de voorpagina. Litjens had het op de nieuwjaarsreceptie zelf geroepen: vanaf deze week weer wekelijks een blog. Vrijdag was-ie inderdaad weer present op zijn stekkie. Gelukkig.

Hoewel… Hebt u die laatste weekblog gelezen? Doen. U kijkt ervan op. Van de kerstboom geen spoor meer. Ik ga ervan uit dat de meisjes (Litjens betitelt ze als “dames”) van het bestuurssecretariaat na lezing direct salarisverhoging hebben bedongen – en gekregen. Dat secretariaat is volgens Litjens namelijk “met afstand de belangrijkste plek” in de organisatie. “Daar moet je zijn om dingen te regelen, niet bij de bobo’s in hun kamers,” schrijft hij in alle ernst.

Dat wordt nog lastig voor de gemeente. Henk en Ingrid willen vanaf heden ook het bestuurssecretariaat binnenstappen om iets gedaan te krijgen. Want aan bobo’s heb je niks, de burgemeester beweert het zelf. Toch ben ik bang dat alleen die bobo’s toegang hebben tot de meisjeskamer. Twee (of meer) handen op één buik, achter gesloten deuren.

Eerlijk gezegd, als ik zo’n kamermeisje was, had ik onmiddellijk een klacht ingediend. Wat denkt die Litjens wel niet. Beetje stoer doen naar de buitenwereld en mij in het openbaar een aai over mijn bol geven, intussen lispelend “Je bent hartstikke belangrijk, hoor.” Pluimpje hier, pluimpje daar.

Nee, zo is het er in het gemeentehuis vast niet aan toegegaan. Het bestuurssecretariaatsteam voelt zich juist gevleid, zeker weten. “Leuk, dat Pieter dat zo spontaan over ons zegt,” gniffelen de teamleden.

Wat te denken geeft, is dat de weekblog geen archieffunctie heeft. Alles op de gemeentesite heeft een archief, behalve Litjens’ brouwsels. Je kunt niks van hem teruglezen. Jammer voor zijn meiden als deze week weer voorbij is. Nou ja, ze kunnen altijd zijn kerstboom nog gaan optuigen.

Han Carpay

Ruim twintigduizend vierkante meter aan kantoor- en vergaderruimte. In het complex negen studio’s, van driehonderd vijftig tot tweeduizend vierkante meter. Catering, ook aanwezig. We konden wel met vierduizend man tegelijk aan tafel. Fokker had al een loods gehuurd, daar werden leslokalen in gemaakt en daar gingen leerlingen met echte straaljagers aan de slag. Mogelijk kwam er een hotel in het complex, of een bowlingbaan, een casino, een health centrum en een kinderopvang. Maar mijnheer Kralt, wat doen al die verenigingen hier? Welaan, dit was nog lang niet alles, zo liet Huibert Kralt weten. In het gebouw, nu al aanwezig, een discotheek voor vijftienhonderd man, diverse kleinere zalen waar verenigingen hun kunsten zouden kunnen vertonen en dan ook nog een theaterzaal met achthonderd zevenenzestig stoelen. We kregen een rondleiding door het gebouw. Die vergaderruimtes, ik geloofde het wel. De studio’s, allemachtig prachtig, maar het zei me niks. Plots staan we in een immense hal waar met gemak duizend mensen in kunnen. Stel je voor, dat zou zomaar een dependance van Paradiso of Melkweg kunnen worden. Maar we moeten verder. Op de eerste verdieping hebben de decorbouwers van Joop van den Ende knap werk geleverd. Alles is van gips en triplex, maar dat mag de pret niet drukken, het ziet er geweldig uit. Een imposante discotheek waar je best een goed Oud & Nieuw feest zou kunnen geven. Kleinere zaaltjes, geschikt voor toneel-voorstellingen, een receptie of een feestje. Verder gaan we, naar de theaterzaal.

Godallemachtig! Al jaren wordt er geroepen dat Aalsmeer geen theaterzaal heeft en hier is ie zomaar. Achthonderd zevenenzestig rode stoelen, een podium van veertien bij elf meter, gordijnen en lampen. Waar je ook zit een goed zicht op het toneel! Hoe lang is het geleden dat De Droom iets ten tonele bracht? Wordt het niet weer eens hoog tijd? En wat wil Huibert Kralt? Kralt wil leven in de brouwerij. Als we iets willen in zijn studio dan zijn we van harte welkom. We kunnen rekenen op vijfentwintig procent korting, de prijzen staan gewoon op de site. Dan kost de theaterzaal vijfduizend euro, voor ons een brug te ver, maar voor de grote Aalsmeerse koren misschien wel haalbaar. Wie weet, ooit een voorstelling van De Droom in een van de kleinere ruimtes… Ik vrees dat Kralt zich vergist. Zo krijgt hij geen leven in de brouwerij. Misschien twee keer per jaar een koor, die dan wel een uitvoering kunnen geven in een fantastische omgeving. Voor de meeste verenigingen (én onze stichting) lijkt het me te hoog gegrepen. Tenzij Kralt de rest van het gebouw in hoog tempo weet te verhuren en hij daardoor mild gestemd, de huurprijzen voor verenigingen nog eens zal verlagen. Tenzij er iemand bij de gemeente is die de kansen voor Aalsmeer ziet met dit gebouw. Die niet tegen Kralt zegt: “doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg en we kunnen hier ook goedkope woningen van maken.”

Stel je toch eens voor: een hotel, een kinderopvang, een casino en een bowlingbaan. Het klinkt als een maatje te groot voor Aalsmeer, maar is dat wel zo? En dan ook nog een theaterzaal, met achthonderd zevenenzestig rode stoelen. Da’s wel leven in de brouwerij.

Erik van Itterzon.

Zie ook: www.crownbusinesscenter.nl

Het decembernummer van NieuwNAT zet twaalf markante Aalsmeerders in de schijnwerper. Dat betekent dat er een heleboel genomineerden moeten wachten op een volgende markanten-special. Wie dat zijn, weet ik niet. Conferencier Martin Verbeek misschien, of verenigingsman Dirk van Leeuwen, tegenwoordig vooral watertorenwachter en slechtvalkverjager. Hopelijk komt ook Gijsje Walraven op de lijst voor, kraamverpleegster in de jaren ’30 tot en met ‘60. Ze was er voor de poepluiers. Van duizenden – al dan niet markante Aalsmeerders – heeft Gijsje de luiers verschoond en hun billetjes na het badderen met Zwitsal olie ingesmeerd.

De twaalf markante Aalsmeerders staan niet alleen opgetekend in de online uitgave van NieuwNAT, maar ook in een papieren uitgave. En terecht! NieuwNAT verdient het om gewoon in de boekwinkel gekocht te kunnen worden. Want zonder overdrijven durf ik te stellen dat dit lokale magazine qua aanpak en vormgeving (de layout is werkelijk fantastisch, evenals de fotografie) uniek is in ons land.

Het markantennummer heb ik in één adem uitgelezen. Het zijn allemaal kleurrijke personen die erin staan opgetekend. Die opvallend of juist op de achtergrond een markante rol speelden in de lokale geschiedenis van Aalsmeer. Maar wie kent ze nog? Of weet waaróm ze markant zijn?

Ik vind het klasse dat markante Aalsmeerders hun monumentje krijgen dat ze toekomt. In de column over het bekende communistische raadslid Dirk van Zoest las ik dat hij graag straten had willen vernoemen naar “personen die op de gedenksteen bij het raadhuis genoemd staan”. Een dergelijke suggestie kom ik in NieuwNAT min of meer ook tegen met betrekking tot architect Berghoef, Jan Wegman en Haasje Buis.

Het vernoemen van straten naar markante Aalsmeerders spreekt mij zeer aan. Helaas is de gemeente daar tot nu toe bepaald niet scheutig mee geweest. Ook in Nieuw-Oost heeft ze weer een kans voorbij laten gaan. Oké,  er zijn wat straten naar bekende schoolmeesters vernoemd, dankzij particulier initiatief. Maar de gemeente had hier markante Farregatters hun straatnaambordje moeten geven.

Gijs Jongind, bijvoorbeeld, alias Gijs de Kolenboer, de grondlegger van het bekende kolen-, olie- en grondbedrijf in Oost. Of Hein Kolk, een kwart eeuw raadslid en wethouder, tevens initiatiefnemer en jarenlang voorzitter van het Aalsmeerse bloemencorso. Niet te vergeten Piet van der Meer, 38 jaar raadslid, waarvan 18 jaar wethouder en na de bevrijding in 1945 waarnemend-burgemeester van Aalsmeer. Of de aan de Oosteinderweg geboren en getogen kwekerszoon Jan de Pous, die minister van Economische Zaken was in het kabinet-De Quay en twintig jaar voorzitter was van de SER. De legendarische badmeester Geurts van het Oosterbad had in Nieuw-Oost een naambordje moeten krijgen en markante kwekers in Oost, zoals Maus van Staaveren en Ab Barendsen.

En niet te vergeten het bekende vrouwelijke kwekersduo, de dames Mac Gillavry en Van der Heijde. Vooral ‘Mejuffrouw’ Mac Gillavry was een markante persoonlijkheid, die eeuwig en altijd in overall, kaplaarzen en alpinopet rondliep. In de jaren vijftig/zestig genoot ze nationale en internationale bekendheid door de aanwezigheid van brulkikkers in haar rozenkassen. Waar haar brulkikkers half Oost uit de slaap hielden, ligt nu een toegangsweg tussen de Aalsmeerderweg en Nieuw-Oosteinde. Wat was het niet mooi geweest om die weg de Mac Gillavry-straat te noemen. Nee, de gemeente koos liever voor de Argusvlinderstraat…

Wel de Snoekbaarsstraat, de Zandoogjestraat en de Kroosjespruimstraat. Wel een straat naar de Dirkjespeer vernoemen, maar niet naar Dirk Jongkind, die zich op markante wijze  verdienstelijk heeft gemaakt voor de Aalsmeerse gemeenschap.

Laat de redactie bij een vervolgspecial niet de markante Kudelstaarters vergeten. Want ook daar ontbreekt het aan straten die naar bekende dorpsgenoten zijn vernoemd, behalve – na veel aandrang – Wim Kan en Corrie Vonk. Wel een Krabbescheerhof, maar geen Rekelhof, vernoemd naar de bekende palingvisser en palingroker aan de Herenweg. Wel een Zonnedauwlaan, maar geen Zwarthoedlaan, vernoemd naar het bekende hoofd van de Antoniusschool. Vernoem straten naar Gerrit Buskermolen, ‘de burgemeester van Kudelstaart’, of naar zijn minstens zo bekende zoon Willem, alias ‘Red William’. Of de immens populaire pastoor Van Dijk, die tevens oprichter was van Carnavalsvereniging De Pretpeurders en de FOK-week.

Nee, de gemeente kiest ervoor om de woonblokken die binnenkort in het nieuwe dorpshart van Kudelstaart gebouwd worden,  Mijnsheerenhof, Heerlyckheid en Dominium I, II, III te noemen.

Zoals gezegd, twaalf markante Aalsmeerders hebben hun monumentje gekregen. Daar kan de gemeente een voorbeeld aan nemen. Een markante uitgave, die naar meer smaakt. Middels de website zal dat geen punt zijn. Maar ik hoop dat de papieren uitgave een enorm succes wordt en NieuwNAT vaker, en liefst altijd, ook in druk kan blijven verschijnen!

Naschrift redactie: dit is een verkorte versie van de presentatie van Dick Piet bij de lancering van ons winternummer zondagavond 19 december in de Oude Veiling.

Dirk van Zoest

In de jaren tachtig had je ze nog, de echte communisten. In Aalsmeer hadden we er ook eentje: Dirk van Zoest. Een schat van een vent, hartelijk en met het hart op de goede plek, zeg ik uit ervaring. Ik interviewde hem in 1987 voor NAT, de voorganger van NieuwNAT. Voorwaar een markante plaatsgenoot. Hij zou niet misstaan in het nummer van NieuwNAT over ‘Markante Aalsmeerders’, dat volgend weekend verschijnt.

 Wat had hij destijds (hij was 75) zoal te vertellen? “De Aalsmeerder is in grote lijnen te druk. Hij is dag en nacht bezig. Er is een sterk verenigingsleven en op cultureel en sportgebied kunnen ze op resultaten bogen. Maar ze zouden zich meer moeten gaan interesseren in wat zich in de wereld voltrekt. Ze zouden een meer strijdbare houding moeten hebben.”

 Van Zoest had tot 1953 in de bloemen gewerkt. Maar hij verdiende er te weinig en werd ‘sjouwerman’ bij bouwbedrijven. Tot hij in 1959 een hartaanval kreeg en arbeidsongeschikt werd. Hij zat van 1946 tot 1954 in de gemeenteraad voor de toenmalige CPN (Communistische Partij Nederland). “In 1954 kwamen we een handvol stemmen te kort. Later ben ik nog eens bijna in de raad gekomen. Dat was in 1970, toen we 25 stemmen te kort kwamen.”

In de crisisjaren voor de Tweede Wereldoorlog leerde Van Zoest “hoe de wereld in elkaar zat”. Het was de tijd van “het opkomend fascisme en een enorme werkloosheid”. Als zijn leermeesters beschouwde hij onder meer Tinus Harmsen, de eerste voorzitter van de CAV (Centrale Aalsmeerse Veiling), Rijsenhouter Piet Lanser en Piet Mantel. “Je leerde dat we in een klassemaatschappij leefden, wat voor de oorlog sterk het geval was, maar erna ook.”

In de oorlog “raakte ik zo’n beetje betrokken in het illegale werk, maar ik heb nooit grote dingen gedaan”. De hele familie van zijn eerste, joodse, echtgenote werd in de oorlog uitgeroeid. “Er is er niet een teruggekomen.”

In de gemeenteraad had Van Zoest het zwaar als eenmansfractie. “Je probeerde voor de werkende mensen wat te bereiken. Maar het waren maar kleine dingen die je bereiken kon, want je zat er alléén. Je stemde niet alles af, maar woog altijd het belang af van de kleine kweker en werknemer.” Als er ergens in Aalsmeer of omgeving actie gevoerd moest worden, was hij van de partij. Dat hoorde erbij.

In het interview uit 1987 toonde de communist zich weinig optimistisch over de toekomst. “Aalsmeer heeft zijn beste tijd gehad.” De veiling zou het in een wereld van toenemende concurrentie zwaar krijgen, vreesde hij. Als motor voor de werkgelegenheid roemde hij de veiling. Maar voor je gezondheid was het “geen goed oord” om te werken. “Alles is er gejaagd, gehaast, snel snel snel. Dat is niet goed.”

Wat zou hij in de gemeenteraad aan de orde stellen als hij nog raadslid was? Van Zoest: “In de eerste plaats zou ik de huren proberen te verlagen voor mensen die te hoge huren niet kunnen betalen. Verder zou ik geen verhoging van de plaatselijke belastingen doorvoeren.” Ook zou hij voorstellen straten te vernoemen naar “personen die op de gedenksteen bij het raadhuis genoemd staan, mits de familie het goed vindt”.

Het was hem een doorn in het oog dat er bij Dodenherdenkingen op 4 mei bij het gemeentehuis nauwelijks bloemen waren. “Ik kan ze wegdragen op één arm. We zitten in het wereldbloemencentrum en dan zo bedroevend weinig bloemen. Een schande voor Aalsmeer.”

Han Carpay

De uitgelekte berichten laten bekende plaatsgenoten van een onverwachte kant zien. Laten we met onze burgemeester beginnen. Hoe kijkt Pieter Litjens tegen zijn collega’s in het vorige gemeentebestuur aan? In een woordelijk uitgeschreven intern telefoongesprek met een ambtenaar zegt hij dat Ronald Fransen “een onbetrouwbare vent” is die “afspraken nooit nakomt”. Jaap Overbeek is volgens hem “publiciteitsgeil en zeer zwak, maar aardig”. Berry Nijmeijer vindt hij “geen knip voor de neus waard”. “Die zwatelt de hele tijd.” Daar kunnen de heren het mee doen.

Maar ook Litjens komt er niet zonder kleerscheuren af. “Luisterde Pieter maar een keer,” verzucht Fransen in een e-mail aan Overbeek en Nijmeijer. In een retourmail is Overbeek recht voor zijn raap: “Maakt helemaal niet uit, hij doet toch wat ie wil.” Nijmeijer doet in het wethouderonderonsje eveneens een duit in het zakje: “Geef mij Joost maar, een eitje, daar had je nooit last van. Met zo’n potentaat als Pieter zou ik het liefst uit het college stappen, maar het verdient zo lekker en zo makkelijk.”

Heerlijk om te lezen wat mensen binnenskamers écht over elkaar denken. Maar des te sappiger als het actuele berichten zijn. Daar treffen we ook voorbeelden van aan. In de notulen van een recente B&W-vergadering komen de cultuurbezuinigingen ter sprake. “Ach joh, laat ze maar kletsen in ingezonden stukken en op openbare bijeenkomsten, er is toch bijna niemand werkelijk geïnteresseerd in cultuur hier. Okee, een paar ouwe betweters die niks anders te doen hebben. Ze blazen even stoom af, voor de eigen parochie, en intussen kunnen wij het meeste gewoon schrappen. De Hint een zakcentje erbij, en het is wel goed.” Wie dat beweert? Juist, de cultuurwethouder zelf, Gertjan van der Hoeven.

Om de begrotingswijzer – u weet wel, die nieuwe website waarop je als burger kunt meedenken over 2,5 miljoen euro aan bezuinigingen – lachen de burgemeester en de wethouders zich suf. “Het hoort er tegenwoordig bij, de kloof tussen burger en gemeente een beetje dichten,” zegt wethouder Ulla Eurich ergens in een B&W-verslag. Collega Ad Verburg doet er een schepje bovenop: “Het is belangrijk dat mensen het gevoel hebben dat ze meetellen. Maar dat is natuurlijk niet zo. Wij bepalen het gelukkig allemaal zelf.”

Zo gaat het vrolijk door in andere gelekte documenten. We laten het hier bij deze kleine bloemlezing, later komen we met nieuwe onthullingen. Rest de vraag waarom we dit alles publiceren. Simpel: we willen er graag aan bijdragen de ‘lokale macht’ transparanter te maken. Misschien niet even leuk voor alle betrokkenen, maar we kunnen niet anders. Al die mooiweerverhalen die normaal de ronde doen, die kennen we onderhand wel. Een flinke dot peper toevoegen, dan komt de gemeentelijke soep tenminste een beetje op smaak.

Han Carpay

Vandaag, echter, niet. In het aankomende nummer van NieuwNAT vindt u van mijn hand een artikel, verhaal zo u wilt, over Jelle Atema. Ga een middag zitten met drie vrienden van een Aalsmeers icoon, en het regent verhalen. De meesten ervan hebben het artikel gehaald, enkele niet. Eén van die laatsten wil ik toch graag even delen. Het toeval wil dat het ook nog eens de perfecte tijd is voor een Sinterklaasverhaal. De alternatieve titel voor dit stuk was overigens ‘Sint á la Jelle’, nu ik toch mijn persoonlijke favorieten aan het oprakelen ben.

Een korte introductie voordat ik Rens van Donselaar zelf aan het woord laat, is misschien van toepassing: we schrijven ergens in de vroege jaren zeventig, de datum 5 december. ‘Wat ik echt bijzonder vond,’ begint Rens aan zijn verhaal, ‘was toen we Sinterklaas gingen vieren. We waren met z’n drieën: Jelle, Hein Kuipers en ik. We werkten toen samen, althans, Hein en ik werkten bij Jelle. We waren jonge jongens alle drie, en op een gegeven moment zei Jelle “Kom jongens, het is Sinterklaas, we gaan Sinterklaasfeest vieren.” We kochten cadeautjes voor elkaar, maakten gedichten… kun je nagaan: drie jongens van in de twintig, en Jelle had een Sinterklaas uitgenodigd. Dus het was vanaf een uur of vier al wachten tot we mochten beginnen, om half vijf hielden we het niet meer en moest het gaan gebeuren. Ik heb nog nooit zo hard gelachen als die avond. We hebben huilend,’ Rens maakt een groot gebaar en benadrukt nogmaals: ‘Huilend! Over de bank gekropen van de lach, we konden niet meer stoppen, je kent dat wel. En die gedichten, allemaal smerige gedichten over seks en weet ik het allemaal en ik had een condoom gekocht van tevoren met vijftien vingers en Jelle vond dat ding helemaal te gek. En toen kwam die Sinterklaas, dat was ook ongein van hier tot Tokyo, want Jelle had de Sint ingefluisterd dus dat was ook een en al vunzigheid.’ Bob van Dam, ook aanwezig, voegt voor de duidelijkheid nog even toe: ‘daar was Jelle ook wel gek op, vunzigheid.’ Rens en de derde aanwezige, Pierre Tuning, knikken lachend ter bevestiging.

‘In ieder geval,’ vervolgt Rens zodra de gemoederen bedaard zijn, ‘Om negen uur was het hele feest afgelopen en kon je Hein, Jelle en mij wegdragen. En toch, in de gedichten die Jelle maakte zat dan toch…’ Rens denkt hoorbaar na, ‘een zetje in. Er zat altijd iets in dat-ie je wel effe pakte nog. “Zie je wel, vriend, je ziet het wel” dacht ik dan.’

Het volledige artikel staat in de volgende editie van NieuwNAT over Markante Aalsmeerders. Ik ga nu, als u mij toestaat, deze journalistieke zonde overdenken.

Yannick Duport

Nee, dan Droog Brood. In de nieuwe, kleine zaal van De Meerse in Hoofddorp had het cabaretduo op 11 november aan weerszijden van een strakke muur drie toiletpotten opgesteld. Het leverde in hun nieuwe programma opnieuw surrealistisch cabaret op. Dat ‘kunstje’ hadden ze in hun eerste programma in 2001 in Bacchus ook al laten zien. Hoogtepunt toen was de koekjesact: acrobatiek met zoveel mogelijk lange vingers in je mond. Ditmaal had het duo een snoepjesact. Peter van de Witte wist tien minuten lang muziek te maken door met een pepermuntje tussen zijn tanden te jongleren.

Kees Torn en Droog Brood zullen we niet meer tegenkomen in Bacchus. Ze zijn te groot geworden. Zo niet Berry Lussenburg, die afgelopen zaterdagavond in de KCA-cabaretserie 2010-2011 optrad voor een driekwart gevulde zaal. Hij was al eens te gast, zes jaar geleden. En hij is dezelfde gebleven. Niks filosofie. Niks surrealisme. Wars van enige poeha getuigt hij in zijn nieuwe programma ‘Getuige’ van zijn obsessies en ergernissen. Alléén op het podium, met een stapel kranten. Heerlijk, een ouderwetse conferencier die volkomen bij de tijd is en slechts pratend zijn werk doet. Geen liedjes, een verademing.

Lussenburg is een van de weinige cabaretiers die in hun show maatschappijkritiek centraal durven te stellen. Kom daar maar eens om bij Kees Torn en Droog Brood, hoe hilarisch ze ook zijn. Maar kan dat nog anno 2010, maatschappijkritisch cabaret? Ja, het kan! In rap tempo ontrafelt Lussenburg wat we zoal aan onzinnigs uitvreten op deze aardbol. Lussenburg is enigszins vergelijkbaar met Lebbis (nooit in Bacchus, gelukkig), maar relativeert meer en is verre van belerend. Hij neemt het op voor de mens die het structureel minder goed heeft (“Hier links af en dan zeven uur vliegen”) dan wij.

“Alles is bedacht,” stelt Lussenburg vast. Hoewel, hij mist in Nederland nog een Vereniging voor Konijnen met een Hazenlip. “Wie bedenkt dat?” vraagt hij zich vertwijfeld af als hij tv-reclame ziet als ‘Retteketet naar Beter Bed’ of een campagne tegenkomt met de titel ‘Hoe om te gaan met aardige mensen’. Lussenburg is een taalvirtuoos; daarin benadert hij Kees Torn. Zo houdt hij een overtuigend pleidooi om het woord “vreemdgaan” te vervangen door “bijgenieten” en “doodstraf” door “verplichte euthanasie”.

“Iedereen is de weg kwijt. Alles is andersom,” is de rode draad in zijn programma van anderhalf uur. De innemende Berry Lussenburg wil het niet bij genadeloze analyses laten, maar mensen ook iets aanreiken waar ze hun voordeel mee kunnen doen. Zijn meest praktische oplossing zaterdagavond was een complete verrassing voor de zaal: “Verplicht driemaal daags masturberen.” Hij noemde het dé oplossing voor de talloze “korte lontjes” onder ons, mensen zoals hijzelf. Prompt kwam hij met dozen papieren zakdoekjes die hij ronddeelde. Er werd sfeerlicht ontstoken en er klonk toepasselijke muziek. Want we moesten de daad bij het woord voegen. Dat kon volgens hem best in zo’n kleine, intieme groep. “Je bent zo veel minder opgefokt en voelt je een stuk ontspannener,” moedigde hij aan.

Het publiek genoot zichtbaar, van Lussenburg. Het applaus na afloop sprak boekdelen. Zou Berry Lussenburg een derde optreden in het cultureel café waard zijn? Wat mij betreft zeker. Maar ik hoop wel dat het dan bomvol zit. Een schone taak voor KCA en Bacchus, dunkt me.

Han Carpay.

PS. Vandaag is deze recensie ook in de Nieuwe Meerbode en het Witte Weekblad verschenen, maar daar ontbreken de eerste alinea’s. Om een (hopelijk!) raar gevoel bij de krantenlezer weg te nemen, staat hier de gehele recensie.

Eerste zaal is gewijd aan de verbouwing van het Stedelijk. Tweede zaal is leeg, derde zaal is leeg, vierde zaal is niet helemaal leeg, er staat  een suppoost. Vijfde zaal is weer leeg. Ik begin te twijfelen, zijn de zalen gewoon leeg of loop ik door een kunstwerk dat waarschijnlijk ‘leegte’ heet? Op zoek naar een bordje, in een museum zoek je naar bevestiging van je ideeën.

Geen bordje te bekennen, de zalen zijn gewoon leeg. Toch zoekt het oog iets om te zien dus ik bekijk de vloer en de wanden. De voorzetwanden zijn netjes gesausd en ik moet zeggen de nieuwe vloer is erg mooi. Houten planken, in de lengte gelegd,  kraken niet en waar je schoenen niet op piepen. Carpentier zou jaloers kunnen zijn.

Dan ruik ik iets, kan de geur niet meteen thuisbrengen en ga mijn neus achterna. Een zaal is ingericht met een werk van Job Koelewijn, patronen van gekleurd pigment met zand zijn uitgespreid op bladzijden van de Ethica van Aristoteles en daarbij de geur van eucalyptus. Gefascineerd blijf ik staan, meerdere zintuigen worden tegelijkertijd aangesproken en het geheel is bijzonder.

Ik loop verder door zalen met videokunst en nog meer lege zalen.

Dan naar boven, ook daar veel lege zalen, slechts sommige zalen zijn in gebruik. Videokunst en installaties, het één mooier, interessanter dan het andere.

Maar dan komt de grote verrassing, de Erezaal  wordt in zijn geheel ingenomen door een kunstwerk van Barbara Kruger. Teksten op de vloer, op de wanden, op een deel van het plafond. Hier kom ik voor de eerste keer andere bezoekers tegen en gezamenlijk lopen wij langs de teksten, passeren elkaar, proberen niet op een tekst te gaan staan die wordt gelezen. De Engelse en Nederlandse teksten zijn direct gericht op de bezoeker, dagen uit, zoeken naar een mening, maar zorgen ook voor een glimlach. Onder de indruk loop ik de trap af en ga mijn jas halen.

Het hele bezoek heeft een klein uur geduurd en voerde vooral langs lege zalen. En toch was het de moeite waard, twee keer verrast worden door een prachtige installatie is heel wat voor een zondagmorgen.

Hèléne Homan

Iedere keer dat ik iemand ontmoet, begint de vragenronde met hetzelfde: “Waar kom je vandaan?” Op zich onschuldig genoeg; meestal is de bedoeling in te schatten of iemand uit de grote stad komt of niet, af en toe gaat het erom het accent of dialect een plaats te geven. Het antwoord is meestal even onbevangen als de vraag, een enkeling die de gehele etnische stamboom van zijn of haar familie navertelt, maar meestal is het antwoord een plaatsnaam, soms gevolgd door een korte uitleg als de plaatsnaam niet al te bekend is.

Mijn antwoord is altijd voorzien van een toelichting, omdat hij naar mijn idee nodig is. Wanneer iemand me vraagt waar ik vandaan kom, is het antwoord altijd eerst “Aalsmeer”, en een seconde erna “Oost”. Meestal heeft de toevoeging voor de andere partij geen enkele betekenis, maar voor mijzelf is het een wereld van verschil. Aalsmeer, dat ligt achter de Molenvliet. Achter het kerkhof, twintig minuten fietsen. Vijftien bij wind mee. Ik kom niet echt uit Aalsmeer, ik kom uit Oost. Hier was geen dorpsstraat. Het enige wat er in Oost te vinden was, tot ze er pasgeleden een winkelcentrum hebben neergezet, was een tweetal supermarkten, een pizzeria en een Blokker die uitsluitend tuinmeubilair verkocht.

Zelfs op gemeentelijke kaarten zag Oost eruit als een verre kolonie van Aalsmeer. Een oceaan aan kassen scheidde Aalsmeer van het verre Oost. Een fictieve muur die langs de Molenvlietweg loopt. Checkpoint Charlie waar de Zwarteweg en Hornweg elkaar treffen. Moeders die huilend hun in schoolgaande kinderen kussen wanneer ze via de Oost naar het verre Amstelveen moeten. De kruising van Aalsmeerder- en Machineweg als onze gemeentelijke Kaap de Goede Hoop.

Hoewel ik betwijfel of er echt tranen aan te pas zijn gekomen, is het voor een inheemse Oosterling als ikzelf vreemd mezelf “Aalsmeerder” te noemen. Om heel eerlijk te zijn verdwaalde ik tot mijn achttiende in Zuid en is het enige wat ik in de Hornmeer echt weet te vinden de groene velden van RKAV. Ergens is het ook wel treffend, dat de eerste redactievergadering die ik meemaakte er een was over markante Aalsmeerders, voor mij geen feest van herkenning, maar wel een mogelijkheid om nu nog, na drieëntwintig jaar, eindelijk wat Aalsmeers nationalisme op te bouwen.

Yannick Duport

Nieuw op de redactie

Op 2 oktober 1971 speelde de  eerste band in Boerenvreugd: Blue Planet. We waren nog lang niet klaar met de verbouwing, de fameuze theezolder was die avond nog gesloten. Met een groep bouwvrijwilligers gingen we de bezoekers vragen of ze wilden komen helpen met de laatste timmer- en schilderklussen. Daar bleek helemaal niemand zin in te hebben. Wat een teleurstelling. Achteraf realiseer ik me, dat de leukste tijd in Boerenvreugd de tijd van de verbouwing is geweest. Toen was het van ons. Later, toen er bezoekers kwamen, was dat saamhorigheidsgevoel voor een groot deel verdwenen. En met een groep mensen een boerderij verbouwen, dat ging wel lukken. Maar veel groter dan dat groepje ‘gekken’ zou het nooit worden, zou het verbeteren van de hele wereld dan wel gaan lukken?

Blue Planet bleek die avond ook nog eens een kutband te zijn, ik heb er gelukkig nooit meer van gehoord. Natuurlijk zijn er nog prachtige dingen gebeurd in Boerenvreugd. Ik heb er Solution gezien en Supersister. En Neerlands Hoop In Panama, op 22 april 1972. Toen Supersister tijdens een optreden van het podium werd gemept, was het voor mij wel klaar. Van de naïeve idylle was niet veel meer over, ik ging mijn heil elders zoeken.

September 2010, de Oude Veiling. Bijna negentig mensen zijn gekomen om de Boerenvreugdfilms te zien, maar vooral om elkaar weer eens te zien. Soms moest je iets langen nadenken om iemand te herkennen. Boy Kiebert was zelfs al z’n haar kwijt, maar had dan wel weer een foto-van-toen op z’n jasje, zodat je toch meteen wist: Boy! Jos en Josefien, vroeger rood, nu niet meer, maar dit stond ze ook geweldig. En Jeroen, waar je toen ook al zo geweldig mee kon lachen. Jan van den Berg en Henk Zandvliet, jaren niet gezien.  De mensen die ik sprak hadden het inderdaad veel over die geweldige tijd, toen. Maar ze leken me nu ook nog wel leuk, ik kreeg niet het gevoel dat het vroeger allemaal beter was. Toch bedacht ik me: ook in deze groep lopen mensen rond die het toen geweldig vonden, maar die het nu, in deze tijd, misschien wel ‘onzin’ of ‘linkse hobbies’ zouden vinden. Gelukkig bedacht ik me dat pas toen iedereen al weer naar huis was.

Volgend jaar is het veertig jaar geleden dat Boerenvreugd van start ging. Ik ga in de redactie voorstellen een themanummer ‘Boerenvreugd’ te maken. Hoe zijn de plannen ooit ontstaan, hoe is burgemeester Brouwer  overstag gegaan? Waarom kwam iedereen elke weer opdagen in de zomer van ‘71 om te klussen? Was er een richtingenstrijd in Boerenvreugd, waren er kampen? Is het experiment Boerenvreugd gelukt? Speelt Boerenvreugd nu nog een rol in het doen en laten van de mensen die er toen bij betrokken waren? Dat moet in dat nummer aan de orde komen. Lange(re) verhalen van Han Carpay, Joop Kok en Al Tas. Onderzoek naar de brand. En foto’s, veel foto’s.

Erik van Itterzon

De dvd met daarop de verbouwing, Hemelpop en De Brand is te koop! Maak 16.95 over op giro 7650738 ten name van Erik van Itterzon – inzake De Droom en de postbode brengt de dvd bij je thuis.

• Jan Leliveld: “Ik stijg nog steeds op de hitlijsten”
• Quinten Bunschoten: “Weer de rillingen op je rug”
• Paulien Walch: “Als een stem ‘goed zit’ doet het me wat”
• Hans Millenaar: “Tja, dat heb je dus met een passie”
• Kees van Oorde: “Het is op een soort levensvervulling gaan lijken”
• Peter Verschueren: “We hebben onszelf gelukkig nooit serieus genomen”
• Hans de Vries: “Daarmee bewees ik mijn waarde voor de band”
• Saskia Bruines: “We zijn ervoor om mensen op inspirerende wijze muziek te leren”

Download deze editie »

[See post to watch Flash video]

We zijn ons er als redactie van bewust dat we ons heel wat op de hals halen. Te beginnen bij de definitie van een markanticus. Wat of wie is een markant iemand? En waarom? Heb je maatschappelijk veel betekend voor de Aalsmeerse gemeenschap? Ben je uiterlijk zo oogverblindend mooi dat iedere plaatsgenoot naar je omkijkt? Heb je een bijzondere prestatie geleverd die beklijvend is? Kun je zo goed zingen dat ze het tot ver buiten Aalsmeer over je hebben? Vul zelf maar wat namen in.

Of ben je markant zonder duidelijk aanwijsbare reden? Iedereen zegt, zonder dat precies te kunnen uitleggen: “Ja, dát is een markant figuur, zeg.” Waarom dan? “Gewoon, hij is… markant. Dat merk je toch aan alles en iedereen vindt het.” Moeten we de markanticus allemaal kennen? Kan diens bekendheid tot een betrekkelijk kleine groep beperkt blijven? Kan hij een saai baantje of suffe functie hebben? Of alleen maar een baan of positie met status? Kan hij arm zijn? Moet de markanticus politiek correct zijn? Of juist niet? Vinden we tegendraadse figuren markant? Kun je als slecht mens ‘opklimmen’ tot markanticus? Ben je als Bekende Aalsmeerder automatisch een Markante Aalsmeerder? Ben je als politicus eerder markant dan als gewone man? Kan een gewone man, bij niemand bekend, markant zijn?

Hebt u inmiddels al spontaan mensen in uw hoofd? Als u goed hebt opgelet, merkt u een paar namen tussen de regels door op die ik geheel vrijblijvend rondgestrooid heb. Maar of ze markant genoeg zijn?

Een belangrijke vraag is verder: zijn markantici bij voorkeur dood, liefst al een tijdje? Of kunnen ze gewoon, in het wild, onder ons verkeren? En dan nog: een markanticus van elders die in Aalsmeer neerstrijkt, kan dat een Markante Aalsmeerder zijn? Of moet hij hier, om zich te bewijzen, eerst 3, 12 of 25 jaar wonen? Willen we zo iemand trouwens als markanticus? Hoe zit het met iemand die anoniem uit ons dorp vertrok en ergens anders een markant persoon is geworden? Kan dat een Markante Aalsmeerder zijn?

Dat zijn zo wat vraagjes waarover we ons buigen. Eén ding is zeker: er is niemand die aan alle genoemde criteria voldoet. Wie blijven er over als we de teugels iets laten vieren? Er zijn bij ons al de nodige namen gevallen. Ik doe een greep uit de voorlopige namenlijst: Martinus Harmsen, dominee Sipkema, Dirk van Leeuwen, J.F. Berghoef, Jelle Atema, burgemeester Brouwer, Nel van der Meer, Jan Leliveld, Rien de Ruiter, Dirk van Zoest, J. Maarse Albzn, Dirk Meijer, Coq Scheltens. Zijn dat nou Markante Aalsmeerders? Kent u één van hen? Een paar? Vertel eens eerlijk: kent u ze allemaal?

Aan ons de eer uit te maken over wie we (of u – want u mag zich ook als auteur opwerpen) in het winternummer gaan schrijven. We durven het aan op eigen gezag met een fraaie lijst te komen. Het gevaar is zelfs niet denkbeeldig dat iemand opeens Markante Aalsmeerder wordt als hij in dat nummer ‘genoemd wordt’!

We staan open voor serieuze tips van uw kant. Graag! Markante Aalsmeerders, het is een heerlijk onderwerp om bij de koffie, aan de borreltafel of dit weekend op de Kunstroute te bespreken. Beveelt u ons een markanticus of markantica aan? Laat het ons gauw weten.

Wees gerust, ondergetekende staat niet op de lijst. Nee, ik ben geen Markante Aalsmeerder en zal het nooit worden ook. Jammer? Ach.

Han Carpay.

Dit jaar 2010 is voor de pelgrims een heilig jaar omdat de naamdag van Jacobus, de patroonheilige van Santiago de Compostela, op een zondag valt. Het heilige jaar is belangrijk voor de pelgrims, maar ook voor de economie van de stad. De inwoners kunnen de opbrengsten van de pelgrims goed gebruiken en de stad pakt flink uit met vele activiteiten, vuurwerk, een lichtshow op de voorgevel van de kathedraal en heel veel straatheater en muziek.

Het is erg druk in de stad. Toeristen en pelgrims krioelen door elkaar. De pelgrims zijn gemakkelijk te herkennen, niet alleen aan hun outfit maar vooral aan het moeilijke lopen. De drogist beleeft gouden tijden, de pleisters en knieverbanden zijn niet aan te slepen.

Je herkent de pelgrims ook aan de blik in hun ogen, aan de ene kant trots omdat er toch een prestatie is geleverd, aan de andere kant geschokt door de confrontatie met de lawaaiige menigte na meer dan duizend kilometer wandelen, vaak alleen en in stilte. Wij zitten op een terras en worden herhaalde malen aangesproken door een pelgrim die trots zijn of haar boekje met stempels laat zien en vooral wil vertellen over de tocht, de ontberingen, de pijn en de voldoening nu het doel is bereikt.

Op de vraag waarom ze deze, toch wel helse, tocht hebben ondernomen krijgen we verschillende antwoorden. Bezinning, het loslaten van de dagelijkse bezigheden, geloof, sportieve prestatie zijn de diverse redenen. Ik vraag of het soms ook om de stempels gaat ( en ik vergelijk het met het elfstedentocht ) er wordt dan veelal geschokt gereageerd, maar iedereen zegt wel dat ze het stempelboekje altijd zullen bewaren.

Het weekend van 24 en 25 juli is het ongelooflijk druk bij de stempelpost. Pelgrims staan uren in de rij om een stempel met deze ‘heilige’ datum te bemachtigen. Wij kijken met verbazing en ontzag naar de lange, lange rij wachtenden die, vaak nog beladen met de zware rugzak, staan, zitten, hangen. De gesprekken gaan uiteraard over de afgelegde kilometers en het valt op dat het toch wel ‘baas boven baas’ is. Heb je niet de grootste afstand afgelegd, dan heb je wel het slechtste weer gehad of ben je door de gemeenste honden achterna gezeten.

Ook bij de kathedraal is het enorm druk en niet alleen om de kathedraal te bezichtigen. De langste rij staat voor de crypte van de apostel Jacobus. Hier kan men het graf van de apostel bezichtigen en zijn standbeeld omhelzen. En de vraag komt onmiddellijk op: wat bezielt een mens om uren in de brandende zon in de rij te gaan staan om een beeld te kunnen omhelzen? Je moet toch wel erg gelovig zijn om dit te doen en dat dan, voor de meesten, zonder zonnehoed of parasol. Voelen deze mensen zich na afloop tevreden en extra devoot, was het soms boetedoening met een zelfopgelegde penitentie? Ik durf het ze niet te vragen.

Zij wachten heel geduldig op hun beurt en wij gaan naar een terras waar de toeristen heel wat minder geduldig op de ober wachten.

Hèléne Homan

NB. In NieuwNAT 8 van deze zomer schrijft ook Henk Bader over Santiago de Compostela, onder de titel ‘Een pelgrim kent zijn plaats’.

Tot vorige zomer was het Driekolommenplein hun uiteindelijke doel. Niet vanwege het mooie gemeentehuis, dat afzichtelijke meesterstukje, indertijd vlijtig door architect Berghoef geschetst op de achterkant van een bierviltje. Maar vanwege Albert Heijn, die de boerenslimheid had de enige supermarkt in de buurt te zijn.

Nu is het, op het Praamplein, opnieuw de kannibaliserende Albert Heijn die de toeristen zomers naar binnen zuigt. Vlug kopen wat je nodig hebt en een verplicht rondje Zijdstraat (het vrouwtje wil graag winkel in winkel uit) erachteraan. En lekker snel terug naar de boot. Alsof dát leuk is. Maar goed, dat moeten ze zelf weten.

Wat doe je in vredesnaam op een boot? Tien minuutjes varen en dan maar ergens aanleggen. Biertje, chipje, stukje worst, je kletst en sms’t wat, je leest een blaadje of een boek dat je anders nooit zou lezen.

Ik zou zeggen: doe een quiz. Hier is er een! Voor alle toeristen die de Nederlandse taal machtig zijn en voor alle Aalsmeerders die na het WK voetbal en de Tour geen flauw idee hebben hoe ze thuis hun vakantiedagen moeten vullen.

Het zijn tien multiplechoicevragen; één antwoord is het juiste. Een dagdeel puzzelen en u bent eruit. Oplossingen na de vakantie.

Vraag 1: Welke winkelier in de Zijdstraat siert zijn etalage tijdens zijn vakantie met een gedicht?

O  Spreij.

O  Kreike.

O  Broekmans.

Vraag 2: Wat is hier het duurzaamst?

O Dirk van Leeuwen.

O De culturele zelfgenoegzaamheid.

O Oude kwekerij Fa. H. Piet & Zn bij Ringvaartbrug.

Vraag 3: Schoorsteen, wat is dat?

O Een ding waar geen rook meer uitkomt.

O Een potsierlijke lokale straatnaam.

Vraag 4: Wat is een aanfluiting?

O De winkelleegstand in de Zijdstraat.

O De websites van plaatselijke politieke partijen als er géén verkiezingen zijn.

O Het Bonte Schort zomer 2010.

Vraag 5: Welke burgemeester staat/stond bekend om zijn stopwoordjes (zoals “’k zal maar zeggen”)?

O Litjens.

O Brouwer.

O Hoffscholte.

Vraag 6: Wat mist ons dorp?

O Een goede lokale krant.

O Een berg met uitzicht op de Poel.

O Een spraakmakende vrouw met ballen.

Vraag 7: Wat is ergerlijk in de Zijdstraat?

O Voetgangers.

O Fietsers.

O Geen auto’s.

Vraag 8: Wat is het moeilijkste woord om aan toeristen uit te leggen?

O Keerlus.

O Brengparkje.

O Noordvork.

Vraag 9: Welke winkel is het meest in trek bij Zware Jongens?

O Kriek Optiek.

O Sparnaay.

Vraag 10: Op welke plek wil je nooit gesignaleerd worden?

O Op de Uiterweg met Gerard Joling.

O Bij het water spuitende kunstwerk voor de brandweerkazerne.

O Op zondag in de Zijdstraat.

Han Carpay.

De jonkies weerden zich toch al goed in het ‘beraad’ (een soort praatclub vóór de ‘echte’ gemeenteraad uit, waarop ook fractiespecialisten hun partijtje mogen meeblazen). Robert van Rijn (VVD) nam de gelegenheid te baat om korpschef Bernard Welten van de politie Amsterdam-Amstelland – prestigieus gast van de avond – onverbloemd een paar vragen te stellen. Zo vond Van Rijn de benaming ‘wijkteam’ voor de politie in een plaats als Aalsmeer te min. Kunnen we daar niet vanaf? Prompt zei een lachende Welten het woord niet meer in de mond te durven nemen. De boodschap kwam over.

Ook Robbert-Jan van Duijn (CDA) en fractieassistent Helma Persoon (AB) lieten zich met een doordachte discussiebijdrage horen. “Leninkje hier, subsidietje daar,” Van Duijn vond het energiebeleid van de gemeente maar onduidelijk. Voorzichtigjes allemaal nog, die aanzetten voor een discussie binnen de raad. Maar de nieuwelingen durven.

De jongere raadsleden hebben er gelukkig geen last van, maar de oudere kampen geregeld met oud zeer. Dat speelt bij het minste of geringste op. Uiterst irritant voor de publieke tribune en radioluisteraars. Tussen Wim Spaargaren (VVD) en Dick Kuin (AB) boterde het op de raadsvergadering niet, tot driemaal toe. Het begon met een woordje van de liberaal dat Kuin niet goed inschatte en deze hakte er meteen op in. Niet zeiken joh, denk ik dan.

Spaargaren zelf was evenmin op zijn best. Hij hield een betoog over bewoners in Proosdij-Noord die geen rol zouden hebben gespeeld in de gedeeltelijke herontwikkeling van hun buurt. Die bewoners waren volgens hem “kaltgestellt”. Dat kwam meteen hem op een “ernstig bezwaar” van Willem Kikkert (PACT) te staan. “Verwerpelijk,” vond deze Spaargarens populistische opmerking.

“Bewoners kunnen genoeg inspraak krijgen, ook nog via terinzagelegging,” stelde Richard Buskermolen vast en Kuin zei iets soortgelijks. Burgemeester Litjens, zelf van VVD-huize maar verplicht neutraal als eerste burger, diende Spaargaren langs een andere weg van repliek: inspraakregels zijn wettelijk vastgesteld en die volgen we hier netjes. “We moeten uitkijken voor theoretische inspraak,” voegde hij er fijntjes aan toe. Ook floot Litjens Spaargaren op een ander moment terug toen de VVD’er om zijn gelijk te halen een “ouwe koe” uit de sloot haalde.

Kikkert kwam nog met een amendement op de Proosdij-Noord-plannen, ingediend namens PACT, AB en CDA, maar vergat publiekelijk aan te geven wat het inhield. B&W ging zich kort beraden op een standpunt en na terugkomst ontraadde dienstdoend wethouder Gertjan van der Hoeven het amendement met klem. Wat stond er in het amendement? Waar was B&W zo op tegen? Geen flauw idee, maar een amusante avond was het wel. En het grappigste was nog dat de VVD als enige partij tégen het amendement stemde.

Han Carpay.

1 La Mariposa, Manuel Antonio, Costa Rica.

Het paradijs op een klip in de Stille Oceaan. Zelfs de goedkoopste kamer (die wij hadden) is een zaal met uitzicht op de oceaan. De meest spectaculaire zonsondergang gezien vanaf het terras, genietend van cocktails, vers fruit, lekkere hapjes, gebracht door een attente ober die je niet hoeft te roepen maar die aanvoelt waar je trek in hebt. Decadent kan verrukkelijk zijn!

2 Launceston, Tasmanië

We reisden met een hond, een pup, door Australië. In Australië mag je met een hond niet in hotels en restaurants komen. Je bent dus aangewezen op

B.enB.’s en huisjes. In Launceston hadden wij een huisje gehuurd. Toen we in de buurt kwamen belden we en hoorden dat de verhuurster niet aanwezig kon zijn als wij aankwamen, maar ze legde de sleutel wel op de veranda! Wij pakten de sleutel die open en bloot op de tafel lag, openden de deur en zagen een prachtig,

prachtig ingericht huis. Mooie comfortabele meubels, kunst en antiek speelgoed stond overal tentoongesteld. De radio speelde zacht  klassieke

muziek. Een huis dat zo in een woonblad kan staan. En toen sprong de pup naar binnen! Had meteen een antieke beer in zijn bek

en dacht ‘dat wordt dollen’. Wij hebben de beer gered en direct een rondgang door het huis gemaakt, de kostbare spulletjes verzameld en in de enige

slaapkamer die op slot kon, gedaan. De verhuurster kwam s’ avonds kennismaken en toen wij zeiden dat we toch hadden doorgegeven dat we met een

pup kwamen, reageerde ze heel laconiek. Het was geen punt en spullen waren om gebruikt te worden. Deze ontspannen houding die veel Tasmaniërs hebben en

natuurlijk het prachtige eiland zorgen ervoor dat ik vaak roep ‘als Nederland overstroomt ga ik op Tasmanië wonen’.

3 Hotel Ladoga, Sint Petersburg

Schitterend hotel, schitterende kamer. Ik vertelde aan een vriendin, die veel door Rusland reisde, dat wij naar Moskou en St. Petersburg zouden gaan. Zij zei vooral zelf toiletpapier mee te nemen, dat zou nooit in hotels aanwezig zijn. Dus daar stonden wij met onze rollen Nederlands toiletpapier in een superdeluxe

badkamer zo groot als mijn huiskamer, overal marmer en… op het planchet wel tien rollen toiletpapier.

4 El Establo de Tom’s, Ecuador

Houten hut in de jungle, met douche en toilet. Helaas geen water of elektriciteit! Toch op vier vanwege de geluiden in de ochtend. Bij de eerste zonnestraal lijkt het alsof de volumeknop wordt opengedraaid en begint de jungle te leven.

5 Brighton, Engeland

Op doorreis naar Cornwall brachten we een nacht door in Brighton in een B.enB. in een kamer met roze gebloemd behang, roze gebloemde gordijnen, roze

gebloemde vloerbedekking, roze gebloemde lakens, roze gebloemde handdoeken. Wel allemaal verschillende patroontjes. Die nacht, na een bezoek aan de

beroemde pier, over een doktersromannetje gedroomd.

6 Koudum, Friesland.

We fietsten, lang geleden, een rondje IJsselmeer en vroeg in de middag besloten we in Koudum te overnachten. In de telefoongids (het was voor de

tijd van internet) een hotel gezocht, gebeld en gevraagd of er een kamer voor twee personen vrij was. Dat was er en tegen achten meldden wij ons in

het hotel. De eigenaar bracht ons naar een slaapzaal met 20 stapelbedden en zei droogweg ‘kamer voor twee personen’.

7 Holbrook, Australië

Dezelfde rondreis met dezelfde pup. In Holbrook hadden we een huisje gehuurd. Zoals daar de gewoonte is, als je in de buurt bent bel je op en

geeft de verhuurder de route verder aan. Wij belden en de verhuurster zei dat we door zeven kreken moesten en dan, aan de rechterkant van de weg, zou

zij ons opwachten. We passeerden de zeven kreken en daar stond Queen Elizabeth, met hoofddoek en een pick-uptruck te wachten. We moesten een heel

eind het land in rijden en kwamen bij een schattig klein huisje, helemaal omringd door weilanden, verder geen huis in zicht. De verhuurster had al

gezegd dat alles heel oud was, ze had zo gelijk. De badkamer was in de naast gelegen schuur en op reuzen ingesteld. Twee enorme wastafels, een kolossaal

toilet, een bad waarin je naar de overkant kon zwemmen en… naast het bad de varkenstrog!

8 Livingstone, Guatemala

In de tropen een kamer, uiteraard met bedden. Maar op de bedden nylon lakens. Ik was zo blij dat ik een badlaken en een grote omslagdoek bij mij

had. Halverwege het douchen was er geen water meer, de haren maar uitgespoeld met water uit de koelkast. Na het diner gingen we nog even

wandelen. Plotseling viel de elektriciteit uit en daarmee de straatverlichting. Op dat moment stonden wij tegenover een grasveld

waarboven tientallen vuurvliegjes vlogen, een sprookje zomaar voor je ogen. Hadden daarna, in het donker, wel veel moeite het hotel terug te vinden.

9 Texel, Gerritslanderdijkje

Schoolreis. Stapelbedden, 30 leerlingen die niet willen slapen en alleen maar willen overlopen. Heb hier eigenlijk nooit geslapen, slechts verbleven.

10 Waar ook ter wereld

Een tent!

Hèléne Homan

Dat de werkelijkheid anders is, weet u ook wel. Het leven van drie kakelverse wethouders is heus niet eenvoudig. Die oranje vlaggetjes mogen alleen maar tussen je oren hangen. Zodra je ‘geroepen’ wordt tot een plekje in het gemeentebestuur om het volk voor te gaan in de strijd om een beter Aalsmeer, mag je van alles niet en doe je van alles niet.

Een aardig voorbeeld vind ik Van der Hoeven. Als raadslid liet hij zich rond de verkiezingen overal zien en horen waar het maar kon. Op onze website reageerde hij keer op keer op opvattingen die werden geventileerd en hem al dan niet bevielen. Hartstikke leuk, vonden we. De politiek doet ook lekker mee. Maar nu hij wethouder is, houdt hij zijn kiezen op elkaar. Alleen bij feestjes en partijtjes mag hij enkele keurig voorgeprogrammeerde woorden spreken. Weg spontaniteit.

Twee jaar geleden heb ik toenmalig wethouder Ronald Fransen per e-mail na een discussieavond in Bacchus spontaan het advies gegeven op de gemeentewebsite een weblog te beginnen. Wijkgericht werken zat in zijn portefeuille – iets wat je dicht bij de burgers brengt, zou je zeggen. “Jij als ‘wijk’-wethouder die direct met de mensen communiceert. Een echte weblog waarop men direct kan reageren,” schreef ik hem. Niet dat het idee origineel was, maar voor Aalsmeer leek me dat al een forse stap het digitale tijdperk in. Nooit iets teruggehoord. Ik acht het niet uitgesloten dat mijn e-mail de wethouder niet eens bereikt heeft en is vastgehouden door een ambtenaar die dacht ‘weer zo’n zeurpiet die wat kwijt moet’. Meneer de wethouder heeft het toch al druk genoeg.

De wethouder spreekt slechts op de gemeenteraadsvergadering in de raadzaal, op het moment dat zijn publieke plicht hem roept. Verder mondje houden, want je zal maar eens gekapitteld worden. Niet in de krant reageren, niet meepraten op een lokale website, geen eigen mening geven op de gemeentelijke website. Aalsmeer blijft politiek-bestuurlijk hangen in de Middeleeuwen. Zo was het met hele reeksen Aalsmeerse gemeentebestuurders en zo is het ook nu.

Een mooie baan, wethouder. Iedereen feliciteert je ermee, je hebt er natuurlijk zin in en gaat er meer dan honderd procent voor. Je dóét iets voor de mensen. Maar ook… je zegt nooit te veel, je laat je nimmer gaan. Je oranje vlaggetjes wapperen alleen thuis – met de gordijnen dicht.

Na 8 juli gaat politiek Aalsmeer op zomerreces. Ook de wethouders mogen twee maanden op adem komen. Ik stel voor om voor die periode een zomerwethouder aan te stellen die alleen maar dingen doet die normale wethouders niet mogen en niet doen. Hierbij solliciteer ik in alle openbaarheid naar die functie. Eén ding: ik duld geen oranje vlaggetjes in mijn buurt.

Han Carpay.

In deze editie:

• Piet Hooijman: “We zijn geen haar beter dan de Amerikanen”
• Henk Bader: “De lucht is soms niet te harden”
• Janna van Zon: “Ik ben gewoon een realiste met fantasie”
• Bert de Haan: “Domweg gelukkig in de Vinex-wijk”
• Herbert Paulzen: “Nergens op aarde eet je lekkerder”
• Joop Kok: “Ze danste als een spook door mijn hoofd”
• Ilona Eveleens: “’s Nachts lachen de hyena’s naar elkaar”
• Erik van Itterzon: “Allemaal leuk en aardig, dat gereis”

Download deze editie »

NieuwNat had alleen al bestaansrecht door het feit dat Kees er zijn brieven aan Amélie in schreef. Kees Tas is vrijdagavond 11 juni 2010 in Saux Frankrijk overleden.

Kees heeft heel veel betekend voor Aalsmeer en vooral voor Aalsmeerders.

Zowel voor de Aalsmeerse Tuinbouw als voor de Aalsmeerse Cultuur is hij van onschatbare waarde geweest. Als er al iemand “de boel bij elkaar hield” was het Kees (en dat ver voor Job Cohen) en als het onzalige idee van een gekozen burgemeester was ingevoerd, dan had dat alleen Kees Tas kunnen worden.

In haar column “Onze man in Saux” beschrijft Hélène Homan een moment uit  het leven van Kees en zijn kat Mathilde, in Frankrijk (http://www.nieuwnat.nl/2009/08/onze-man-in-saux/)

In het NieuwNAT nummer Aalsmeer & de vereniging, staat een foto van Kees (zonder pijp, met script) tijdens een repetitie van een musical van Opgang in 1969. “Het ontsnappen aan de wereld en iets doen wat buiten die realiteit staat, is de link tussen Reizen en Theater”, schrijft Bob van Dam in het daarbij horende interview. Kees heeft ons met dat adagium vele herinneringen opgeleverd:

Kees als de geneesheer, chirurg, beul, bacterioloog en astroloog in ‘De Koning Sterft’ van Ionesco, als boodschapper van de Koningin in ‘God’ van Woody Allen, Kees als initiator van heel veel, zoals KCA en Huiskamerconcerten …

Hij heeft zich later op het tekstschrijven geworpen dat heeft geresulteerd in zijn boekje Gezevende Gomalen. Hij organiseerde weekenden waarin muzikanten zijn teksten op muziek hebben gezet. Onderstaand gedicht is destijds op muziek gezet door Menno Boddé en de Kadoband. Kees was er blij mee.

Deze tekst willen wij hierbij als afscheid aan Kees op zijn eigen NieuwNAT-website plaatsen. Wij moeten hem loslaten en zullen hem heel erg missen.

Bien á toi

Ton Offerman

Loslaten

Een koele westenwind strijkt door z’n haar

en leegt zijn hoofd bij iedere stap die hij doet

Het peinzen wordt vervangen

door het suizen van de wind

De kou in z’n gezicht geeft hem kracht

Zijn tred wordt energiek en soepel

Daarna valt alles op zijn plek

De baan, het  huis, z’n vrienden en vriendinnen

Alleen op weg met je kop in de wind

De richting onbelangrijk; de beweging telt

Het duin met ritselend duingras

en die vreemde stilte, die achter de eerste duinenrij begint

In de verte stijgt pijlsnel een vlieger op

Kees Tas Sr. - Amsterdam 30-05-2001

(uit: Gezevende gomalen – febr. 2007)

Maar eerst de sprekende cijfers zelf: VVD 52 zetels (landelijk 31), CDA 24 (21), PVV 21 (24), PvdA 19 (30), D66 10 (10), SP 8 (15), GroenLinks 7 (10), ChristenUnie 5 (5), Partij voor de Dieren 2 (2), TON 1 (0) en SGP 1 (2). Daarmee komen er elf partijen in de Aalsmeerse Tweede Kamer, één meer dan in de echte; hier doet Verdonk nog mee.

De VVD-partijleider Mark Rutte zou zijn geluk niet op kunnen in Aalsmeer. Veruit de grootste partij (ruim 6000 stemmen), zonder enige concurrentie. En dan ook nog de grootste stijger. De stemmenwinst van de liberalen is liefst 11,3% (landelijk gezien is de plaatselijke VVD nummer drie in groei!).

De PVV doet het lokaal relatief bescheiden. Toch is de groei fors: 8,3%. In totaal stemden 2499 Aalsmeerders (14,3%) op de partij van Wilders. Die haalt echter lang niet de topcijfers van de Europese verkiezingen vorig jaar, toen ze goed was voor bijna een kwart van de stemmen.

Ook hier valt het CDA van zijn voetstuk, maar het doet het beter dan de landelijke trend ‘voorschrijft’. De christendemocraten zijn in Aalsmeer nog wel de tweede partij. Ze wisten zowaar de PVV en PvdA voor te blijven. Veel scheelt het niet.

Links laat het flink afweten. GroenLinks boekt een bescheiden winstje, de PvdA verliest een beetje en de SP levert bijna de helft in. De drie partijen weten zich niet op te trekken aan hun landelijke partijbroeders en -zusters. D66 zit precies op de landelijke lijn. Het mag natuurlijk niet, maar het is wel leuk: de zetels van PvdA, D66 en GroenLinks omrekenen naar PACT-zetels. Dat worden er 36, ruim achter de VVD, ruim voor het CDA.

Rutte is de gedoodverfde premier. Met wie gaat hij regeren? Als hij Aalsmeer een beetje kent, laat hij behalve de PVV ook D66 aanschuiven. Heb je mooi 83 zetels te pakken. Een comfortabele meerderheid in de Aalsmeerse Tweede Kamer, daar kun je wat mee. De christelijke partijen kunnen een tijdje hun wonden likken en heel links gaat in retraite.

Mark zal voor zijn regeringsploeg wel zijn eigen mensen moeten meenemen. Want als ik hier om me heen kijk, zie ik knap weinig kandidaat-ministers rondlopen.

Han Carpay.