Kapitaalvernietiging

Laat ik het nog maar weer eens over geld hebben, uitgerekend ik  als       geld-a-beet columniseer u met een paar voorbeelden van kapitaalvernietiging.
Het is blauw, glimt mooi want pas gewassen en staat voor de deur, start altijd en laat me nooit in de steek. Plotseling een paar grote klappen, een inparkeerder is het spoor bijster geraakt en heeft verschillende auto’s geramd.
Het is nu dof en gekreukt, laat me nog steeds niet in de steek om bij de garage te horen: total loss….. en te oud. De verzekering betaalt slechts een dagwaarde die totaal niet in verhouding staat tot de werkelijke, persoonlijke waarde. Einde auto, een laatste rit naar de sloper.
Een ander voorbeeld. Het is januari, namiddagschemering, niets vermoedend rijd ik (ja, toen nog wel) met mijn oude hondje vanuit de Hornmeer tegen de ‘klucht’ op naar de ‘poel’* om een wandeling op het Surfeiland te maken. Bovenaan de weg constateer ik met grote verbijstering dat er niets meer is, geen boom die nog overeind staat. Rest een maanlandschap met een ijzeren loods en de contouren van een soort happer.
Op zo’n moment lijkt het of je in een surrealistische wereld terecht bent gekomen, in een verhaal van Roald Dahl waarin de meest onmogelijke en absurde dingen gebeuren.
Als ik even later ergens anders met de hond wandel maakt verbijstering plaats voor een soort woede die ik maar zelden voel. Ik krijg ook zin om iets kapot te maken, om iets wat waardevol is voor een ander te vernietigen.
Ineens begrijp ik de woede van jonge mensen die graag de boel vernielen, jonge mensen die opgroeien in een maatschappij zonder creativiteit, een maatschappij waarin alles gematerialiseerd schijnt te moeten worden.
Ook het enigszins avontuurlijke surfeiland moest gematerialiseerd worden, eerst geldverspillende vernietiging om er vervolgens, met nog meer geld, een klip en klaar plekje voor het consumentisme van te maken. (Nee, Erik geen zorg, dat theater komt er echt niet, het geld is al op!)
Naar mijn idee geeft de gemeente hier een verkeerd voorbeeld, net zo goed als zovele ouders, opvoeders en wat dies meer zij. We leren de jonge mensen hoe we zo snel en makkelijk mogelijk geld kunnen verdienen. Aan andere potenties die in de jeugd aanwezig zijn wordt niet geappelleerd: mijn derde voorbeeld van kapitaalvernietiging.

Ansje Weima, 6 mei 2009

* voor niet-Aalsmeerders: de ‘klucht’ is de oprit naar een dijk en de Westeinderplassen noemen wij de ‘poel’.