Coq Scheltens 1943-2010

Soms belde ze je op: “Hoe is het met je?”

Want ze hield iedereen bij. En ze hield alles bij.

Je kwam haar overal tegen. Op elke bijeenkomst in het gemeentehuis. Op inspraakavonden. Op tentoonstellingen. Op straat. In de winkels. Ze wilde weten wat er in Aalsmeer gebeurde.

En ze had overal een mening over, die ze graag ventileerde. Mondeling en in haar zeer persoonlijke columns, die ze met enige zelfkennis ‘Van de hak op de tak’ noemde.

Waar je haar de laatste jaren niet meer tegenkwam, was in de kroeg, waar ze indertijd graag een borreltje met cola light savoureerde. Maar voor wie daar haar gezelschap misten, was er haar ‘open huis’ met de expositieruimte en de typisch Aalsmeerse ‘konkelestafel’ – er was altijd wel iets te drinken voor de aanloop.

Alles aan haar was Aalsmeer. Zij wás Aalsmeer, zou je kunnen zeggen. Of, misschien nog beter, zij stond voor Aalsmeer zoals het was. Dat was het Aalsmeer dat zij in woord en beeld beschreef.

Zij tekende gebouwen, huizen, dorpsgezichten en kassen die al lang niet meer bestaan. Zij tekende gevoelige portretten van kinderen die inmiddels reeds lang de volwassenheid hebben bereikt – en van oudere mensen van wie sommigen er ook niet meer zijn.

Haar boek Aalsmeer in huis, dat zo’n twintig jaar geleden verscheen, kun je wel als haar magnum opus beschouwen. Het staat vol beeldende herinneringen, kleurrijke afbeeldingen in haar eigen heldere, welhaast architectonische stijl, verhalen en anekdotes over ouwe Aalsmeerders, tot aan het recept voor strooppaling toe.

Wat had dat mens een energie!

Ze was steeds bezig met het bedenken van allerlei projecten. Niet alleen voor haar eigen creatieve werk; ook anderen wist zij te inspireren tot artistieke uitingen. Zij was voor Aalsmeerse Belangen
– waarvan zij een van de oprichters was – indertijd een origineel gemeenteraadslid die markante uitspraken deed en veelvuldig de plaatselijke kranten haalde.

Haar kortstondig wethouderschap was minder geslaagd. Misschien achteraf begrijpelijk dat zij met haar kunstenaarsziel geen vat kon krijgen op het ambtelijk gareel. Maar zij was wel de drijvende kracht achter de oprichting van de inmiddels zeer bloeiende stichting Kunst en Cultuur Aalsmeer (KCA).

Zij stelde tal van plaatselijke kunstenaars tentoon in haar eigen huis-expositieruimte en wist veel Aalsmeerders ertoe te bewegen de pen op te nemen en een bijdrage te leveren aan het boek dat zij Grote verhalen noemde – wel een groot boek, maar met veel kleine verhalen. Het ontroerendste daarin vond ik vooral haar eigen verhaal over het bezoek aan haar zusje dat een geestelijke beperking had.

Zij bleef maar doorgaan.

Benen eraf? Toch overal naartoe.

Slechter zien? Blijven tekenen.

En nu, nu zal je haar nooit meer tegenkomen.

Maar wij hebben haar werk nog. De overblijfselen van haar tomeloze activiteit.

Pierre Tuning.