Kudelstaartse ergernissen

Kent u dat? Die kleine alledaagse ergernissen die de moeite van het kwaad worden niet waard zijn, maar die bij elkaar opgeteld aanleiding geven tot het schrijven van een pittige column? Als inwoner van Kudelstaart geef ik mijzelf op de schaal van geluksgevoel een ruime 8. Een mooi en rustig dorp, fraai gelegen aan de Westeinderplassen en het Groene Hart van Nederland. Een snel groeiende gemeente waar flink wordt gebouwd en mooie initiatieven worden gerealiseerd.

Zo is in 2001 combinatiegebouw ‘De Spil’ in gebruik genomen, een geweldig initiatief waar seniorenwoningen, een kinderdagverblijf, een huisartsenpraktijk en de Samen op Weg-gemeente Kudelstaart zijn gevestigd. Ik kan me de eerste keer dat de gelovigen van Kudelstaart attent werden gemaakt om op zondagochtend tien uur de mis bij te wonen, nog goed herinneren.

Om half tien begon een kerkklok te beieren en dat hield een aantal minuten aan. En na tien minuten werd de gemeenschap opnieuw herinnerd. Nu is de zondag de dag des heren en dat heet een rustdag te zijn. Ik beleef die rust heel anders dan de gemiddelde kerkganger. Ik woon niet direct naast De Spil, maar het hemeltergende geluid draagt ver en kan slecht worden genegeerd. Onwillekeurig ben ik me gaan afvragen waarom überhaupt deze klok moet luiden. Stel je voor dat mijn werkgever mij iedere werkdag attendeert op ons arbeidscontract door een toeter af te laten gaan.

Een andere ergernis is de Bilderdammerweg. Ik heb het vermoeden dat er ergens in Aalsmeer een ambtenaar zit die deze weg ziet als een proeftuin om obstakels uit te proberen die het verkeer hinderen. Sommige maatregelen doen kinderachtig aan, andere zijn ronduit levensgevaarlijk. Automobilisten worden gedwongen te slalommen tussen vluchtheuvels door, tegemoetkomende fietsers de stuipen op het lijf jagend. Verderop is in het wegdek een soort wasbord aangebracht waar na een half jaar de stukken uit waren gereden en waar menig automobilist een wandelende nier aan heeft overgehouden. Deze versperringen worden aangevuld met wegversmallingen die alleen maar bijdragen aan een toename van de fijnstof in de wijk vanwege het vele afremmen en weer optrekken van de auto’s.

Het laatste huzarenstukje zijn de versmallingen die zo nauw zijn dat de bus er nauwelijks tussendoor kan. Je moet toch wel een duivelskunstenaar zijn als chauffeur om de luttele centimeters die aan beide zijden overblijven goed in te kunnen schatten. Laat die ambtenaar lekker in Aalsmeer gaan oefenen. Het is hier toch geen Verkeerspark Assen.

En dan nog het gemis van een behoorlijke kroeg in Kudelstaart. In al zijn wijsheid heeft het gemeentebestuur besloten geen vergunning af te geven voor een dergelijk etablissement. Ik weet niet wat de criteria zijn om een café te mogen uitbaten. Misschien het aantal inwoners, een geschikte locatie, de mogelijke overlast voor bepaalde gebieden.

In Amsterdam zie je op iedere hoek van de straat een café. Een plek waar je buren en vrienden kunt ontmoeten. Ter bevordering van de gemeenschap, zou je kunnen denken. En wat krijg je nu? De mensen gaan stiekem thuis drinken. Weg van de bevoogdende blik van de Aalsmeerse ambtenaren. Een nieuw fenomeen is geboren, de kroeg op zolder naar analogie van de katholieke schuilkerken in Amsterdam die na de Reformatie werden verboden en ondergronds gingen opereren.

Dat brengt me trouwens op een geweldig idee. De samen op weg kerk op zolder en de kroeg in de kerk. Zijn we gelijk van het gebeier af.

Paul Bras, 13 september.