Martin Bril

Martin Bril.

Ook in 1987 werkte ik al in de boekhandel. In dat jaar verscheen “Arbeidsvitaminen” het ABC van Bril en Van Weelden. Bijna 500 pagina’s met onderwerpen die begonnen met de A, de B of de C. Van “Aanbieding” tot en met “Cynisme”. Dat werk. Het idee dat Bril en Van Weelden zo het hele alfabet zouden behandelen trok me wel. Bril en Van Weelden kwamen nooit verder dan de letter C. Later vond ik Martin Bril weer terug in het Parool. Die krant had eerder grote columnisten als Carmiggelt en de Dikke Man, nu kwam Bril. Prachtige stukken over Amsterdam, over zijn dochters en over Harry, de reiger.
Ik herinner mij dat ooit de ouders van Martin Bril in de winkel waren. Zij vroegen naar zijn boeken en waren apetrots dat we ze in voorraad hadden. Geen idee hoe ze bij ons terecht waren gekomen. Ik denk dat ze er soms op zaterdag op uittrokken om in boekhandels naar het werk van hun zoon te vragen. Het zonodig te laten bestellen en het dan niet ophalen.
Bij mijn ouders heeft Bril het volledig verknald door over lijn 172 van Connexxion te schrijven. De lijn van Landsmeer naar Kudelstaart. De bus van nergens, naar nergens. Zo moet hij daar over gedacht hebben. Bevolkt door suffende bejaarden, volgens hem.  De enige bus waar mijn ouders nog wel eens inzaten werd door Bril belachelijk gemaakt. Helemaal klaar met die Bril.  Op een gegeven moment stapte Martin Bril over naar de Volkskrant. Logisch, want wat wil een schrijver: die wil lezers. En die had de Volkskrant nou eenmaal meer dan het Parool. Ik werd zodoende een onregelmatige lezer van zijn columns, want ik had helemaal geen zin in de Volkskrant. Met Bril dwepende Volkskrantlezers had ik willen toeroepen: “had dan het Parool gelezen, dan was hij daar gebleven. Jullie hebben hem afgepakt.”
Door in de Volkskrant te gaan schrijven werd zijn territorium ook veel groter, ik vond dat jammer. Binnen Amsterdam kon ik als het ware met hem meefietsen, van het dorpsplein in Tuitjenhorn kan en wil ik mij geen voorstelling maken. Al moest ik hem wel altijd even lezen, als er ergens een Volkskrant lag.
Vandaag is er een echtpaar in de winkel, op zoek naar een cadeautje. Ze hebben nog geen inspiratie, misschien zoeken ze iets voor iemand die ze helemaal niet zo goed kennen. Ineens heeft de man een goed idee.
“Anders doe je iets actueels, koop iets van Martin Bril, die is net overleden.”
Martin zou het zeker een goed idee gevonden hebben.

Erik van Itterzon – 23 april 2009