Memorabel wijkavondje: genadeklap voor een wethouder

Wie ging er dinsdagavond 1 december met een voldaan, prettig gevoel naar huis na de bijeenkomst van gemeentebestuur en, massaal opgekomen, wijkbewoners van de Stommeer? Niet veel, denk ik zomaar. In elk geval wethouder Berry Nijmeijer niet. Die kreeg kort voor het einde de genadeklap. Nota bene van ceremoniemeester Rudi (zijn achternaam is één keer genoemd, maar onverstaanbaar), speciaal door B&W ingehuurd om de avond te doen sprankelen. “Het bestuur mag niet wegkomen met vage antwoorden,” beloofde hij aan het begin. Mooie woorden, wij wijkbewoners waren maar wat benieuwd.

Hoe pakte dat in de praktijk uit? Na oeverloos gehakketak over het plaatsen van een voetbalkooi op een veldje bij de woonwagens – met emotie als de enige triomfator – liep onze Rudi op een stuntelende Nijmeijer af. Hij vroeg hem op de man af of hij nog tot een nader gesprek bereid was. Het was even stil. “Ik ben altijd bereid te praten…, ik heb al tot in den treure met ze gepraat,” kwam er bedremmeld bij de wethouder uit. Hij kon Rudi wel schieten. Niemand schoot de arme man te hulp, zijn collega’s hielden hun mond. Wijselijk? Weinig collegiaal, zou ik eerder zeggen. Rudi concludeerde: “De afspraak is gemaakt. Maar het probleem is niet opgelost.” Zege voor de betrokken wijkbewoners? Een beetje wel.

Tevoren, toen de groep een uur lang in tweeën gesplitst vergaderde, hadden diezelfde betrokkenen in ‘mijn’ zaaltje ook al hun mondje geroerd. Een van hen (het bleef onduidelijk of hij wel of niet in de wijkraad zat) trok ronduit onfatsoenlijk van leer tegen Nijmeijer. “Er wordt totaal niet geluisterd naar de wijkraad. U liegt, u komt altijd met uw eigen verhaal, u bent altijd aan het lullen.” Dat wisten we dan ook weer, maar het bracht de partijen niet nader tot elkaar. Ik zou zeggen: zo’n man moet even buiten afkoelen. Zo praten we in het openbaar niet met elkaar.

Nijmeijer zelf kwam overigens ook grof uit de hoek. Niet zozeer in woordkeus, als wel door mensen niet te laten uitpraten. Hij moest… inderdaad eerst zíjn verhaal doen. Weinig tactvol. Collega-wethouder Jaap Overbeek, die als discussieleider fungeerde, greep niet in. Ook onhandig.

Het enige euvel van dergelijke, zeer nuttige (punt voor het college!), bijeenkomsten kwam dinsdag glashelder naar voren: het gemis van een onafhankelijke, sterke voorzitter die van wanten weet, zichzelf wegcijfert en buurtbewoners en wethouders elk hun kansen geeft. De wethouders waren partij, dus bij voorbaat ongeschikt om de leiding te nemen. Je doet het namelijk altijd verkeerd!

Maar Rudi – ik moet zeggen dat hij zich goed geïnformeerd had en in zijn strijd tegen, wat hij zelf noemde, “wolligheid” soms voortvarend uit de hoek kon komen – sloeg op de plenaire sessie ook vaak de plank mis. Een voorbeeld was een minidiscussie over ouderenopvang, waarover een Stommeerder zich zorgen maakte. Overbeek gaf aan dat zorg voor ouderen die zelfstandig blijven wonen, uit de gemeentepot moet komen. Onze man liep de zaal in en hield twee oudere mensen de microfoon voor de neus. Ja, ze wilden liefst zo lang mogelijk zelfstandig thuis wonen. Rudi: “U hoort het: ouderen willen zelfstandig blijven wonen en de gemeente zal dokken.”

Hij bedreef meer van dit soort koehandel. Rudi was telkens uit op afspraken, toezeggingen en garanties, om wijkbewoners te pleasen. Onwillekeurig maakte hij hen wijs dat je met wethouders persoonlijk zaken kunt doen. Avondje samen babbelen en er ligt een oplossing. Onzin natuurlijk – zo werkt een democratie niet. Burgemeester Pieter Litjens had de zaal nog zo voorgehouden dat er verschil is tussen ‘participatie’ en ‘inspraak’…

Maar ook Litjens bleek het spel niet te beheersen. Aan het slot van de avond vroeg hij de wijkraadvoorzitter – die me een brave man lijkt met hart voor de wijk – wat hij als hoofdtaak van de wijkraad ziet. De voorzitter: “Dat is, als een aantal mensen met hun belangen bij je komen, achter ze gaan staan.” Fout, hoorde je Litjens denken. Schot voor open doel – hij  wilde hem er zelf graag inwerken. “Je moet als wijkraad terughoudend zijn bij het je scharen achter de belangen van individuen. De wijkraad is een platform waar mensen elkaar ontmoeten. Díé rol is belangrijk,” doceerde Litjens fijntjes.

Hij had op zich gelijk, vond ik, maar het was de toon die de muziek maakte. Dat had onze Rudi de burgemeester onder zijn neus moeten wrijven. Maar ja, die durfde niet meer. Eén collegeslachtoffer was eigenlijk al te veel.

Han Carpay, wijkbewoner Stommeer.