Uit eigen tuin

Uit eigen tuin

Ongeveer vijfentwintig  jaar hebben we een groentetuin gehad, in de Spoorlaan. Begonnen zonder al te veel verstand van tuinieren, maar onder leiding van medetuinder Cees Boer veel bijgeleerd. Aardbeien, frambozen en bessen. Uien, bonen (Piet Vissers!) en peultjes. De eerste jaren ook nog aardappelen, maar die krengen werden altijd ziek, dus daar zijn we mee gestopt. Basilicum, tijm, rozemarijn en maggiplant. Courgettes, veel courgettes. Samen Een organiseerde elk jaar een zonnebloemwedstrijd, dus hebben we ook een aantal jaren de zonnebloemen met alle geoorloofde middelen zo hoog mogelijk laten groeien.
Elk najaar de tuin vervloekt, als er weer gespit moest worden. Elk voorjaar gedacht: waar beginnen we aan…. Weer die strijd tegen het onkruid, de strijd tegen de slakken, tegen de eenden die feilloos weten dat er peulen gelegd zijn. Maar er hoefde maar een aardbei rood te kleuren en alle zorgen waren vergeten.
Vroeg in de zomer van 2007 is er een informatieavond. We worden bijgepraat over de omlegging van de N201. Er komen huizen op onze tuinen. Slecht nieuws. Maar er is ook goed nieuws, we mogen tot eind 2008 doorgaan en de gemeente belooft ons een nieuw tuintje. Ik snap best dat er daar gebouwd gaat worden, iedereen wil graag een dak boven zijn hoofd, toch? En het lijkt me geen nare plek om te wonen. Al reageren niet alle tuinders even begripvol. In de plannen die in de loop van het jaar 2007 gepresenteerd worden, staan nergens volkstuinen aangegeven. Maar dat heeft niks te betekenen, wordt ons steeds maar verzekerd. Eind 2007 wordt officieel de huur opgezegd. We kunnen in beroep, als we dat willen. Nou, voor alle zekerheid dan maar. Kunnen we gelijk nog eens vragen waar ze die nieuwe tuinen gedacht hebben. De gemeente laat weten dat de mogelijkheid in beroep te gaan op een vergissing berust. Ook blijken maar twee van de acht tuinders een verzoek om vervangende grond te hebben gedaan. De gemeente begrijpt daaruit dat de overige zes uitgetuind zijn. Nou ja, er is nog steeds tijd genoeg, we mogen tot september 2008 doorgaan, gratis en voor niks! Maar dan moeten we echt weg, de boel moet schoon opgeleverd. Weer wordt ons verzekerd dat er met man en macht gezocht wordt naar een nieuw stukje volkstuin voor ons.

Op onze tuin staat alles er prachtig bij. Radijs, peterselie en basilicum knallen de grond uit.  De bonenstokken staan vol verwachting in de grond. De frambozen en bramen groeien prachtig langs het nieuwe gaas. De grond is zo mooi dat we zelfs wortels hebben gezaaid. Ook deze tuin is weer in de Spoorlaan,  dankzij een oplettende buurvrouw die ons wees op een braakliggend stuk achtertuin in haar blok. Op onze vroegere tuin in de Spoorlaan wordt nog steeds niet gebouwd. Wel verbouwd, door Cees Boer, de enige overgebleven tuinder.
En de gemeente is nog steeds voor ons op zoek naar een stukje grond.
Echt waar.

Erik van Itterzon