La Tulipe Noire

Een chambre d’hôtes in Saint Léger. Vier huizen en een kerk, op de meeste kaarten niet te vinden. Een kilometer of tien van Granville, Normandië dus. In de buurt van Mont Saint Michel. Op uitnodiging en in gezelschap van zwager en schoonzus een kleine week doorgebracht in La Tulipe Noir. Bestierd door Peter en Ton, twee rasechte Nederlandse homo’s. Ton in een vorig leven verpleegkundige, Peter kapper. Zeer stereotiep, tot hier en niet verder. Peter kapte zo’n veertig jaar geleden trouwens in Aalsmeer, bij Rosé in de Ophelialaan. In een tijdperk dat ik geen enkele kapper bezocht, overigens. Een riant huis, met een meer dan riante tuin. Drie kamers in het huis, drie in een bijgebouw. Meestentijds bevolkt door Nederlanders, want we willen best naar Frankrijk, maar de taal blijft lastig. Is de benedenverdieping al meer dan gemiddeld sfeervol aangekleed, de gastenkamers zijn bijna doorgestileerd te noemen. Onze kamer heet de rozenkamer. Eenmaal binnen blijkt waarom: rozen op het behang, rozen op het dekbed, rozen op de slopen, zeker twintig schilderijen en foto’s van rozen op de wand, rozen overal. Van zo’n kamer krijg je direct een goed humeur. Van de vorige bewoonster hebben Peter en Ton een papegaai geërfd. Coco kan het belletje van de magnetron nadoen. Coco kan het geluid van de telefoon nadoen. Coco zegt net als Peter “et voilà!”. Het Franse ontbijt bestaan uit een kop slappe koffie en een croissant, het Franse ontbijt dat Peter en Ton serveren bestaat uit gekookte eitjes, vers geperst sap, Hollandse kaas (!), wit en bruin brood alsmede kwark, die zo vol is, dat de verdenking ontstaat dat Ton deze heeft gemengd met slagroom. Wat kan het schelen, het is vakantie! Overdag wordt Normandië verkend, we kopen calvados, zien Mont Saint Michel in de verte, dwalen door vissersplaatsjes. Des avonds wordt een drie gangen diner geserveerd (vijf, als we de kaas en de koffie meetellen). De tafels zijn zo mogelijk nog mooier gedekt dan bij ’t ontbijt. De gasten blijken stuk voor stuk aardige mensen met interessante verhalen te zijn. De drank vloeit rijkelijk en onze kamer is twee trappen op… Woensdag is de vrije dag van Ton en Peter, wordt er niet gekookt. Jammer, maar niet onoverkomelijk. Zeker niet als je buiten in het zonnetje mosselen kunt eten. Ton en Peter gaan die dag met de honden naar het strand. Peter keurig verzorgd, strak in het pak, glimmend gepoetste schoenen. “Ga je zo naar het strand?”, vraag ik hem. “Je weet nooit wie je tegenkomt”, zegt hij. Zo is het maar net. La Tulipe Noir, een goeie plek om te zijn. Zoek ze maar eens op: www.latulipenoire.fr/ en zie dat ze tot oktober dit jaar volgeboekt zijn. Wij zijn inmiddels al weer weken thuis, maar een paar keer per dag klinkt hier: et voilà!

Erik van Itterzon