Vuur en vlammen in de zomernacht

Afgelopen zaterdag was het weer zover, de tas werd ingepakt met paraplu, vuilniszak, deet, flesje drinken, kussentje en wat men nog meer nodig heeft voor een avond theater in de open lucht.
Tot ons groot genoegen is het openluchttheaterseizoen weer begonnen en worden we enthousiaste kijkers.
Zaterdag gingen we naar Fort Rijnauwen voor de opera King Arthur, uitgevoerd door Xynix Opera. Eerste vraag, waar ligt Fort Rijnauwen. Nu heeft de organisator op deze vraag gerekend en stuurt een keurig kaartje mee, zorgt zelfs voor een bus die ons van de parkeerplaats naar het Fort brengt. Daar treffen we groene velden, oude fortmuren en natuurlijk de onvermijdelijke ijzeren tribune aan. Vanwege het dreigende onweer krijgen we eerst instructie over de vluchtroute voor als de bui losbarst en we vragen ons af of de plaatsen hoog op de tribune toch wel zulke mooie plaatsen zijn als we gedacht hadden.
Dan begint het spektakel, door het enorme speelveld weet je soms niet waar je moet kijken en er gebeurt heel veel. Het orkest zet de prachtige muziek van Purcell in, Oswald staat boven op het Fort en tovert een boom omhoog, Arthur komt aangegaloppeerd op uiteraard een wit paard ( en deze Arthur kan rijden, gelukkig maar want anders is de tenor toch snel een countertenor ), de rei van maagden komt sierlijk aangedanst, de bad boys komen aangescheurd in een zwartgeblakerde Amerikaanse slee en ondertussen wordt er erg mooi gezongen.
Er komt een grote V met ganzen over, luidruchtig, prachtig afgetekend tegen de kleurende avondlucht. Het voltallige publiek kijkt omhoog en heeft geen aandacht meer voor de opera. Natuur verslaat cultuur!
Oswald, als tovenaar natuurlijk niet voor een kleintje vervaard, komt ijzersterk terug en ontsteekt een vuur met vlammen van wel 20 meter, iedereen is weer bij de les.
Natuurlijk loopt alles goed af, het liefdespaar valt elkaar in de armen, de slechterikken worden verdreven, het applaus barst los.

Een weekje later gaan we naar de volgende voorstelling in het Amsterdamse Bos. Daar wordt De Storm van Shakespaere gespeeld.
Traditiegetrouw gaan de prosecco en de aardbeien mee en we installeren ons op de houten banken. Kussentjes worden zorgvuldig neergelegd, want we weten, het gaat een lange zit worden. De buren worden gegroet, even kijken wat zij voor lekkers mee hebben en of er eventueel wat geruild kan worden. Zoals ieder jaar is het decor groots, of nee toch weer groter dan vorige jaren. Er wordt gespeeld met grote gebaren en luide stemmen, de sterrol is deze keer ongetwijfeld voor de dansende, rappende, sonnet citerende Ariel, gespeeld door Bart Rijnink.
En weer een goed einde, de geliefden vinden elkaar, de slechterikken worden verdreven, het applaus barst los.

Wat maakt openluchttheater nu zo vreselijk leuk? Daar is geen eenduidig antwoord op, het is de combinatie van de vaak prachtige locatie, decors waarvan je denkt hoe kan dit en natuurlijk het enthousiaste spel van de spelers die lekker kunnen uitpakken. Niks subtiel spel, maar van dik hout zaagt men planken. En dan de vele mogelijkheden die men heeft op een enorm speelveld. Kuddes paarden, grote waterpartijen, varende auto’s, door hydraulische kranen omhooggetakelde vloeren, tribunes die onverwacht wegvaren; we hebben de afgelopen jaren de meest spectaculaire dingen langs zien komen en ervan genoten.
Kortom, vuur en vlammen in de zomernacht!
Hélène Homan, juli 2009