Angst voor verenigingen of… de verkeerde kleur blauw

Met veel plezier heb ik meegewerkt aan NieuwNAT 7 over verenigingen, maar ik moet bekennen dat ik zelf van niet één vereniging lid ben en dat langer dan 50 jaar.
Ik sport niet in verenigingsverband, ik musiceer niet bij een vereniging, ben geen lid van een leesclub en wil niet in het bestuur van een goede-doelen-vereniging.
Maar waar komt deze allergie voor het verenigingsleven vandaan? Ik heb afgelopen tijd flink aan introspectie gedaan ( en dat in de week dat de psychoanalyse in de ban wordt gedaan ) en ben tot de conclusie gekomen dat het een jeugdervaring moet zijn geweest en deze wil ik met u delen.
In het dorp waar ik ben opgegroeid waren drie sportverenigingen, de voetbalclub, de handbalclub en de gymnastiekvereniging. Van de laatste, KELDO -Kracht en Lenigheid door Oefening-, was ik door mijn ouders lid gemaakt en ik moest iedere woensdagmiddag naar de gymles. Zoals het een goed katholieke vereniging betaamde begonnen wij de gymles met gebed en daarna kwamen de grondoefeningen en het turnen op de toestellen.
Nu verzorgde KELDO ieder jaar een optreden op het voetbalveld. Mijn leeftijdsgroep, de jongsten, mocht uiteraard ook optreden in een groepsoefening met dans en gymnastische bewegingen. De gymnastische bewegingen waren koprollen, want meer beheersten wij nog niet. Voorgeschreven tenue, een wit shirtje en een donkerblauw broekje.
De plaatselijke manufacturenzaak had flink wat witte shirtjes en donkerblauwe broekjes ingeslagen. Van mijn moeder mocht ik zelfstandig een tenue gaan kopen. In de zaak was er een aantal klanten voor mij en had ik de tijd om rond te kijken. En wat zag ik, naast de donkerblauwe broekjes lagen er ook pauwblauwe broekjes en die vond ik veel, veel mooier en die wilde ik hebben. De verkoopster probeerde het nog uit mijn hoofd te praten, maar haar betoog mocht niet baten. Ik was vastbesloten, felblauw was helemaal de kleur voor mij.
En toen kwam de uitvoering met negentien vijfjarige meisjes in een donkerblauw broekje en één in een pauwblauw broekje. We moesten ons opstellen in rijen van vier en onze leidster liet haar blik over het groepje gaan. Ze zag mij, pakte mij bij mijn arm en trok me uit de groep. Ter plekke werd met een bestuurslid overlegd en ik mocht niet meer meedoen! Mijn broek had de verkeerde kleur blauw! Ik weet niet meer of ik boos was of dat ik heb gehuild. Ik weet nog wel dat ik nooit meer naar de gymles wilde.
Nee, het is geen trauma geworden en ja, ik heb verder een leuke en zonnige jeugd gehad. Maar was toen al vastbesloten om nooit meer lid te worden van een vereniging en mij te onderwerpen aan de zinnige of onzinnige regels van welke vereniging dan ook.
Hélène Homan