Loslaten
NieuwNat had alleen al bestaansrecht door het feit dat Kees er zijn brieven aan Amélie in schreef. Kees Tas is vrijdagavond 11 juni 2010 in Saux Frankrijk overleden.
Kees heeft heel veel betekend voor Aalsmeer en vooral voor Aalsmeerders.
Zowel voor de Aalsmeerse Tuinbouw als voor de Aalsmeerse Cultuur is hij van onschatbare waarde geweest. Als er al iemand “de boel bij elkaar hield” was het Kees (en dat ver voor Job Cohen) en als het onzalige idee van een gekozen burgemeester was ingevoerd, dan had dat alleen Kees Tas kunnen worden.
In haar column “Onze man in Saux” beschrijft Hélène Homan een moment uit het leven van Kees en zijn kat Mathilde, in Frankrijk (http://www.nieuwnat.nl/2009/08/onze-man-in-saux/)
In het NieuwNAT nummer Aalsmeer & de vereniging, staat een foto van Kees (zonder pijp, met script) tijdens een repetitie van een musical van Opgang in 1969. “Het ontsnappen aan de wereld en iets doen wat buiten die realiteit staat, is de link tussen Reizen en Theater”, schrijft Bob van Dam in het daarbij horende interview. Kees heeft ons met dat adagium vele herinneringen opgeleverd:
Kees als de geneesheer, chirurg, beul, bacterioloog en astroloog in ‘De Koning Sterft’ van Ionesco, als boodschapper van de Koningin in ‘God’ van Woody Allen, Kees als initiator van heel veel, zoals KCA en Huiskamerconcerten …
Hij heeft zich later op het tekstschrijven geworpen dat heeft geresulteerd in zijn boekje Gezevende Gomalen. Hij organiseerde weekenden waarin muzikanten zijn teksten op muziek hebben gezet. Onderstaand gedicht is destijds op muziek gezet door Menno Boddé en de Kadoband. Kees was er blij mee.
Deze tekst willen wij hierbij als afscheid aan Kees op zijn eigen NieuwNAT-website plaatsen. Wij moeten hem loslaten en zullen hem heel erg missen.
Bien á toi
Ton Offerman
Loslaten
Een koele westenwind strijkt door z’n haar
en leegt zijn hoofd bij iedere stap die hij doet
Het peinzen wordt vervangen
door het suizen van de wind
De kou in z’n gezicht geeft hem kracht
Zijn tred wordt energiek en soepel
Daarna valt alles op zijn plek
De baan, het huis, z’n vrienden en vriendinnen
Alleen op weg met je kop in de wind
De richting onbelangrijk; de beweging telt
Het duin met ritselend duingras
en die vreemde stilte, die achter de eerste duinenrij begint
In de verte stijgt pijlsnel een vlieger op
Kees Tas Sr. - Amsterdam 30-05-2001
(uit: Gezevende gomalen – febr. 2007)
Nu alweer twee weken geleden dat we met zijn allen afscheid namen van Kees. NieuwNat heeft hier een heel mooie samenvatting gegeven van zijn leven. En wat een prachtig gedicht van Cees, de tekst is op muziek gezet door de Kadoband. ‘De richting onbelangrijk; de beweging telt’. Deze zin gebruikte Ton Offerman ook als slotzin in het filmpje dat hij maakte voor deze reis editie.
De broer van Hanneke sprak op de afscheidsmiddag over Kees als een regisseur, hij was van alles en nog wat, maar vooral een regisseur van zijn leven. In het boekje ‘Gezevende gomalen’, een gedichtenbundel van Kees staat op de laatste bladzijde in mijn versie het gedicht ‘Take one’. Het is het gedicht dat hij schreef ter gelegenheid van mijn 50e verjaardag. Het gaat over Aalsmeer, over Cees als regisseur en toeschouwer, die het leven ziet als een speelfilm.
Als we zouden spreken over vroeger
met Aalsmeer als centrum van de wereld
Als we zouden terugdenken, nadenken,
vooruitdenken, omzien, rondkijken, vooruitzien……
dan bewegen we ons in een lange speelfilm
Onafhankelijke, maar wel acterend in hetzelfde stuk
Getype-cast spelen we onze rollen
en de ontmoetingen staan in het script
Er is geen pauze, wel een begin en een einde
En 50 is een getal halverwege de lat van één meter
We weten wel beter
De richting is duidelijk.
Cees Tas