Worsten en bomen

Zondagmorgen. Ik zet de radio aan en val midden in een interview bij Vroege Vogels. Ik begrijp dat er ergens een tentoonstelling is over de Inuit eskimo’s waar enkele kunstenaars workshops organiseren: ‘koken met zeehondenvlees’ en ‘het verwerken van zeehondenbont’. Er ontstaat een discussie tussen iemand van Bont voor Dieren en de kunstenaars. Deze laatsten zeggen dat zij de workshops niet zien als een provocatie, maar meer als een ‘prikkeling’. Zij willen mensen bewust maken van het feit dat wij mensen vervreemd zijn van wat wij eten en van de materialen die wij gebruiken. Wij voeren in Nederland actie tegen de zeehondenjacht in Canada, maar ondertussen sluiten we onze ogen voor wat er in eigen land gebeurt. Weten wij eigenlijk wel wat er in een Nederlandse worst zit en hoe deze gemaakt wordt?

Dan dwalen mijn gedachten af: idealistische kunstenaars, denk ik. Mensen nemen over het algemeen geen verantwoordelijkheid meer, voor wat dan ook. Mensen houden zich bezig met economie. Er moet gewerkt worden, er moet geld op tafel komen om hypotheken en rekeningen te betalen, geld voor alles wat er gekocht moet worden, ook voor dat wat we niet nodig hebben. Van veel zaken weten we niets over oorsprong, fabricage en effecten op ons leven. Geen tijd en rust meer om na te denken over waar we nu eigenlijk mee bezig zijn. Dat moet een ander maar doen. Als het fout gaat is er zo ook iemand die we de schuld kunnen geven.

Gedachten, stop! Niet zo somberen op de zondagochtend. Gelukkig schiet mij een aankondiging in de Nieuwe Meerbode van afgelopen donderdag te binnen. Net als de zeehondenkunstenaars blijken de burgemeester en wethouders van Aalsmeer ook grote idealisten. Zij hebben een rotsvast vertrouwen in de verantwoordelijkheid en de kennis van hun Aalsmeerse inwoners. Deze mogen voortaan zelf beslissen of de boom in hun tuin gekapt mag worden of niet. Ik ben zo vrij te vermoeden dat de Aalsmeerse beleidsmakers geschrokken zijn van het grote aantal verleende kapvergunningen, zoals opgetekend in NieuwNAT 6, blz.24/25, en het verstandiger vinden om ze maar af te schaffen, kunnen ze niet meer geteld worden en weet niemand meer wat er allemaal verdwijnt.

Onlangs vroeg een Aalsmeerse inwoner mij waarom ik bomen in mijn tuin had staan. “Dat zijn bomen die ooit uit gevallen zaadjes gegroeid zijn, en die mogen van mij blijven staan.” De vrager keek mij stomverbaasd aan: “Zo’n grote boom uit zo’n klein zaadje? Dat maak je mij niet wijs”. Ik ben mij bewust dat ik met dit citaat het idealisme van burgemeester en wethouders om zeep help, maar het is de realiteit. Hoeveel mensen kennen de namen van bomen? Hoeveel mensen weten of een boom ‘waardevol’ is en er wél een vergunning aangevraagd moet worden? Voor veel mensen gelden andere criteria: bomen staan de zon in de weg, de blaadjes vallen op de stoep en de vogels poepen op de auto. En nu stelt de gemeente ons verantwoordelijk voor het kapbeleid. Hierbij alvast een richtlijn. Als je weet wat er allemaal in en om een boom gebeurt denk je twee keer na voor je de bijl grijpt: fotosynthese > opname CO², afgave O², synthese van suikers > voeding van de bodem, symbiose met schimmels en bacteriën, waterhuishouding van de bodem, het produceren van vruchten, huisvesting en voeding voor vogels en insecten.

En wat die Nederlandse worst van de zeehondenkunstenaars betreft, wilt u daar meer over weten? Ga dan eens kijken in de vee-industrie, verdiep u eens in diertransporten en bezoek eens een slachthuis. En misschien wilt u ook wel weten wat ze er allemaal in stoppen, dan moet u naar de worstenfabriek

Ansje Weima