Terug in Aalsmeer
Ik dacht “als ik terug kom is alles anders, ik zal de dingen anders gaan zien, onopvallende dingen zullen opvallen, aan wereldse dingen zal ik voorbij lopen – net als tijdens mijn wandeling”. Een gevoel van altijd mooi weer en vrede in mezelf. Na aankomst in Finisterra, na het verbranden van mijn kleding, na de zon te hebben zien ondergaan vanaf het einde van de aarde, zal ik een nieuw leven beginnen. Maar pas twee dagen voor mijn aankomst in Finisterra begon ik mij af te vragen hoe mijn nieuwe leven er dan wel niet uit zou zien. Ik had geen idee! Maar gelukkig nog wel twee dagen om erover na te denken. Ik begon me allerlei fysieke veranderingen voor te stellen, allerlei nieuwe hobby’s en activiteiten passeerden de revue om het gevoel van de wandeling vast te houden. Maar het werkte allemaal niet. Ik realiseerde me dat ik al veranderd was. De inzichten in mezelf die ik heb opgedaan en uitgewerkt, hebben me verrijkt en volwassener gemaakt. Mijn wandeling van vierenhalve maand door Europa naar Santiago de Compostela werd ook een wandeling door mijzelf met meer dan genoeg tijd om na te denken over het hoe en waarom. Allerlei landschappen en gezichten dienden zich aan, werden bekeken, overpeinsd, weer losgelaten en opgevolgd door anderen. De wandeling die ik als vrijmoedige Goldmund begon eindigde meer als contemplatieve Narziss. Want niet alleen het vertrouwen in mijzelf is gegroeid, maar ook mijn vertrouwen in het leven zelf, waardoor ik nu een sterkere basis heb om vanuit te leven. Nu, bijna drie weken na thuiskomst, lijkt mijn leven als pelgrim al weer ver weg. Ik ben wel veranderd, maar Aalsmeer en zijn leven van alledag is nog helemaal hetzelfde. Het verkeer op de weg en in de lucht, haastige mensen en altijd aan het werk. Maar tot nu toe kan ik wel aan een zeker gevoel van innerlijke rust en ruimte vast houden, ik ben benieuwd hoe lang dat duurt. Wat wel blijft zijn een fascinatie voor kerktorens aan de horizon, groter geworden voeten en vooralsnog afkickrondjes om de poel en naar het Amsterdamse bos. Corinthe Zekveld
