Knuffel voor de Camera

Na het horen van zijn vol enthousiasme geschreeuwde naam gooit hij de deur waarachter hij verborgen stond open en huppelt hij met ’s werelds grootste glimlach op zijn gezicht naar het al even breed glimlachende presentatieduo om een potje lekker gezellig te knuffelen voordat ze gezellig samen gaan zitten om, heel gezellig en nog steeds onverminderd glimlachend, de stand van zaken in zijn privéleven te bespreken. Het is een scene die probleemloos past in ruwweg de helft van de programma’s die Nederlands’ gezelligste televisiezender, RTL4, zelf maakt en de ether inpompt. De andere helft van het zelfgeproduceerde menu bestaat uit reparatieprogramma’s, waar de arme zielen die door een bepaalde omstandigheid niet gezellig meer zijn worden geholpen, opdat ze weer beschikken over de heerlijke knuffelgezelligheid die ze zo missen.

Het enige programma dat heel soms nog ontsnapt aan de chronische vrolijkheid is RTL Boulevard, hoewel de mate van gezelligheid daar volledig afhankelijk lijkt te zijn van de aanwezigheid van Albert Verlinde. Verlinde is misschien wel een valse nicht die roddelt alsof het niets kost en duidelijk geniet van de misère van anderen, hij is in ieder geval oprecht aan het genieten. Tussen alle kunstmatige knusheid en vrolijkheid van de zender is Albert een oase van oprechtheid. Helaas is Albert er niet altijd, en zonder hem komen de dwangmatige glimlachjes tevoorschijn en is het voor eenieder zichtbaar dat het de presentatoren moeite kost elkaar niet een uur lang dood te knuffelen. Zonder Verlinde veranderd Boulevard een zoetsappig knuffelfestijn waarbij ieder nieuwtje word voorzien van een stevige dosis 100% niet-organische empathie, afgeleverd met een pruillip en droevige oogjes of een glimlach en stralende ogen (gezichtsuitdrukking afhankelijk van context).

Persoonlijk krijg ik op allerlei plaatsen hardnekkige jeuk als ik te lang naar RTL4 kijk tegenwoordig. De glimlach-knuffel-gezelligheid was er voorheen ook al, maar lijkt zich als een hardnekkige SOA het hele programmabestand te besmetten. Zelfs programma’s waar de gezelligheid niets te zoeken heeft, zoals Editie NL, zijn slachtoffer. Editie NL wordt door de gespeelde en zwaar aangedikte gezelligheid volledig naar zijn grootje word geholpen.

Voor de volledigheid moet ik bekennen dat ik überhaupt slecht tegen ‘gezelligheid’ op televisie kan. Al geruime tijd verbaas ik me over de gigantische hoeveelheid knuffels die ze op tv uitwisselen. Een gemiddelde RTL-presentatrice word in een maand vaker geknuffeld dan een normaal mens in een heel leven. Kunstmatige gezelligheid is iets wat me opvalt, wat me steekt en waar ik me mateloos aan kan ergeren. Ik was nooit een fan van ‘gezellige’ programma’s als Life & Cooking, maar zelfs ík kon zien dat er bij Carlo en Irene in ieder geval iets van een oprechte basis was voor de lol die ze hadden met elkaar en hun gasten. Maar terwijl Carlo en Irene zich tegenwoordig bezig houden met andere dingen moeten wij het doen met Quinty Trustfull en de op haar gezicht vast gelaste glimlach.

De oplossing is, natuurlijk, geen RTL4 meer kijken. Hoewel dit voor mij en mijn humeur een prima oplossing is, gaat het probleem er niet van over. Steeds meer programma’s, ook op andere zenders, beginnen de gezapige stijl van RTL over te nemen. Het is misschien mijn overgevoeligheid voor alles wat in de verste verte naar glimlach-knuffel-gezellig riekt, maar zelfs bij De Wereld Draait Door neemt de plastic gezelligheid de boel over. Hoe langer ik om RTL4 heen kijk, hoe groter het gebied lijkt te worden dat ik moet vermijden. En waarom? Zijn er mensen die graag kijken naar die meute kleffe BN’ers, die in feite slechts vage bekenden van elkaar zijn? Wie weet bestaan ze, hoewel ik ze niet ken. De meeste kijkers van RTL die zich wel in mijn omgeving bevinden halen hun schouders op over de talloze omhelzingen en ondergaan de slijmerige glimlachjes gelaten. Blootgesteld worden aan die onzin hoort er nu eenmaal bij, zoals nadorst hoort bij een nachtje uitgaan en sommige vervelende vriendjes/vriendinnetjes bij bepaalde vrienden/vriendinnen (ik noem geen namen).

Hoe het ook zij, ik moet nu mijn schrijven over mijn bijzonder goede televisiesmaak onderbreken: Lingo begint.

Yannick Duport