Oranje wethouders met vlaggetje en strik

Hebt u de oranje vlaggetjes opgemerkt die tussen het gemeentehuisraam van Ulla Eurich en ons aller Flora hangen? Ulla draagt alweer enkele weken dagelijks een oranje strik in haar haar. De CDA-verkiezingsauto van Ad Verburg van dit voorjaar is nu compleet oranje gekleurd, met her en der toefjes rood-wit-blauw. En Verburg heeft een hele rits ‘beesies’ van Albert Heijn keurig in gelid op zijn bureau staan. Gertjan van der Hoeven? Die weigert sinds de opening van het WK Voetbal iets anders te drinken dan sinaasappelsap. Verse jus d’orange (een wethouder kan zich wat permitteren) van ’s morgens vroeg tot diep in de nacht.

Dat de werkelijkheid anders is, weet u ook wel. Het leven van drie kakelverse wethouders is heus niet eenvoudig. Die oranje vlaggetjes mogen alleen maar tussen je oren hangen. Zodra je ‘geroepen’ wordt tot een plekje in het gemeentebestuur om het volk voor te gaan in de strijd om een beter Aalsmeer, mag je van alles niet en doe je van alles niet.

Een aardig voorbeeld vind ik Van der Hoeven. Als raadslid liet hij zich rond de verkiezingen overal zien en horen waar het maar kon. Op onze website reageerde hij keer op keer op opvattingen die werden geventileerd en hem al dan niet bevielen. Hartstikke leuk, vonden we. De politiek doet ook lekker mee. Maar nu hij wethouder is, houdt hij zijn kiezen op elkaar. Alleen bij feestjes en partijtjes mag hij enkele keurig voorgeprogrammeerde woorden spreken. Weg spontaniteit.

Twee jaar geleden heb ik toenmalig wethouder Ronald Fransen per e-mail na een discussieavond in Bacchus spontaan het advies gegeven op de gemeentewebsite een weblog te beginnen. Wijkgericht werken zat in zijn portefeuille – iets wat je dicht bij de burgers brengt, zou je zeggen. “Jij als ‘wijk’-wethouder die direct met de mensen communiceert. Een echte weblog waarop men direct kan reageren,” schreef ik hem. Niet dat het idee origineel was, maar voor Aalsmeer leek me dat al een forse stap het digitale tijdperk in. Nooit iets teruggehoord. Ik acht het niet uitgesloten dat mijn e-mail de wethouder niet eens bereikt heeft en is vastgehouden door een ambtenaar die dacht ‘weer zo’n zeurpiet die wat kwijt moet’. Meneer de wethouder heeft het toch al druk genoeg.

De wethouder spreekt slechts op de gemeenteraadsvergadering in de raadzaal, op het moment dat zijn publieke plicht hem roept. Verder mondje houden, want je zal maar eens gekapitteld worden. Niet in de krant reageren, niet meepraten op een lokale website, geen eigen mening geven op de gemeentelijke website. Aalsmeer blijft politiek-bestuurlijk hangen in de Middeleeuwen. Zo was het met hele reeksen Aalsmeerse gemeentebestuurders en zo is het ook nu.

Een mooie baan, wethouder. Iedereen feliciteert je ermee, je hebt er natuurlijk zin in en gaat er meer dan honderd procent voor. Je dóét iets voor de mensen. Maar ook… je zegt nooit te veel, je laat je nimmer gaan. Je oranje vlaggetjes wapperen alleen thuis – met de gordijnen dicht.

Na 8 juli gaat politiek Aalsmeer op zomerreces. Ook de wethouders mogen twee maanden op adem komen. Ik stel voor om voor die periode een zomerwethouder aan te stellen die alleen maar dingen doet die normale wethouders niet mogen en niet doen. Hierbij solliciteer ik in alle openbaarheid naar die functie. Eén ding: ik duld geen oranje vlaggetjes in mijn buurt.

Han Carpay.