Lowlands

Vijf jaar geleden wilde Joost naar Lowlands, het driedaagse festival in Biddinghuizen. Wij vonden hem als vijftienjarige nog iets te jong, net als de ouders van de vrienden waarmee hij naar Lowlands wilde. Nee dus, misschien volgend jaar, we zien nog wel. Maar het bleef knagen, bij mij dan. Nee zeggen lijkt wel flink, maar welke gevaren zouden er nou helemaal op de loer liggen, zou Joost in zeven sloten en waren er misschien toch nog andere oplossingen? Misschien was de oplossing wel dat ik met hem mee zou gaan. Erkend muziekliefhebber, maar bepaald geen liefhebber van grote gezelschappen. En Lowlands, daar ben je met vijftigduizend man. Het leek Joost geen slecht plan, we moesten het maar doen. Plots mochten er ook twee meisjes uit zijn klas, die eerder niet mochten, maar nu Joost z’n vader meeging was alles in orde. Wonderlijk, maar waar.
We waren natuurlijk lekker vroeg, dat eerste jaar. Eindeloos lopen vanaf de auto om op een van de campings te komen. We besloten om helemaal achteraan op het veld te gaan staan, tegen een hek aan, Geen achterburen, lekker rustig en er was ook nog aardig wat ruimte om ons heen. Na het terrein verder te hebben verkend gingen we terug naar onze tent. Van ruimte om ons heen was geen sprake meer, het terrein leek inmiddels op een vluchtelingenkamp waar de tenten letterlijk tegen elkaar aan staan. En dat hek achter onze tent bleek de hele nacht een ideale plek voor mannen om tegen te piesen. Al snel bleek dat we ons voor niets zorgen hadden gemaakt, Lowlands bleek een oase van vriendelijke mensen waar een beetje zelfstandige vijftienjarige prima kan verblijven. We gingen elk ons eigen gang en kwamen elkaar voornamelijk ’s nachts in de tent weer tegen. Joost meestal uren later dan ik, het programma op Lowlands gaat bijna dag en nacht door. Ik vond het vanaf dag één leuk, je merkte nauwelijks dat je met vijftigduizend man was en het festival bood je alle kansen je eigen programma samen te stellen. In drie dagen tijd 150 optredens van bands, theatergroepen, cabaretiers en filmvertoningen. Zo leuk zelfs, dat ik het jaar daarop aan Joost moest vragen of ik weer mee mocht. Gelukkig, dat mocht!
Over een uurtje ga ik weg, voor mijn vijfde Lowlands. Joost is vanmorgen al om 8 uur vertrokken, met de N201 groep. Ik verheug me op dEUS, Junip en Elbow. Wilfried de Jong doet zijn voorstelling “Man en Fiets”, ga ik ook zien, denk ik. Benjamin Herman speelt met het Nationaal Jeugd Jazz Orkest en De Jeugd van Tegenwoordig laat ik ook niet schieten.
En verder laat ik me verrassen door het aanbod, ga ik goed opletten of ik Tom Meijer zie lopen en  ga midden in de nacht cd’s kopen bij Concerto.
Noem het mijn driedaagse carnaval, ik vind het best. Noem het mijn midlife crisis, kan me niet schelen.
En het wordt nog mooi weer ook, dit weekend. Ajuparaplu!

Erik van Itterzon

Lowlands is elke avond op Nederland 3.