Het moet niet gekker worden
Zeventienhonderdzesentachtig stemmen.
Tweeëntwintig procent.
Grootste partij.
Ik ben niet zo’n fervente kiezer als het om Europese verkiezingen gaat. Te ver weg, te ondoorzichtig. De uitslag wordt altijd misbruikt om de binnenlandse opponent de mond te snoeren. Bovendien heeft iedereen altijd gewonnen, achteraf. Maar dit jaar heb ik dan toch in ieder geval gestemd. Omdat je anders, zoals Neelie Kroes het kernachtig verwoordde, je kop moest houden. Je kop houden, da’s niks voor mij en dus ging ik stemmen.
Groen Links. Geen zin in nabeschouwingen gaan we vroeg naar bed. Boek mee. Om 23.00 uur: de telefoon. Vriend Wil uit Harlingen, die me meedeelt dat de PVV in Aalsmeer de grootste is geworden. We besluiten de uitslag van Harlingen nog even af te wachten, maar bespreken wel alvast een emigratie naar Suriname.
We voorzien hoe de aanhangers van Wilders binnenkort allemaal met geblondeerd haar door de straten paraderen. Hoe binnenkort de vorige holocaust misschien ontkend mag, maar de aanstaande holocaust luidkeels aangekondigd zal worden.
Hoe bestaat het toch dat in een zo rijk land als Nederland, in een zo rijk dorp als Aalsmeer zoveel ontevreden mensen wonen? Waarom is die ontevredenheid zo onstellend negatief, dat die ontevredenen overal simpelweg ‘tegen’ zijn? Gaan we onder leiding van Barry Madlener terug naar de gulden? Komen er weer douanes aan de grenzen, moeten de bloemenexporteurs weer grensdocumenten overleggen, schaffen we Europese subsidies af, gaan we duur bellen vanaf de camping en gaan we weer zelf asperges steken? Natuurlijk niet, Barry gaat helemaal niet naar Brussel om er ook maar iets constructiefs te doen. Hij gaat overal ‘tegen’ zijn.
Ook ik ben bezorgd over de afstand tussen politici en burgers. Natuurlijk is het verontrustend dat de aanleg van metro in Amsterdam veel meer kost dan begroot. Natuurlijk is de bonnetjesaffaire in Engeland krankjorum. Belachelijk, dat wethouder Berry Nijmeijer na negen maanden zoeken nog geen tuin voor me heeft. Maar waar in je leven maak je de keus dat het allemaal ‘hun’ schuld is, dat ‘ze’ het gedaan hebben?
En waarom heeft een beweging als de PVV het monopolie op ontevredenheid? Waarom ontstaat er geen beweging van goedwillende en positief ingestelde mensen? Die voor de verandering nou eens ergens ‘voor’ zijn en toch hun ogen niet sluiten voor problemen? Binnen de bestaande partijen moeten er toch mensen los te weken zijn voor zo’n beweging. Ook bij de PVV stemmers zijn er vast mensen te vinden die liever samen iets opbouwen dan dat ze langs de kant van hun afkeer blijk geven. AB begin jaren ’80 was zo’n club. Ik was erbij, het was onstuimig leuk om te doen. Moet nu weer kunnen lukken, de tijd is er rijp voor. Zo’n club moet in maart 2010 zeventienhonderdzevenentachtig stemmen kunnen halen.
Erik van Itterzon – 6 juni 2009.
(in Harlingen behaalde de PVV 16,4 % van de stemmen)
